POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Η εγκλωβισμένη και απεγνωσμένη κυπριακή Κεντροαριστερά» του Στέλιου Στυλιανού



 

Από τη μια πλευρά είναι η ΕΔΕΚ και τα άλλα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου που παραμένουν προσκολλημένα στον εθνικισμό και τη ρουσφετολογία της δεκαετίας του ’60. Από την άλλη είναι το ΑΚΕΛ που αρνείται να προχωρήσει σε μια γενναία αποσύνδεση από τα σοβιετικά κατάλοιπα που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ευρύτερη φιλοσοφία, οργάνωση και συμπεριφορά του. Στη μέση βρίσκεται μια σημαντική μερίδα προοδευτικών πολιτών που νιώθει εγκλωβισμένη και απεγνωσμένη από την έλλειψη πειστικών εναλλακτικών.

Η απροθυμία του ΑΚΕΛ να μετεξελιχθεί

Η βασική αδυναμία του ΑΚΕΛ είναι η απροθυμία του να αποκολληθεί από τις σοβιετικές παραδόσεις και να μετατραπεί σε ένα σύγχρονο κόμμα του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και διάφανες διαδικασίες.

Μια ισχυρή τάση ανάμεσα στις δομές του κόμματος δείχνει να μην ευνοεί αυτή τη μετεξέλιξη αφού τη θεωρεί «ρεφορμισμό» και προσχώρηση στο αντίπαλο στρατόπεδο. Στον κόσμο και την ηγεσία του ΑΚΕΛ επικρατεί επιπλέον μια αντιευρωπαϊκή και αντιδυτική προσέγγιση που οδηγεί με τη σειρά της σε μια στρεβλή θεώρηση των διεθνών συνθηκών και της πορείας προς την παγκοσμιοποίηση. Την ίδια ώρα εξυμνούνται η ΕΣΣΔ και το πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ για τις κατακτήσεις τους αλλά και για τον ρόλο τους σε ό,τι αφορά το Κυπριακό.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι πως οι χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», παρά τις επιμέρους επιτυχίες τους σε κάποιους τομείς, ήταν ανελεύθερα και αστυνομικά καθεστώτα με ολιγαρχικές δομές. Σε ό,τι δε αφορά την Κύπρο, γίνεται ολοένα και πιο κατανοητό καθώς προχωρά η ιστορική έρευνα πως το ανατολικό στρατόπεδο είχε περισσότερα να κερδίσει από την αστάθεια στην Κύπρο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις απ’ ό,τι το δυτικό.

Ένα άλλο βασικό ιστορικό συμπέρασμα που αρνείται να συνυπολογίσει το ΑΚΕΛ είναι οι μεγάλες ευθύνες του Μακαρίου και της ελληνοκυπριακής ηγεσίας σε σχέση με την κατάρρευση των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου και τη στρατιωτικοποίηση του Κυπριακού. Το εθνικό μας ζήτημα είναι στη βάση του διακοινοτικό. Αφορά τον διαμοιρασμό της εξουσίας και την άρνηση απόδοσης της πολιτικής ισότητας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, κάτι που αδυνατεί επίσης να παραδεχτεί το ΑΚΕΛ συντασσόμενο ουσιαστικά με το πολιτικό κατεστημένο που δημιούργησε και συντηρεί το πρόβλημα.

Σύγχρονα πρότυπα δημοκρατικής διακυβέρνησης και κοινωνικής πρόνοιας

Πέρα από τις παραταξιακές παραδόσεις και τις ιδεολογικές τους αναφορές, αυτό που στο τέλος της ημέρας μετρά περισσότερο για την κοινωνία είναι η συνέπεια λόγων και έργων, οι στόχοι, τα προγράμματα και η μεθοδολογία ενός κόμματος που προσδιορίζεται ως δημοκρατικό και φιλολαϊκό.

Η αλήθεια είναι πως κανένας κυπριακός πολιτικός χώρος δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τον τροχό. Τα διεθνή παραδείγματα δημοκρατικής λειτουργίας και κοινωνικής συνοχής είναι εκεί. Το βασικό που χρειάζεται είναι να ιδωθούν οι παγκόσμιες πραγματικότητες κατάματα και να υιοθετηθούν διακυβερνητικά πρότυπα που αποδεδειγμένα καταφέρνουν να πετύχουν τις αναγκαίες ισορροπίες.

Στην Παγκόσμια Έκθεση Ευτυχίας του ΟΗΕ, η οποία συντάσσεται κάθε χρόνο και κατατάσσει τα κράτη σύμφωνα με συγκεκριμένους μετρήσιμους δείκτες που αφορούν την ποιότητα ζωής σε κάθε χώρα, η Κύπρος βρίσκεται για το 2020 στην 32η θέση. Στη λίστα του Economist τώρα, και η οποία αφορά τις πιο επιτυχημένες δημοκρατίες για την περσινή χρονιά, η χώρα μας κατατάσσεται στην 34η θέση και παίρνει τον χαρακτηρισμό της «ελλειμματικής δημοκρατίας».

Η σχέση ανάμεσα στα επίπεδα δημοκρατικότητας μιας χώρας και την ευτυχία των κατοίκων της είναι εμφανής, όχι τόσο από το γεγονός πως η Κύπρος τοποθετείται περίπου στην ίδια θέση στις δύο αυτές λίστες, όσο από το ότι επτά κράτη φιγουράρουν στα πρώτα δέκα της κάθε κατάταξης ξεχωριστά. Αυτά είναι οι Φινλανδία, Νορβηγία, Ισλανδία, Δανία, Σουηδία, Νέα Ζηλανδία και Ολλανδία.

Από τα πιο πάνω στοιχεία προκύπτει πως ένας μετρήσιμος και πολύ ουσιαστικός στόχος για μια πολιτική δύναμη που φιλοδοξεί να παίξει τον ρόλο του προοδευτικού πόλου εξουσίας είναι η συστηματική βελτίωση της θέσης της χώρας μας στις κατατάξεις των διεθνών οργανισμών που αφορούν τα επίπεδα δημοκρατίας και ευτυχίας.

Τα μοντέλα διακυβέρνησης, κοινωνικής πρόνοιας και βελτίωσης της ποιότητας ζωής στον σύγχρονο κόσμο είναι συγκεκριμένα και δείχνουν στην κατεύθυνση μεικτών οικονομιών με ισχυρά συστήματα ελέγχου της διαφθοράς, αναδιανομής του πλούτου και περιβαλλοντικής ευθύνης.

Ιδού λοιπόν η ρόδος, ιδού και το πήδημα για το ΑΚΕΛ και για κάθε άλλο σχηματισμό που θέλει να πρωταγωνιστήσει στα πολιτικά πράγματα του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Η πολιτική άλλωστε ήταν και θα είναι για πάντα η τέχνη του εφικτού.

 

 

*Εκπαιδευτικός Πληροφορικής, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Επικοινωνία και Νέα Δημοσιογραφία.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.