Φόρμα αναζήτησης

Έναν καλό μαέστρο, παρακαλώ!

Της Θεανώς Καλαβανά

Φανταστείτε μια ορχήστρα όπου τα μέλη της δεν κοιτάζουν τον μαέστρο και τις οδηγίες που τους απευθύνει, ή αν θέλετε φανταστείτε στην ίδια ορχήστρα όλα τα μέλη της να είναι την ίδια στιγμή και μαέστροι! Νομίζω ο καθένας μας μπορεί να συνειδητοποιήσει τι αποτέλεσμα θα γεμίζει την αίθουσα και τι θα πάθουν τα αφτιά μας! Παρακολουθώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν στο νησί μας και τις διάφορες εξελίξεις, αισθάνομαι αυτό ακριβώς που περιέγραψα πιο πάνω. Όλοι είναι μαέστροι και όλοι δεν συνεργάζονται. Στην παιδεία, στην υγεία, στη Νομική Υπηρεσία, στην Ελεγκτική Υπηρεσία, ένα μπάχαλο το οποίο μακάρι να ενοχλούσε μονάχα τα αφτιά μας. Το πρόβλημα είναι ότι δημιουργεί καθημερινή ταλαιπωρία και σίγουρα καταστρέφει την προοπτική μας ως λαού, όχι μόνο για καλύτερες υπηρεσίες και εξυπηρέτηση, αλλά κυρίως εξανεμίζεται η όποια προοπτική για αξιοκρατία.

Οι ορχήστρες είναι ακούρδιστες, αλλά δεν τις νοιάζει. Στόχος είναι να παίζει το κάθε μέλος της ό,τι σκοπό του κατέβει, χωρίς κανείς τους να ενδιαφέρεται για το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω του. Αυτό μου θυμίζει ο ΠΙΣ. Είναι όλοι μαέστροι και εμείς όλοι έρμαιο τους να ακούμε αυτό που μας παίζουν. Σε ποια χώρα η υγεία του κόσμου γίνεται ομηρία στα χέρια των λίγων; Σε ποια χώρα η παιδεία δεν εκσυγχρονίζεται γιατί 50 αγύριστα κεφάλια δεν έχουν ιδέα για το τι θα πει εκπαίδευση; Σε ποια χώρα δεν θα είχαν παραιτηθεί όλοι, μα όλοι, μετά τα τελευταία σκάνδαλα στη Νομική Υπηρεσία; Σε ποια χώρα ο ελεγκτής αλωνίζει, και αντί όντως να ασχολείται με την ουσία και πού πραγματικά υπάρχει διασπάθιση χρήματος, αναλώνεται σε λαϊκίστικες και καθαρά εγωκεντρικές συμπεριφορές; Σε ποιο σοβαρό κράτος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει ιδία συμφέροντα με πολιτικές αποφάσεις που εξασφαλίζουν τεράστια ποσά στα μέλη της οικογένειάς του μέσω της πώλησης διαβατηρίων και άλλων δραστηριοτήτων; Όλοι φωστήρες και παντογνώστες, όλοι σε ένα ανήθικο βάθρο να καθορίζουν το μέλλον ενός λαού. Ορχήστρες που τις δημιούργησαν διεφθαρμένοι, που έτσι και αλλιώς όποιο σκοπό και αν παίξουν, όσο ακούρδιστες και ασυγχρόνιστες και να είναι, αυτοί κάθονται σε άλλη αίθουσα απολαμβάνοντας τη μουσική δωματίου που θέλουν. Αλίμονο στον λαό που δεν έχει ούτε τη δύναμη ούτε τα συμφέροντα, και κυρίως την ανηθικότητα όλων αυτών, να πράξει τα αντίστοιχα.

Ένας γνωστός μου μού έλεγε προχθές ότι όπου πάει για να εξυπηρετηθεί, είτε αυτό αφορά τη Νομική Υπηρεσία είτε την υγεία είτε άλλη υπηρεσία, το μόνο που σκέφτεται είναι να καταφέρει να τον κλέψουν λίγο. Ο κόσμος, δηλαδή, το έχει πλέον δεδομένο ότι θα τον ξεγελάσουν, ότι θα τον ταλαιπωρήσουν, γι’ αυτό και ο αγώνας του εστιάζεται στο να μην τον ξεγελάσουν πολύ και να τον ταλαιπωρήσουν λίγο. Είναι λυπηρό που σκεφτόμαστε με αυτό τον τρόπο. Το δίκαιό σου σπάνια το βρίσκεις σε αυτό το νησί και, δυστυχώς, τα δικαιώματά σου και τα προνόμιά σου αντιστοιχούν στο επίπεδο της διαφθοράς σου. Όσο πιο διεφθαρμένος, τόσα περισσότερα προνόμια και δικαιώματα.

Αυτή την ορχήστρα ακούμε καθηλωμένοι στις θέσεις μας τόσα χρόνια και δεν υπάρχει πουθενά ένας αξιόλογος, αξιοπρεπής μαέστρος να κρατήσει τους ταλαντούχους και να τους (εκ) συγχρονίσει.Τυχεροί όσοι καταφέρουν να ανοίξουν την πόρτα και να φύγουν από την αίθουσα…