Φόρμα αναζήτησης

Η αλήθεια για το κίνημα διαμαρτυρίας της Μόσχας

Του Πάνου Ιγνατίου

Το πρόσφατο κίνημα διαμαρτυρίας της Μόσχας είναι -σύμφωνα με κάποιους αναλυτές – μια απόπειρα να πυροδοτήσουν έγχρωμη επανάσταση στη Ρωσία με βίαια μέσα, αλλά αποκαλώντας όλους όσους συμμετέχουν σε αυτές τις κινητοποιήσεις «πράκτορες της CIA» παραβλέπουν μερικές από τις αντικειμενικά έγκυρες επικρίσεις τους σχετικά με τη σύγχρονη κατάσταση των πραγμάτων στη χώρα.

Ξαπλωμένοι από παράλειψη

Όλος ο κόσμος έχει επίγνωση του πρόσφατου κινήματος διαμαρτυρίας της Μόσχας μέχρι τώρα, αφού έχει λάβει θετική και συμπαθητική κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Δύσης, αλλά πολλοί άνθρωποι στο εξωτερικό μπερδεύονται για το τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι προφανές πιστεύουν κάποιοι  ότι επιχειρείται να προκληθεί έγχρωμη επανάσταση στη Ρωσία, και πρώτος ο δήμαρχος επισήμανε ότι «οι πρόσφατες ταραχές  είχαν ως στόχο να προκαλέσουν αποσταθεροποίηση  στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας»  Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτές τις συγκεντρώσεις – τις οποίες το κράτος χαρακτηρίζει παράνομες – είναι «πράκτορες της CIA» όπως η εσωτερική κοινότητα των ΜΜΕ έχει απεικονίσει με υπερβολικό τρόπο  και απλουστευτικό. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι σε αυτά τα μεγάλα πλήθη τα οποία σκοπίμως προσπαθούν να προκαλέσουν μια έντονη αντίδραση και να προκαλέσουν την αστυνομία  να κτυπά ανελέητα που θα μπορούσε στη συνέχεια να αποσυμφυτευθεί, να υποτιμηθεί και να διαδοθεί εντός και εκτός της χώρας σε μια προσπάθεια υποκίνησης περαιτέρω βίας κατά του κράτους με τις παραδοσιακές μεθόδους διαχείρισης των διαδηλώσεων  της πολιτικής τεχνολογίας του ηφαιστείου της αντίληψης των έγχρωμων εξεγέρσεων , καθώς και ότι είναι αντίθετος με το νόμο για αυτό συμμετέχει κανείς σε αδιάκριτες συγκεντρώσεις, αλλά αυτό δεν λέει ολόκληρη την ιστορία. Αυτό είναι μια μκρή αλήθεία που αφορά σε αναρχικές ομάδες ή άλλων που έμειναν ξαπλωμένοι από παράληψη να σηκωθούν…

Η λογοκρισία Μέσων

Το κίνημα διαμαρτυρίας όμως κατευθύνεται από τις αντικειμενικά έγκυρες επικρίσεις των υποστηρικτών του για τη σύγχρονη κατάσταση της χώρας που δεν είναι καθόλου καλή.  Ιδιαίτερα την υπερβολική διαφθορά, την οικονομική δραστηριότητα  με χαμηλή απόδοση και την κράτηση πολιτικών αντιπάλων και  αξιωματούχων (οι οποίες συνδέονται, σε μεγάλο βαθμό με τις κινητοποιήσεις ), αλλά το κίνημα αυτό έχει ήδη υποτιμηθεί από τις επιθετικές τακτικές που χρησιμοποιεί. Με την παρατήρηση του γεγονότος αυτού και την επισήμανση όσων μιλάνε για αυτά τα θέματα ως «πράκτορες της CIA» ισοδυναμεί με την προσποίηση ότι δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα στη σύγχρονη Ρωσία, κάτι που δεν είναι αληθινό και στην πραγματικότητα κινδυνεύει να επιδεινώνει αυτά τα ίδια τα διαρθρωτικά προβλήματα χορηγώντας στους παραβάτες του κράτους μια λευκή επιταγή για να συνεχίσουν τις αντιπαραγωγικές τους δραστηριότητες χωρίς δημόσιες συνέπειες. Η de facto «ποινικοποίηση της διαφωνίας» αντίκειται στις βασικές αξίες που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει η Κοινότητα των ΜΜΕ ειδικά των δυτικών και  όλοι θέλουν να διαιωνίσουν τον μύθο ότι ο γεωπολιτικός τους θεός – η Δύση – είναι φαινομενικά αλάνθαστος.

