Φόρμα αναζήτησης

H Χάρης Εγωέντζαι στη Χώρα των Θαυμάτων

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Άνθρωπος ο οποίος ελέγχεται για το πέταμα εκατομμυρίων για τη διερεύνηση της κατάρρευσης της οικονομίας με αποτέλεσμα μηδέν παρά κάτι, για σκοπούς ηθικής τάξης και μόνο δεν θα έπρεπε να διόριζε την ερευνητική επιτροπή για τον Συνεργατισμό.

Kι ας μην ξεχνάμε πως το ζήτημα του Συνεργατισμού υπήρχε και τότε, με το κούρεμα και λόγω της κατάρρευσης της οικονομίας. Ασχέτως εάν η κυβέρνηση διαβεβαίωνε τη Φρανκφούρτη ότι ήταν διαχειρίσιμο.

Ο κ. Κληρίδης, λοιπόν, δεν ήταν το κατάλληλο άτομο. Διότι, αν και κανείς δεν αμφιβάλλει για την ακεραιότητα των μελών της, λογικό και αναμενόμενο είναι πολλοί, μιλώ για τους καλοπροαίρετους, να μην προσπεράσουν το πόσο τα αμφιλεγόμενα από απόψεως αρμοδιοτήτων της επιτροπής –«πολιτικά» κατά τον υπουργό Οικονομικών– σχόλια του πορίσματος, βολεύουν συμπτωματικά έστω την προσπάθεια του γενικού εισαγγελέα να κρύψει τη δική του αποτυχία. Την παταγώδη αποτυχία.

Αφήνοντας να αιωρείται και η εικόνα ότι μη εξιχνίαση της κατάρρευσης της οικονομίας είναι ουσιαστικά οι υποθέσεις που αφορούν τις μη εξαιρέσεις στο Ανώτατο. Κάθε άλλο όμως. Αυτές είναι μόνο μερικές ενώ τα όσα, κατά την Εισαγγελία πάντοτε, δεν έγινε δυνατό να στοιχειοθετηθούν είναι αμέτρητα.  Το ότι δεν διορίζεται και μια επιτροπή για να το εξετάσει αυτό, μαζί και με τις δικές του ευθύνες, οφείλεται στο γενικότερο επίπεδό μας.

Δώσαμε τρελά λεφτά, δεν έγινε τίποτα, πολλοί αθλίως ψιθυρίζουν ότι με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε οι υποψίες να στραφούν και προς την ίδια την Εισαγγελία η οποία δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανη και εάν είναι όντως τόσο, θα πρέπει να δούμε το γιατί οι θεσμοί διασύρονται και οι πάντες το θεωρούν… φυσιολογικό.

Από εκεί και πέρα όμως, εγώ, ως ένας από αυτούς που πιστεύουν ότι το τεράστιο σκάνδαλο των δεκάδων εκατομμυρίων που πετάξαμε για τη διερεύνηση των αιτίων κατάρρευσης της οικονομίας, για να μάθουμε τρία τόσο χρόνια μετά ότι δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα (!..), ξεκινά και καταλήγει στην ανικανότητα του εισαγγελέα και των συν αυτώ…

… και ως κάποιος ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερα σε υπόληψη πια και το ομολογώ έναν άνθρωπο που επέλεξε να κατακρεουργήσει δημόσια τον κολλητό και καλαδερφό του, του οποίου ως προχθές πιάστηκε, όντας εισαγγελέας, να του σβήνει μαζικά τα λαπόρτα και το θεωρούσε φυσιολογικό ή έστω κάτι για το οποίο δεν έπρεπε να απολογηθεί εάν όχι να παραιτηθεί…

… εγώ λοιπόν, πιστεύω πως υπάρχει κάτι στην Κύπρο το οποίο φαίνεται πως δεν μαθαίνουμε ποτέ: όταν διορίζεις μια επιτροπή μπορεί να έχεις τις χίλιες δυο διαφωνίες με το πόρισμα που θα εκδώσει. Έχεις κάθε δικαίωμα να το πεις αλλά δεν μπορείς να αγνοείς το τι λέει, απλά επειδή διαφωνείς.

Δεν είναι δυνατόν να είσαι υπουργός –και μάλιστα ένας από εκείνους που χλεύαζες και πολύ καλά έκανες, όπως όλοι μας, εγώ παρά τις ενστάσεις που είχα σε κάποια σημεία, τον Χριστόφια όταν διόριζε τον Πολυβίου και μετά του έφταιγε το πόρισμα– και να διορίζεται μια επιτροπή, η κυβέρνησή σου να μην έχει ένσταση και όταν βγαίνει το πόρισμα και σας καίει, να λες το απίστευτο: «άλλο η πολιτική ευθύνη και άλλο η πολιτική υπευθυνότητα» (!). Αυτό είναι είτε αφασία, είτε θράσος, είτε θρασεία αφασία.

