Φόρμα αναζήτησης

Η Έλενα και οι «αποδεκτές απώλειες»

Ολόκληρη η Κύπρος είναι συγκλονισμένη από την ιστορία της Έλενας Φραντζή. Αλλά ας είμαστε όλοι πιο ειλικρινείς. Μάλλον όλοι καταθέτουμε τον συγκλονισμό μας για να δικαιολογήσουμε την περιέργειά μας, για να θρέψουμε με μια επίφαση ευαισθησίας την αδηφάγο διάθεσή μας για κουτσομπολιό.

Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. Μια νεαρή κοπέλα δεχόταν συνεχώς σεξουαλικές παρενοχλήσεις από μικρή, έμεινε αβοήθητη και στη συνέχεια βούλιαξε μέσα στο ποτό και τα ναρκωτικά. Μετά τον θάνατό της, η πλειοψηφία των πολιτών απλώς θέλει να μάθει λεπτομέρειες, ενώ οι αρμόδιοι έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα απόσεισης ευθυνών.

Η Διοικούσα Εκκλησία, η οποία υποτίθεται ανέλαβε την ευθύνη να την προφυλάξει και να την οδηγήσει στον ίσιο δρόμο, σήμερα διαπληκτίζεται μέσα από τα ΜΜΕ, με τους ιεράρχες να ρίχνουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Κι όμως το δικαστήριο έκρινε και καταδίκασε ιερέα ο οποίος ανέλαβε να τη φιλοξενήσει κάτω από τη στέγη του. Οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Μέριμνας δικαιολογούνται προβάλλοντας επιχειρήματα για υποστελέχωση και έλλειψη κονδυλίων για τέτοιες ακραίες περιπτώσεις. Έχουμε την εντύπωση ότι όλοι εθελοτυφλούν.

• Στους κόλπους της Εκκλησίας, εδώ και χρόνια διατυπώνονται καταγγελίες για ιερείς οι οποίοι παρενοχλούν σεξουαλικά. Ο «Πολίτης» ασχολήθηκε με τη συγκεκριμένη περίπτωση αλλά και με άλλες, ωστόσο αντιμετώπιζε πάντοτε έναν τοίχο άρνησης για να επιλυθεί το πρόβλημα. Το θέμα δεν είναι κυπριακό. Αντιμετωπίζεται και σε κοινωνίες πολύ πιο διαφανείς από τη δική μας, με αποτέλεσμα εκατοντάδες προτεστάντες και καθολικοί ιερείς να έχουν διωχθεί, ακόμη και να έχουν καθαιρεθεί. Στην Κύπρο υπάρχει μια ισχυρή κουλτούρα απόκρουσης του φαινομένου της σεξουαλικής παρενόχλησης από ιερείς, ενώ και το θέμα των ομοφυλόφιλων ιερέων είναι ταμπού, ακόμα και προς συζήτηση.
• Οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Μέριμνας στην Κύπρο λειτουργούν με βάση όλες τις παθογένειες της δημόσιας υπηρεσίας. Δημόσιοι υπάλληλοι που εργάζονται με συγκεκριμένο ωράριο, λες και όσοι υποφέρουν πρέπει να συντονίζονται με τις συνδικαλιστικές ρυθμίσεις στις οποίες έχουν καταλήξει οι εργαζόμενοι. Επιπλέον, υπάρχει και το οικονομικό πρόβλημα. Πάντα υπάρχουν πολύ λίγα χρήματα για τέτοιες περιπτώσεις. Όλα αυτά τα παιδιά ενός κατώτερου θεού δεν είναι ντιβέλοπερς για να παίρνουν επιχορηγήσεις, δεν είναι ξενοδόχοι για να παίρνουν επιδοτήσεις, δεν ανήκουν σε κόμματα που παίρνουν κρατικές ενισχύσεις, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι για να διαπραγματεύονται αυξήσεις.
Είναι παιδιά τα οποία έχουμε εγκαταλείψει. Τα οποία, όταν κι αυτά αποφασίσουν να μας εγκαταλείψουν, δεν καταφέρνουν τίποτα περισσότερο από το να τέρψουν το φιλοθεάμον κοινό. Οπότε, ας μην έχουμε αυταπάτες. Τις αμέσως επόμενες βδομάδες οι παπάδες θα τα βρουν μεταξύ τους, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα εξακολουθήσουν να εργάζονται το ωράριό τους, οι δημοσιογράφοι θα βρουν άλλα θέματα να γράψουν και βεβαίως το κράτος θα συνεχίσει να υπηρετεί αυτούς που έχει ταχθεί να υπηρετεί. Η Έλενα Φραντζή έχει ήδη καταγραφεί στις «αποδεκτές απώλειες» στο πλαίσιο λειτουργίας της κυνικής μας κοινωνίας.