Φόρμα αναζήτησης

Για τις πρώτες σχολικές μερούλες…

Σπίτι σου βάλλεις ένα παιδάκι πρώτης δημοτικού να σου φέρει τη φουκού από το γκαράζ; Όταν θα έχεις τραπέζι του λες να σε βοηθήσει να ταράξεις το έξτρα τραπέζι από την αυλή και να το βάλεις μέσα στην κουζίνα; Το αφήνεις να σου πλύνει το αυτοκίνητο; Αν είσαι νορμάλ αναγνώστης μάλλον θα απάντησες γρήγορα όχι. Όμως θεωρούμε απόλυτα φυσιολογικό να κουβαλάνε τα πρωτάκια τσάντες 20 κιλών.

Όταν στο σπίτι τους κάνουν τα πάντα με ένα mouse ή ένα touch στο τάμπλετ. Ok, δεν είπαμε ποτέ να νιώθουν και να είναι το σχολείο σαν το σπίτι, προς Θεού δηλαδή, μα κάπου πρέπει να βρεθεί η αρχαία ελληνική χρυσή τομή. Ας πονάνε στα σχολεία, αλλά όχι και τόσο πολύ. Στο Μπούχενβαλντ οι κρατούμενοι κατά την άφιξή τους απαλλάσσονταν από τα προσωπικά τους βάρη, στο κυπριακό σχολείο όχι. Λες και είναι πολύ δύσκολο τα πολλά να γίνουν λίγα. Με σωστότερο προγραμματισμό των μαθημάτων να μην χρειάζεται να παίρνουν όλα τα βιβλία κάθε μέρα, με αναθεώρηση των ίδιων των βιβλίων να μην κουβαλάς στην πρώτη λυκείου ένα βιβλίο λογοτεχνίας με 500 κείμενα και να μαθαίνεις τα 10, το ίδιο στην Ιστορία κ.λπ. Με την ανακάλυψη ενός αντικειμένου που συνήθως είναι ορθογώνιο με μια πορτούλα μπροστά και τέτοια πολλά αντικείμενα βρίσκονται στη σειρά κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο και ονομάζονται ντουλαπάκια. Με τη σταδιακή εισαγωγή και χρήση ενός απλού λάπτοπ. Δηλαδή, η Ρωμιοσύνη είναι διαφορετική αν τη διαβάσω από το κομπιούτερ μου; Αν το πιστεύεις αυτό, τότε μην την ακούς από cd αλλά από γραμμόφωνο. Απλώς ξεκινάς από τέτοια πράγματα αν θέλεις να αλλάξεις κάτι με σχεδόν μηδενικό κόστος.

Οι ιδέες είναι εντελώς δωρεάν, μα για να χτίσεις ιδέες πρέπει να ρίξεις τα κάγκελα. Ok, το Μπούχενβαλντ ήταν γεμάτο από κάγκελα, μα ο συνειρμός είναι εντελώς κακός αφού τα σχολεία μας δεν είναι τέτοια. Θυροτηλέφωνα στην είσοδο, νά κάτι νέο. Ποιος θα το απαντά, δεν ξέρει κανείς. Πόσα από αυτά θα αντέξουν τις κλοτσιές και τα φτύματα των μαθητών; Ποιος θα πληρώνει την αντικατάστασή τους; Άραγε θα λειτουργούν; Άραγε θα μπουν σε όλα τα σχολεία; Και γιατί να μπουν τελικά; Πόσες φορές τη μέρα θα χτυπούν; Πόσο δυνατό θα είναι το κουδούνισμά τους; Θα αποσπάται συνέχεια η προσοχή της γραμματείας με το να απαντά στον καθένα για το οτιδήποτε; Θα αποσπάται η προσοχή της διευθύντριας από το συνεχές ντριιιιιννν; Θα απαντά η διευθύντρια κάποτε; Η καττινιέρισσα θα δικαιούται να απαντά; Η καθαρίστρια; Αν θέλεις με το τηλέφωνο να αποφύγεις την τρομοκρατία επειδή πιστεύεις ότι υπάρχει, πρώτα χτίζεις έναν σοβαρό φράχτη διπλό με συρματόπλεγμα στη μέση και κάμερες περιμετρικά. Αν θέλεις ύστερα βάλε και θυροτηλέφωνα. Όλοι ανεξαιρέτως οι καθηγητές θα υπογράφουν το έντυπο έγκαιρης προσέλευσης στο σχολείο. Μεγάλη επινόηση αυτό από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την αναφορά των κρατουμένων.

Η μόνη διαφορά είναι πως εδώ οι κρατούμενοι είναι οι ίδιοι οι καθηγητές. Λες και αν πάει στο σχολείο της η κυρία Τασούλα 10 λεπτά πιο μετά (αφού δεν έχει πρώτη ώρα μάθημα) ή αν ξεχάσει να… υπογράψει το έντυπο θα πάψει να είναι χριστιανή ορθόδοξη και να τρώει τασινόπιττα κάθε διάλειμμα. Αυτά τα ελάχιστα, και άλλα πολλά ,που φαίνεται πως θα ελέγχονται εξονυχιστικά, σύμφωνα πάντα με τις εγκυκλίους, κάποιοι πραγματικά τα σκέφτηκαν. Χιλιάδες τα πιστεύουν. Πως έτσι θα λύσουμε κάθε πρόβλημα. Διότι αν δεν τα πίστευαν δεν θα τα… εφάρμοζαν (όχι πως τώρα θα εφαρμοστούν στα σίγουρα). Σε κάθε περίπτωση, πολύ απέχει η παιδεία μας από την ιδέα μιας κάποιας ελευθερίας. Και ναι, προς το τέλος της ζωής των κρατουμένων στο Μπούχενβαλντ, τους έκοβαν και τη μαρμελάδα (την μπαγιάτικη).