Το να διορίζονται επιτροπές οι οποίες στη συνέχεια να απαξιώνονται δημοσίως είναι πολλαπλασίως χειρότερο, κ. υπουργέ των Οικονομικών από το να μην διορίζονται καθόλου. Και πριν από τον πολιτικό χειρισμό που κάνατε και το… τσιτάτο, υπάρχει η πολιτική τάξη. Εδώ δυστυχώς, επίσης δεν τηρήθηκε.

Για τον Συνεργατισμό; Τα έχουμε πει και τα έχουμε γράψει. Παραλάβατε μια κατάσταση, όντως τοξική, όπως είπατε. Αλλά κάτι μήνες πριν από την κατάρρευση μιλούσατε για «νέα αρχή» και επενδυτικά σχέδια. Την ώρα που η Φρανκφούρτη σας είχε ΗΔΗ πει πως δεν σωζόταν διότι δεν είχατε κάνει τίποτα…

Για χρόνια δε, ως κυβέρνηση και ως υπουργός δεν κάνατε κάτι πέραν του διορισμού ανθρώπων του περιβάλλοντός σας –φίλων σας στενών, γιατί θυμώνετε;– και μάλιστα και κάποιων ανθρώπων οι οποίοι είχαν στα βιογραφικά τους τις αμαρτίες της Λαϊκής Τράπεζας.

Για έναν μάλιστα λέγεται πως ήταν ο άνθρωπος-κλειδί για να σπάσουν στην κλειστή περίοδο τα γραμμάτια των συμπεθέρων την ώρα που ο κόσμος εκλιπαρούσε αλλά δεν μπορούσε να το κάνει και εκείνος. Και έβλεπε να χάνονται οι οικονομίες του για τα γεράματά του ή για τις σπουδές των παιδιών του στην τράπεζα.

Δεν μπορεί να λέτε «κληθήκαμε να διαχειριστούμε μια χρόνια τοξική κατάσταση. Ίσως κάποιοι να επιθυμούσαν να διατηρήσουν την κατάσταση. Η κυβέρνηση έλαβε δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις, τα αποτελέσματα των οποίων είναι ορατά. Διασφαλίστηκε η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, η σταθερότητα και θωρακίστηκε η οικονομία μας». Δεν έχει σχέση αυτό με το άλλο, και εάν δεν το καταλαβαίνετε μάλλον ενισχύετε την ουδόλως κολακευτική εικόνα του πορίσματος.

Την ουσία εννοώ όχι τις υπερβάσεις και τα ενδεχομένως πέραν της εντολής, «πολιτικά» όπως τα είπατε, σχόλια τα οποία είναι εκτός τάξης αλλά δεν αλλοιώνουν την ουσία: ότι αναλάβατε τον Συνεργατισμό για να τον σώσετε, είχατε πολύ καιρό μπροστά σας να κάνετε πολλά, η Φρανκφούρτη επέδειξε ιώβεια υπομονή, φτιάξατε μια εικόνα γεμάτη μέλλον και προοπτικές και τελικά δεν κάνατε τίποτα. Και ο Συνεργατισμός κατέρρευσε.

Εάν ήταν καταδικασμένος; Πολλοί λένε πως όχι όταν φλομώνατε τον κόσμο στις υποσχέσεις αλλά, και έτσι να μην ήταν και να ήταν καταδικασμένος, η απραξία τόσων χρόνων και το δούλεμα του κόσμου μέχρι να έρθει η κατάρρευση –με όσα μπορεί να μεσολάβησαν κιόλας…– δεν δικαιολογείται. Και προκαλεί. Πολύ.

Κυρίως όμως ο κόσμος έχει κουραστεί να βλέπει να διορίζονται επιτροπές για τα μάτια του και μετά να απαξιώνονται, την ώρα που κανείς σας, όχι μόνο στη δική σας κυβέρνηση, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Το να του τη λέτε κι από πάνω, με κάτι περιφραστικές περιγραφές του «θαύματος» που πετύχατε, της διάσωσης της οικονομίας η οποία οφείλεται στην τρόικα κυρίως, ξεπερνά κάθε όριο.

Και ναι. Είναι λαϊκισμός αυτό που κάνουν και οι άλλοι, τα πρακτικά και μόνο της Βουλής πριν το Κούρεμα τρομάζουν. Και σίγουρα, επίσης, είναι ασήκωτες οι ευθύνες τους σε πολλά, αρχίζοντας από το ζήτημα των Κόκκινων Δανείων και για το Συνεργατισμό.

Όμως, εσείς κυβερνάτε. Και η πολιτική ευθύνη που είπατε, αναλαμβάνεται. Με έργα, όχι με λόγια. Και οπωσδήποτε, όχι με προκλήσεις του στιλ «Την πολιτική ευθύνη για την οικονομία της χώρας μας την αναλαμβάνω καθημερινά, εδώ και 6 χρόνια»!

Πρώτη φορά να ζητά κάποιος να του πουν και ευχαριστώ, μετά από κάτι τέτοιο. Δεν πάμε καθόλου καλά.