Φόρμα αναζήτησης

Για κακή μας τύχη, όμως, δεν έγινε ηθοποιός (επίσημα)

Σας λέω, ο άνθρωπος δεν παίζεται! Αν και τίποτα δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει πια.

Εδώ άφησε τις συνομιλίες και πήγε στην Ινδία για να φέρει –τάχα– παραγωγές του Bollywood σε περίπτωση που το ξεχάσαμε. Έτσι;

Είναι μεγάλος θεατρίνος ο Νίκος Αναστασιάδης. Για καλή του τύχη δεν ακολούθησε το θέατρο επαγγελματικά. Θα είχε διαπρέψει μεν αλλά ρωτήστε τους ηθοποιούς στην Κύπρο πόσα βγάζουν και πώς. Και για κακή δική μας.

Το ακολούθησε θα μου πείτε, το θέατρο, από μία άποψη. Και θα έχετε τα δίκια σας και εσείς. Αλλά καταλαβαινόμαστε.

Και δυστυχώς, μετά από έξι χρόνια, συνειδητοποιούμε πως βασικά… αυτό είναι. Θεατρίνος μέγας. Είναι όμως, και ουδείς θα του το αμφισβητήσει αυτό ποτέ ελπίζω. Αυτό που τον ενδιαφέρει, δε, είναι να πείθει εδώ. Έξω, άλλωστε, δεν πείθει και κανέναν πλέον.

Πολυτάλαντος μεν, ο Πρόεδρος, έχει ένα συγκεκριμένο είδος θεάματος στο οποίο πάντα διαπρέπει παρά τα χρόνια του. Όταν θέλει να αποφύγει κάτι, πετάει μια ιδέα και όταν αυτή δεν δουλέψει, διότι δεν ήταν αυτός ο στόχος της ούτως ή άλλως, ο Αναστασιάδης βγαίνει και παριστάνει το θύμα.

Αν και στα δραματικά μετά δυσκολίας πείθει πλέον ακόμη και εκείνα τα τελευταία κομματικά λοβοτομημένα, διατηρεί μια ικανότητα στο να παρουσιάζει τις θέσεις του ως λαμπρές πλην χαμένες ευκαιρίες. Ενίοτε να ζητά και τα ρέστα.

Αυτό έκανε και τώρα με το πυροτέχνημα της πρότασης για… κοινοβουλευτικό σύστημα, γνωρίζοντας ότι οι απέναντι θα πατούσαν την μπανανόφλουδα και θα το απέρριπταν. Μπανανόφλουδα στη δική μας πλευρά βέβαια και για το εδώ ακροατήριο.

Για το δικό τους, είμαι σίγουρος διάφοροι θα το αξιοποιήσουν δεόντως. Κάτι που, με τη σειρά του, θα αρπάξει και πάλι ο Λόφος για να απαντήσει και πάει λέγοντας. Την ώρα που το αδιέξοδο παγιώνεται. Και η διχοτόμηση ριζώνει όλο και πιο βαθιά.

Η πρόταση για κοινοβουλευτικό σύστημα (!..) παρουσιάστηκε ως λύση –τάχα– σε διάφορα εμπόδια των συνομιλιών και ενισχύθηκε με το «επιχείρημα» ότι την είχε θέσει ως ιδέα και ο Ντε Γκουεγιάρ.

Στα 99 του χρόνια σήμερα, ο πρώην γ.γ. του ΟΗΕ, εάν θυμάται τι συζητούσε με τους μακαρίτες πια Κυπριανού και Ντενκτάς, θα το χαρεί πολύ. Εάν δεν θυμάται, ίσως πάρει τηλέφωνο και τον Γκάλι για να του πει πως όπως πάει ο Αναστασιάδης κάτι θα τσιμπήσει κι από εκείνον.

Και τότε κάποιος θα του υπενθυμίσει ότι τον χάσαμε το 2016, τον Γκάλι.

Ήταν δύο χρόνια πριν το 2018. Τον Σεπτέμβρη του οποίου –2018– προ μερικών μηνών δηλαδή, η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει διοργανώσει συνέδριο στη Λευκωσία με τίτλο: «Οι δύο όψεις της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας: Προεδρική και Κοινοβουλευτική Δημοκρατία» και με τον Προεδράρα μας να είναι εκ των κύριων ομιλητών.

Αντιγράφω από την ομιλία του την αναφορά του στο Προεδρικό μας σύστημα: «…Είναι δε στην αυθεντική του μορφή και προτού οι συνθήκες εισαγάγουν διαφοροποιήσεις στη βάση του Δικαίου της Ανάγκης, ένα μοναδικό συνταγματικό παράδειγμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με ιδιαιτερότητες που αξίζουν επιπλέον εμπεριστατωμένης ιστορικοπολιτικής και νομικής μελέτης».

Χωρίς να είμαι συνταγματολόγος και να μπορώ να τοποθετηθώ επί της ουσίας, η απορία μου προς όσους τον πιστεύουν πραγματικά ακόμα, εάν και εφόσον υπάρχουν και είναι καλά οι άνθρωποι –και καλά να είναι, μην παρεξηγηθώ– είναι μία και βασική. Η ακόλουθη.

Τι μεσολάβησε στους επτά και κάτι μήνες και αποφασίσαμε –τάχα– ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε το «μοναδικό συνταγματικό παράδειγμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» (sic) για να πάμε ξαφνικά σε Κοινοβουλευτικό σύστημα;

Ή μάλλον, έχω κι άλλη μία συμπληρωματική: γιατί τόσον καιρό δεν το σκεφτήκαμε αυτό το (νέο) πυροτέχνημα και περίμενε τώρα ο Νίκος Αναστασιάδης να το θέσει, εγκαταλείποντας το «μοναδικό συνταγματικό παράδειγμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» (sic) και πηγαίνοντας στην –λιγότερο καλή, αφού το παράδειγμα ήταν μοναδικό πριν από επτά μήνες– ιδέα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας την οποία είχε, λέει, εισηγηθεί και ο Ντε Γκουεγιάρ από τη δεκαετία του ’80 κιόλας;

Διότι, το Κραν Μοντανά, έληξε μαζί με τον διάλογο, τον Ιούλη του 2017. Ένα χρόνο, δυο μήνες (και κάτι) μετά ήταν «μοναδικό συνταγματικό παράδειγμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» (sic). Τώρα αίφνης δεν μας κάνει στο παρά ένα –ίσως– συνομιλιών;

Την απάντηση ίσως δώσουν τα… πρακτικά που ο ίδιος Πρόεδρος για Όσκαρ ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και ζητούσε από την κυρία Λουτ να πάει να βρει! Διότι όσο υπάρχουν εκείνα, άλλο τόσο μπορεί να υπάρχει και η απάντηση στο νέο πυροτέχνημα του Προέδρου.

Η δε ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι που χάφτουν αυτό το θέατρο σκιών –για να θέσω κάπως κομψότερα το τι είναι όλα αυτά– και ότι ζουν ανάμεσά μας, πέρα από αποκαρδιωτική είναι και τρομακτική! Μα τόσο πια; Είναι δυνατόν;

Υστερόγραφο: Η φωτογραφία είναι από αυθεντική ταινία του Bollywood. Τη βρήκα τυχαία. Ονομάζεται ”N.T.R. Kathanayakudu”. Δεν την πείραξα. Ορκίζομαι. Ψάξτε την!