Φόρμα αναζήτησης

«Γιατί ο ΔΗΣΥ σέρνεται σε απραξία στο Κυπριακό;» της Ρένας Χόπλαρου



Οι τελευταίες δηλώσεις του ΔΗΣΥ για την Αμμόχωστο δεν έχουν την αίσθηση του κατεπείγοντος. Είναι μία από τα ίδια, όπως όλες οι ανακοινώσεις που ακούμε για το Κυπριακό τόσα χρόνια. Και αυτό συμβαίνει ενώ διανύουμε μία από τις πιο δύσκολες και επικίνδυνες περιόδους για την εθνική μας ασφάλεια μετά το ’74.  Πολλοί ψηφοφόροι του Δημοκρατικού Συναγερμού είναι απογοητευμένοι, και νιώθουν ότι οι θέσεις του κόμματος απέχουν πολύ από το να τους καλύπτουν. Ο ΔΗΣΥ φαίνεται να έχει αποποιηθεί τον ρόλο και την ευθύνη της ηγετικής πολιτικής δύναμης του τόπου. Σέρνεται χωρίς λέξη ουσιαστικής κριτικής προς την επικίνδυνη για την εθνική μας ασφάλεια πορεία απραξίας που ακολουθεί ο Νίκος Αναστασιάδης (και το δεξί του χέρι, ο ΥΠΕΞ Νίκος Χριστοδουλίδης).

Τα επακόλουθα αυτής της απραξίας τα είδαμε εμβληματικά στην περίπτωση της Αμμοχώστου. Έχουμε φτάσει στο σημείο να χάνουμε την Αμμόχωστο μπροστά στα μάτια μας και να ψιθυρίζουμε από μέσα μας «και μη χειρότερα». Όταν γράφω «ηγετική πολιτική δύναμη», δεν εννοώ απλώς τα εκλογικά ποσοστά, αλλά τη δυνατότητα να εμπνέει τους Κύπριους για την αξία της ενότητας του νησιού τους, του τόπου μας. Και για να το διεκδικήσει αυτό οφείλει να κάνει αυτοκριτική και να καταλογίσει ευθύνες εκεί που αναλογούν.

Όσοι επιμένουμε να συζητούμε τα δικά μας λάθη, δεν παραγνωρίζουμε ούτε και για μια στιγμή την τουρκική επιθετικότητα. Το αντίθετο. Επειδή ακριβώς την υπολογίζουμε και μετράμε τους κινδύνους, θέλουμε να έχουν γίνει όλες εκείνες οι ενέργειες από πλευράς μας ώστε να έχουμε όσες περισσότερες δυνατότητες γίνεται για να αντιμετωπίσουμε τα τετελεσμένα που με μαθηματική ακρίβεια θέλει να δημιουργήσει η Τουρκία, ειδικά μετά την κατάρρευση των συνομιλιών το 2017. Η δε πρόσφατη έκβαση στο Καραμπάχ, κρούει ως παράδειγμα τον κώδωνα του κινδύνου.

Δυστυχώς οι παραδοσιακοί πραγματικοί μας σύμμαχοι στο εξωτερικό (δεν αναφέρομαι στη μεγάλη χώρα που ακολουθεί «πολιτική αρχών στο Κυπριακό» — είδαμε τη στάση της στην ομόδοξη Αρμενία) έχουν διαγνώσει ότι η πλευρά μας χαρακτηρίζεται από κόπωση, αδιαφορία και παρακμή. Εφόσον εμείς οι ίδιοι δεν ζητούμε καθαρά να ξεκινήσουν ξανά οι συνομιλίες, τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους χωρίς εμάς.

Είναι ευνόητο ότι πρωτίστως τα βέλη της κριτικής θα στραφούν προς τον ΔΗΣΥ που κυβερνά τα τελευταία εφτά χρόνια. Όταν κυβερνούσε το ΑΚΕΛ, ας ανατρέξει κανείς σε αυτά που έγραφα τότε. Επιπλέον, απαιτήσεις έχεις από το κόμμα που ψήφισες και στήριξες. Και αυτό με τη σειρά του οφείλει να λογοδοτεί προς τους ψηφοφόρους και τους υποστηρικτές του.

Ο ρόλος και η ευθύνη ενός κόμματος εξουσίας είναι μεγάλος. Η Κύπρος κατέληξε εδώ που κατέληξε γιατί επί αρκετά χρόνια τα δύο ισχυρά κόμματα υπέρ της ομοσπονδίας, που είχαν τον έλεγχο του κράτους, αρνήθηκαν να λάβουν το πολιτικό κόστος δύσκολων αποφάσεων. Ταυτόχρονα προστάτευσαν τα εθνικιστικά και αντιομοσπονδιακά στοιχεία μέσα τους και εφάρμοσαν «ευκαιριακή» πολιτική στο Κυπριακό. Έτσι έχουμε φτάσει να αντιμετωπίζουμε τις τουρκικές κινήσεις ως τετελεσμένα, περιοριζόμενοι σε μία παθητική στάση. Η εύκολη λύση για τον ΔΗΣΥ είναι να βγάζει καταδικαστικές ανακοινώσεις εναντίον της Τουρκίας, να συσπειρώνει το στενό κομματικό του ακροατήριο κατηγορώντας τον Άντρο Κυπριανού «ότι υιοθετεί τις τουρκικές θέσεις» και να γράφει την ίδια στιγμή ευχολόγια περί ενότητας. Όλα αυτά είναι ξαναζεσταμένο φαγητό και μπροστά στις πραγματικότητες επί του εδάφους και τις πραγματικές τουρκικές απειλές δεν πείθουν την ευρύτερη κοινωνία ή τους ξένους συμμάχους μας.

Οι πολιτικοί πόροι δεν είναι απεριόριστοι και πρέπει ένα κόμμα εξουσίας να επιλέγει τις μάχες του. Το να δίνεις όλες τις μάχες που πετάει η συγκυρία στον δρόμο σου εναντίον όλων, οδηγεί σε πολιτικούς που δεν καταφέρνουν να κυβερνήσουν για να δώσουν τις δύο – τρεις μεγάλες μάχες που πραγματικά μετράνε. Φαίνεται ότι η Αμμόχωστος και το Κυπριακό στο σύνολό του δεν είναι στις προτεραιότητες του ΔΗΣΥ σε αυτή τη συγκυρία, διαφορετικά θα ασκούσε σοβαρή πίεση στον Νίκο Αναστασιάδη τα τελευταία τρία χρόνια για ανάληψη έστω και μίας πρωτοβουλίας για άμεση επιστροφή στις συνομιλίες όσο ήταν και ο Ακιντζί στην εξουσία και πριν εκτροχιαστεί εντελώς η Άγκυρα. Υπάρχει βέβαια πάντα το μεταναστευτικό ως σάκος του μποξ για να καλύψει τα όποια κενά του ΔΗΣΥ ή κανένας καλλιτέχνης τύπου Γαβριήλ, για να συσπειρώσει το εξαγριωμένο πλήθος εναντίον της ελευθερίας της έκφρασης, που προσβάλλει τα ιερά και τα όσια της φιλελεύθερης φυλής μας.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.