Συμβιβαστική λύση χωρίς προοπτική

Οι υπερασπιστές αυτής της απροκάλυπτης θέσης εντός του κινήματος θα μπορούσαν να απαντήσουν ότι δεν θέλουν να παίξουν στα χέρια των ΗΠΑ, αλλά είναι απολύτως δυνατό να επικρίνουν τις εγκληματικές πράξεις των κρατικών κατόχων και να εκθέσουν την ατζέντα τους για την έγχρωμη επανάσταση  τους αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων, οι συμμετέχοντες σε αυτό το κίνημα έχουν νόμιμες διαμαρτυρίες που θεωρούν ότι δεν έχουν αντιμετωπιστεί επαρκώς για πολύ καιρό. Τούτου λεχθέντος, πρέπει επίσης να αναγνωριστεί ότι η ρωσική κυβέρνηση προσπαθεί  να εξαλείψει τη διαφθορά, να διαφοροποιήσει την οικονομία προς όφελος των πολιτών και να εξασφαλίσει μια καλύτερη «κοινωνική σύμβαση» για την «Μεγάλη Κοινωνία και τη Νέα προσδοκία» μεταξύ πολιτών και κράτους, αλλά φυσικά θα πάρουν χρόνο αυτές οι πολιτικές να έχουν ένα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα.  Ακόμα και ο Πρόεδρος Πούτιν έχει επίγνωση του πόσο προβληματικά είναι αυτά τα ζητήματα για το μέλλον της χώρας του, καθώς παρεμποδίζουν σοβαρά την ανταγωνιστικότητά του σε αυτόν τον ολοένα και πιο εξοντωτικό κόσμο και ενώ μπορεί εύλογα να υποστηριχθεί ότι περίμενε πολύ καιρό να τα αντιμετωπίσει, το κλισέ ότι «είναι καλύτερο αργά παρά ποτέ» Η πραγματικότητα είναι ότι ο πρόεδρος δεν πέτυχε στο μεγάλο θέμα των Μεταρρυθμίσεων και σχεδόν δεν έπραξε αυτά που θα έρεπε να πράξει ή τα έστρεψε σε λανθασμένη κατεύθυνση.  Αν αποτύχει αυτή η πολιτική του θα είναι πλέον «Κουτσή Πάπια» να ασκήσει την επιρροή του για τον διάδοχο του στο μέλλον. Ίσως όμως τελικά να θέλει να είναι ο νέος Ναζαρμπαεβ  του Καζακστάν…

Το μάθημα Golunov

Κοιτάζοντας μπροστά, αναμένεται ότι η αντι-κρατική βία της  έγχρωμης επανάστασης πιθανότατα θα ενταθεί, καθώς οι πυρήνες επιχειρούν να επηρεάσουν την πολιτική μετάβαση της Ρωσίας  του Πούτιν το 2024 και αυτό το είδαμε νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι όταν οι Ρώσοι ενώθηκαν γύρω από τον Ivan Golunov.  Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι πολλοί στα εσωτερικά ΜΜΕ  κατηγόρησαν ενστικτωδώς τον λανθασμένα φυλακισμένο δημοσιογράφο για να εφεύρει τον ισχυρισμό του ότι η αστυνομία έβαλε ναρκωτικά γι ‘αυτόν για πολιτικούς λόγους, αλλά αργότερα με αμηχανία μετά τις δηλώσεις της διευθύντριας του RT και της Βαλεντίνα. Ο Μετβετιένκο  που ήταν μεταξύ των  ανθρώπων με επιρρροή οι οποίοι έριχναν την υποστήριξή τους στο πρόσωπο του, προτού καθιερωθεί πέρα πάσης αμφιβολία ότι έλεγε την αλήθεια όλο αυτό το διάστημα. Αυτό το αξέχαστο περιστατικό αποδεικνύει ότι οι «Μη Ρώσοι Προ-Ρώσοι» (NRPR) της Κοινότητας των Media προσπαθούσαν να «είναι πιο Ρώσοι από τους ίδιους τους Ρώσους» και ως εκ τούτου απέρριψαν ως θεωρία της συνωμοσίας την άποψη του ,και τώρα έβλεπαν για αυτό που πίστευαν ότι ήταν «Πατριωτικοί» λόγοι.

