Φόρμα αναζήτησης

Έτσι γονάτισαν το Μπέστεπε, Νίκος και Νικούδιν!

Στο αχανές Σαράι του Μπέστεπε, αυτό που καλόγουστο δεν το βρήκε κανείς και ποτέ, εκεί όπου ο Ταγίπ φαντασιώνεται καλύτερα από οπουδήποτε αλλού ότι μια μέρα θα γίνει κάτι σαν νέος –πιστός όμως– Εμβέρ πασάς των Τούρκων, διότι το όνομα του… άλλου ούτε που θέλει να το προφέρει, η νύχτα πέφτει βαριά.

Μόνο; Βασταγή δεν έχει ετούτη η νύχτα.

«Τι έχεις τζανίμ;», ακούγεται στοργικά η φωνή της. «Τι δεν έχω!», απαντάει εκείνος. «Αριστερά γυρνάω, δεξιά γυρνάω, στο ταβάνι χάσκω… Μάτι δεν κλείνω, Εμινέ! Άι σικεγίμ, πια!»

Η Εμινέ πετάγεται έντρομη και κοιτάζει στο δωμάτιο σαν να έχασε τη γη κάτω από τις παντόφλες της. Κι ας μην τις φοράει. Μοιάζει σαν να έχει χαθεί. «Εκεί», λέει ο Ταγίπ και δείχνει νοτιοανατολικά. «Τη Μέκκα δεν ψάχνεις;»

Δεν απαντά. Αναζητεί την τέλεια ευθεία στην χρυσοποίκιλτη κουρτίνα δίπλα από το τεράστιο πορτρέτο του αντρός της και –τσουπ!– σωριάζεται στο έδαφος με ταχύτητα που θα τη ζήλευε και η συγχωρεμένη η Πλισέτσκαγια. Αρχίζοντας ψιθυριστά τα μπισμιλάτια.

Όταν τελειώνει γυρνάει αυστηρά στον Ταγίπ, δείχνοντας το ταβάνι: «Αγίπ, Ταγίπ! Δεν ντρέπεσαι; Δοξασμένο να είναι το όνομά του!». Ο Ταγίπ την κοιτάζει με απάθεια περισσότερο. «Τόσα και τόσα…», λέει χαμηλόφωνα, πλέον και με μία δόση ειρωνείας όσο και ενοχικής ειλικρίνειας. «… Τώρα πια θα θυμώσει;»

Γνωρίζοντας όμως ότι η Εμινέ δεν χωρατεύει, σηκώνεται από το κρεβάτι και κοιτάζει γύρω του.

«Εδώ;», ρωτά. «Λίγο πιο αριστερά!», λέει η Εμινέ.

«Καλά είναι και εδώ. Δεν θα γίνω και Ντενίζ Γκεζμίς!», αποκρίνεται και την παρακολουθεί να ξεφυσάει πια σαν την ντουντουκλού, τη χύτρα ταχύτητος που ετοιμάζεται να σφυρίξει για το κουνουπίδι.

Ραθύμως γονατίζει και αρχίζει την ντουά, με ένα ύφος που ο υπόλοιπος κόσμος το έχει όταν πληρώνει τις δόσεις στην αρχή του μήνα. Όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο. Η Εμινέ βήχει διακριτικά. Το ‘χει πιάσει το fast forward τέμπο στους ψιθύρους του Ταγίπ.

«Καλά…», λέει εκείνος και κατεβάζει την ταχύτητα, τραβώντας το παντελόνι της πιτζάμας του. Δεν ξέρει ποια είναι πιο ενοχλητική τώρα –αυτή ή η Εμινέ– αλλά με την Εμινέ δεν τα βάζεις τέτοια ώρα. Με την πιτζάμα που σφήνωσε, μπορείς!

Τελειώνει. Σηκώνεται. Την κοιτάζει σαν να τη ρωτάει αν είναι ικανοποιημένη τώρα. Εκείνη γνέφει καταφατικά. Το πρόσωπό της μαλακώνει. «Νε ολντού;», του λέει. Ωσάν να μην ξέρει τι έγινε. Ωσάν να μπορούσε να γίνει κάτι άλλο από αυτό που γίνεται, μήνες τώρα. Κάθε μέρα, βράδυ και πρωί. Τώρα και μες στα μαύρα μεσάνυχτα πια!

«Μα… κατάλαβες;», ψελλίζει ο Ταγίπ. «Κατάλαβες ο γκιαούρης; Κατάλαβες, ο… αγιάς;» και κάνει με τον αντίχειρά του τη χειρονομία για τον άνθρωπο που πίνει πολύ. Εδώ, κανονικά ακούει η Εμινέ για το αλκοόλ και της ανεβαίνει η πίεση. Πόσω μάλλον για τέτοιες ποσότητες.

Μια ανατριχίλα τη διαπερνά. Στο πρόσωπό της το χλομό φως του πορτατίφ αποκαλύπτει μιαν έκφραση αηδίας, χειρότερη και από εκείνην του Αναστασιάδη όταν βλέπει διαφήμιση μπίρας χωρίς αλκοόλ.

