Φόρμα αναζήτησης

Η ανάγκη της πολιτικής

Η επίθεση που εξαπέλυσε ο τέως υπουργός Υγείας Γιώργος Παμπορίδης στην ηγεσία του ΔΗΣΥ, αρχικά μέσω της συνέντευξής του στον «Φιλελεύθερο» και ακολούθως μέσω του twitter, προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών (εντός και εκτός της συναγερμικής παράταξης). Το ενδιαφέρον αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα της δριμείας (αρχικής) εντύπωσης ότι κάποιος διανοήθηκε να πειράξει την ιερή αγελάδα, που είναι ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος. Ο Γιώργος Παμπορίδης διαβάστηκε και προκάλεσε συζητήσεις όχι γιατί επιτέθηκε στον Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά γιατί η επίθεση είχε εξόχως πολιτικό περιεχόμενο. Ακριβώς δηλαδή ό,τι φαίνεται να λείπει από τον ΔΗΣΥ τα τελευταία χρόνια, ενώ το κόμμα βυθίζεται στις λεπτομέρειες της ηγεσίας που ασκεί στο κράτος ο τέως πρόεδρος του κόμματος.

Τόσο ο Νίκος Αναστασιάδης όσο και ο Αβέρωφ Νεοφύτου κατέγραψαν την πολιτική επικράτησή τους, ο πρώτος ως διάδοχος του Γλαύκου Κληρίδη και ο δεύτερος ως ο αδιαφιλονίκητος δελφίνος του, αμέσως μετά τα δημοψηφίσματα για το Σχέδιο Ανάν, σε μια εποχή έντονης πολιτικοποίησης. Ήταν σε θέση αμφότεροι δηλαδή να μετέλθουν όλων των τακτικών που τους δίδαξε η πολιτική πραγματικότητα της διχοτομημένης Δημοκρατίας, χωρίς κατά το ίδιο διάστημα να κληθούν να αποδείξουν ότι πράγματι παραμένουν πιστοί στις πολιτικές δεσμεύσεις τους. Η ομοσπονδία, το δικοινοτικό κράτος, ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός», η επανίδρυση του κράτους σε ορθολογικές δομές και άλλες πραγματικές ή κατά φαντασίαν φράσεις που παίζει ο ΔΗΣΥ στην κυπριακή πολιτική σκηνή εξευτελίστηκαν μετά το 2016, με την αποχώρηση της τρόικας (και το τέλος των επειγουσών μεταρρυθμίσεων), την κατάρρευση των συνομιλιών, τις «νέες ιδέες» Αναστασιάδη (που μέχρι σήμερα ακούει αμήχανα η Πινδάρου) και κυρίως την κατάρρευση της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας, και τα ρατσιστικά ένστικτα στα οποία κατέφυγαν οι δύο ηγέτες προ μηνός για να αντιμετωπίσουν τη λαοφιλή υποψηφιότητα ενός Τουρκοκύπριου για τις ευρωεκλογές και την κριτική για την αμέλεια που επέδειξε η Αστυνομία στη διερεύνηση εγκλημάτων κατά της ζωής με έντονα σεξιστικό (αν όχι και φυλετικό) περιεχόμενο.

Στα χρόνια που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο, Αναστασιάδης και Αβέρωφ το μόνο που δίδαξαν είναι πως οι μαξιμαλιστικές θέσεις στο Κυπριακό (είτε υπέρ είτε κατά της λύσης) δεν αναδεικνύουν κανέναν σε θέσεις εξουσίας. Αναλαμβάνοντας την εξουσία το 2013, Αναστασιάδης και Αβέρωφ δεν έκαναν τίποτε διαφορετικό από τους προκατόχους τους. Ετζυλήσαν το Κυπριακό ως παρακάτω (διασφαλίζοντας για τους ίδιους το μονοπώλιο της εξουσίας) και εφάρμοσαν πολιτικές που εγγυώνται την αναπαραγωγή του πλαισίου, εντός του οποίου οι ίδιοι είναι ηγέτες. Από τους πύργους της Λεμεσού μέχρι τα καζίνα και τις μαρίνες, από τον γενικό ελεγκτή μέχρι την επίτροπο Διοικήσεως, από τον νυν υπουργό Δικαιοσύνης μέχρι τον τέως, ο διαμοιρασμός εξουσιών και σφαιρών επιρροής είναι ορατός στους περισσότερους παρατηρητές εντός και εκτός Κύπρου. Η εντύπωση που δίνει πλέον ο διαμοιρασμός αυτός είναι ότι αποφασίζεται ερήμην της πολιτικής, αγνοώντας δηλαδή πολιτικές θέσεις και στοχεύσεις. Αυτό ακριβώς ήταν ένα από τα περιεχόμενα της κριτικής Παμπορίδη. Γι’ αυτό και ήγειρε τόσο ενδιαφέρον. Το πολιτικό περιεχόμενο (ακόμα και στην εποχή του Ντάνου και του Φουρλά) είναι ζητούμενο για τους πολίτες. Και ο Γιώργος Παμπορίδης, που μας το θύμισε, οφείλει επίσης να το θυμάται, όταν αποφεύγει για παράδειγμα ο ίδιος να τοποθετηθεί για το μεγαλύτερο πρόβλημα του τόπου, δηλαδή το Κυπριακό.