Φόρμα αναζήτησης

H ηθική διάσταση της κατάχρησης

Μέσα από τα στατιστικά δεδομένα φαίνεται ξεκάθαρα πως υπάρχει κατάχρηση στο ΓεΣΥ. Κυρίως, ό,τι αφορά τις παραπομπές για εργαστηριακές και διαγνωστικές εξετάσεις. Αρκεί μόνο να σημειωθεί ότι από την εφαρμογή του συστήματος, τον Ιούνιο του 2019, μέχρι και τις 15 Οκτωβρίου, ο αριθμός των παραπεμπτικών που εκδόθηκαν για αναλύσεις (820.449 στον αριθμό) είναι μεγαλύτερος από το σύνολο των εγγεγραμμένων στο σύστημα δικαιούχων (!) (περίπου 730.000). Για διαγνωστικές εξετάσεις (π.χ MRI), τους τελευταίους τεσσεράμισι παραπέμφθηκαν 519.000 δικαιούχοι. Πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν τα 3/4 των δικαιούχων έχουν υποβληθεί τουλάχιστον σε μια διαγνωστική εξέταση στο πλαίσιο του ΓεΣΥ. Το σίγουρο είναι ότι οι παραπομπές για αναλύσεις με του ψύλλου πήδημα θα πρέπει να σταματήσουν. Υπάρχουν ενδείξεις, υπάρχουν πρωτόκολλα διεθνώς αναγνωρισμένα, τα οποία θα πρέπει να εφαρμόζονται κατά γράμμα. Ο Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας (ΟΑΥ) έχει προχωρήσει με την εφαρμογή περιορισμών στο λογισμικό του ΓεΣΥ, με στόχο την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Η κατάχρηση, ωστόσο, του νέου συστήματος υγείας έχει δύο διαστάσεις: Την ηθική και την ανήθικη. Η ηθική διάσταση αφορά το μη επιτηδευμένο. Σε πράξεις, δηλαδή, που δεν έχουν κακόβουλο κίνητρο ακόμη και αν, εν γένει, βλάπτουν το σύστημα. Η ανήθικη διάσταση, από την άλλη, αφορά σε ενέργειες και συμπεριφορές που έχουν στόχο την εκμετάλλευση του συστήματος με σκοπό το προσωπικό όφελος.

Ο μεγάλος αριθμός των παραπομπών ασθενών για εργαστηριακές εξετάσεις, για παράδειγμα, δεν έχει να κάνει με την εκμετάλλευση του συστήματος με τρόπο ανήθικο και κακόβουλο. Πολύς κόσμος, πριν το ΓεΣΥ, δεν έκανε αναλύσεις, δεν πήγαινε στους γιατρούς. Ναι, όσο και αν δεν θέλουμε να πιστέψουμε, κάποιοι ανάμεσά μας απέφευγαν τους γιατρούς γιατί δεν τους έπαιρνε οικονομικά. Ακόμη και το νοσοκομείο. Γιατί, η πολύωρη αναμονή είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια του μεροκάματου. Με το ΓεΣΥ, λοιπόν, ο κόσμος άρχισε να απαιτεί για την υγεία του αυτό που μέχρι εκείνη τη μέρα δεν είχε. Ξεχασμένες ιατρικές γνωματεύσεις βγήκαν στην επιφάνεια μαζί και τα «πρέπει» για ό,τι πιο πολύτιμο έχει. Και οι γιατροί, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ένα ιατρικό προφίλ των δικαιούχων του καταλόγου τους, τους παρέπεμπαν αβέρτα σε εργαστήρια και διαγνωστικά κέντρα. Γνωρίζονταν μεν, αγνοώντας δε τους μεγάλους κινδύνους.

Το ΓεΣΥ έχει καταγράψει και περιπτώσεις κατάχρησης των οποίων τα κίνητρα ήταν κακόβουλα και ανήθικα. Όπως για παράδειγμα τον γιατρό με τα δέκα υπερηχογραφήματα την ημέρα ή τον άλλο που σε όσους τον επισκέπτονταν τους χορηγούσε ενδοφλέβιο φάρμακο.

Ο ρόλος του ΟΑΥ είναι να αντιμετωπίσει και την ηθική και την ανήθικη διάσταση της κατάχρησης. Διότι όσο επικίνδυνη για ολόκληρο το οικοδόμημα του συστήματος είναι η ανήθικη διάσταση, άλλο τόσο είναι η ηθική. Ο προϋπολογισμός του ΓεΣΥ είναι σφαιρικός. Ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος από το ένα δις ευρώ. Εάν η κατάχρηση δεν αντιμετωπιστεί, οι συνέπειες για το σύστημα θα είναι ολέθριες.