Στην πραγματικότητα το κίνημα μπορεί να είναι εν μέρη κατευθυνόμενο κατά των Ατλαντιστών στη χωρά και της κυβέρνησης του πρωθυπουργού και όχι κατά του προέδρου…

Μια άλλη χαμένη ευκαιρία

Το ίδιο μάθημα διαδραματίζει και το κίνημα της Έγχρωμης Επανάστασης, καθώς η «υπερπατριωτική» αφήγηση του NRPR που όλοι συμμετέχουν σε αυτές τις παράνομες διαδηλώσεις είναι  «πράκτορας της CIA» είναι μια αντιπαραγωγική μορφή πολιτικού αντιδραστικού που σκοπίμως σκοτώνει τα αντικειμενικά υπάρχοντα εσωτερικά προβλήματα της Ρωσίας αντί να προτείνει εποικοδομητικά λύσεις για τον καθορισμό τους. Αυτό που διαφορετικά θα μπορούσε να είναι μια παραγωγική άσκηση σε εγκεφαλική κακομεταχείριση με υπεύθυνους τρόπους αντιμετώπισης πολλών θεμάτων του “γεωπολιτικού θεού”, έχει γίνει αντιπαράθεση με την άκρως ψεύτικη αφήγηση ότι η Ρωσία είναι αλάθητη, η τελευταία της οποίας υποστηρίζεται από υπερβολικά ζωντανές πύλες στην Κοινότητα των ΜΜΕ που εκφοβίζουν όσους μιλούν, αμφισβητώντας την ημερήσια διάταξή τους. Εκείνοι που στηρίζουν ειλικρινά τη Ρωσία στερούνται έτσι της ευκαιρίας να συμβάλουν στη δημιουργική βελτίωση της κατάστασης της χώρας λόγω του “πολιτικώς λανθασμένου” που έχει δημιουργηθεί για να  μιλήσει για τα προβλήματά της, που είναι μια κακή κατάσταση στο ίδιο κράτος που τα ΜΜΕ  υποστηρίζουν. Ωστόσο και τα ξένα ΜΜΕ όπως για παράδειγμα η Deutsche Welle οι ανταποκριτές της οποίας κάλεσαν τους ρώσους να κατέβουν στους δρόμους και να εξεγερθούν αποτελούν πολύ αρνητικά παραδείγματα για τη Δημοκρατία. Με αυτό τον τρόπο επιδιώξουν να τους διώξουν από τη χώρα επίσημα πλέον και να βγουν στη συνέχεια να μεγεθύνουν το πρόβλημα ως πρόβλημα έκφρασης  της ελευθερίας του τύπου και να εκθέσουν τη Ρωσική κυβέρνηση. Αυτό είναι πιθανόν να ακολουθήσει τη συμπαράσταση άλλων ΜΜΕ στη Δύση και να μεγαλώσει ακόμα πιο πολύ το πρόβλημα και έτσι να ακολουθήσει νέος κύκλος κυρώσεων κατά της χώρας.  Παρόμοια συμβαίνει και στο Χονγκ Κογκ και δεν αποκλείεται να πρόκειται πλέον για υβριδικό πόλεμο σε Ρωσία και Κίνα… Στη Ρωσία δηλαδή είναι πιθανόν αυτό ξεκινά ως πατριωτική στάση να συνεχίσει ως πατριωτική αντίσταση κατά της κυβέρνησης με απρόβλεπτες συνέπειες.