«Μα, να στείλει επιστολή στο Συμβούλιο Ασφαλείας;», συνεχίζει εκείνος χωρίς να έχει προσέξει καν την αντίδρασή της. «Τι θα κάνω Εμινέ; Ούτε ο Γκιουλέν δεν με έβαλε σε τέτοιους μπελάδες! Ααζιμά σιτσ…»

Το τελευταίο το καταπίνει καθώς τα μάτια της Εμινέ γουρλώνουν. Αυτή τη φορά δεν θα του συγχωρέσει το λεξιλόγιο! «Δεν είναι Κασίμπασα εδώ!», του λέει συνήθως με τον αέρα που είχε εκείνη που μεγάλωσε στο Σκουτάρι και κάνει σαν να είναι από το Πέραν. Και τον πονάει η αναφορά στην παιδική του γειτονιά.

Σκοτεινιάζει. Το βλέμμα του το τυλίγει πια ένα πέπλο πανικού. Μαύρο, σαν τα τσαντόρ που φοράνε στην Τεχεράνη οι γυναίκες των Περιπόλων Καθοδήγησης. «Πότε θα αξιωθούμε άραγε και στην Τουρκία αυτή τη μέρα;», αναρωτιέται συχνά ο Ταγίπ. Όχι αυτή τη φορά όμως.

Σήμερα η απελπισία για τις επιστολές Αναστασιάδη στον ΟΗΕ καταστρέφει τα όποια αποθέματα ψυχραιμίας του είχαν αφήσει οι κυρώσεις που του έταξε εκείνος ο ΥΠΕΞ του –κάτσε να δεις πώς τον λένε– εκείνος που ο Τσαβούσογλου τον περιπαίζει συνεχώς στο Υπουργικό.

Ο Ταγίπ λυγίζει. Ξεσπά σε λυγμούς. «Τρέμω Εμινέ!», της λέει. Και εκείνη, δεν ξέρει πώς να τον βοηθήσει. «Γιατρό!», του λέει. Άξαφνα η πόρτα ανοίγει και εμφανίζεται ο Αναστασιάδης με μια μπουκάλα ουίσκι στο χέρι.

Πλάι του στέκει η Άντρη στα λεοπάρ, ως άλλη tiger woman, με ένα τηγάνι στο χέρι. «Σας φέραμε μπέικον!», του λέει. Γουρλώνει και του χαμογελά. «Μμμμ, ωραίο μπέικον!».

«Αλλαχούμ!», κραυγάζει εκλιπαρώντας ο Ταγίπ, μα ο Αλλάχ δεν είναι πουθενά.

Πετάγεται από το κρεβάτι, καταϊδρωμένος. Η Εμινέ δίπλα τον κοιτάζει απορημένη.

«Εφιάλτης…», του λέει. «Άντε κοιμήσου και αν ξαναφάς παστουρμαλί γιουμουρτά βραδιάτικα, αλίμονό σου!». Ο Ταγίπ σκύβει το κεφάλι, αποδεχόμενος την ενοχή του. Τα αβγά με παστουρμά το βράδυ είναι μια από τις αδυναμίες του.

Γρήγορα όμως, το ξεπερνά. Και αρχίζει να γελά: «Δεν θα πιστεύεις, τι ανοησίες έβλεπα! Ότι τρόμαξα, λέει, με τους γκιαούρηδες! Τον Αναστασιάδη ναι! Και εκείνον τον κουραμπιέ τον ΥΠΕΞ του, πώς τον λένε; Αυτόν ντε, που έτρεχε τον Τσαβούσογλου στον ΟΗΕ για να του μιλήσει! Αυτόν που έλεγε ότι δεν θα μας νοίκιαζαν τρυπάνι, χαχαχα!».

«Ταμάμ, να μου πεις αύριο!», αποκρίνεται η Εμινέ. «Τώρα θα κοιμηθούμε!»

«Ταμάμ», λέει και ο Ταγίπ. «Καληνύχτα!» «Καληνύχτα», λέει και η Εμινέ.

Ο Ταγίπ γυρνάει πλευρό να κοιμηθεί. Και αίφνης, μια ηχηρή κλανιά θρυμματίζει την ησυχία της νύχτας.

«Τσοκ αΐπ μπε!», φωνάζει η Εμινέ. Ντροπή!

Τα γελάκια του Ταγίπ είναι αδύνατον πια να κρυφτούν. «Παστουρμαλί γιουμουρτά άρτικ γιοκ!», διατάζει εκείνη έξαλλη. «Πρωί ή βράδυ!» Δεν έχει πια! «Δεν είναι ο παστουρμάς, τζανίμ», της λέει γελώντας. «Αλλά; Τι;», ρωτάει τσατισμένη.

«Το φυσικό αέριο του Αναστασιάδη!», λέει ο Ταγίπ και ξεκαρδίζεται με σαδιστική ικανοποίηση. «Όσο έχουν τέτοια μυαλά οι γκιαούρηδες η δουλειά μας γίνεται από μόνη της». Στο γέλιο απάνω, του φεύγει άλλη μία.

«Άου! Καλά ντε, μην κλοτσάς! Όσο αέριο θα βγάλει ο Αναστασιάδης άλλο τόσο θα δεις και εσύ από μένα. Σοζ!», υπόσχεται και γελάει.

«Χαϊβάν!», κάνει η Εμινέ κρατώντας τη μύτη της. «Σαν χαλασμένος καβουρμάς μυρίζει!»

Ο Ταγίπ πνίγει το γέλιο του με μεγάλη δυσκολία. Αλλά τα καταφέρνει.

Το Μπέστεπε παραδίδεται και πάλι στην παγωμένη ηρεμία της στέπας της Άγκυρας.

«Ακόμα και στον εφιάλτη μου γελάω μαζί τους», σκέφτεται.

Ωιμέ! Και ποιος τον αδικεί;

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.