Φόρμα αναζήτησης

Ένα νεαρό «αγνοούμενο» αγόρι στο Μπογάζι Κερύνειας, επιστρέφει στην οικογένειά του σε ένα μικρό φέρετρο…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ.: 99 966518

Η Χριστίνα Πετρίδη, η ξαδέλφη του «αγνοούμενου» Σαββάκη Σάββα, μοιράζεται τα αισθήματά της στη σελίδα της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γράφει:

«Σήμερα μας ανακοίνωσαν πως σε βρήκαν μετά από 45 χρόνια Σαββάκη μου. Σε έναν λάκκο στο Μπογάζι να λιώνεις, να διαλύεσαι μονάχος τζι άκλαυτος. Τρεις μήνες μετά τον θάνατο της μάνας σου Σαββάκη μου, ήβραν σε. Είχες πλάνο ρε μπαγάσα, το ξέρω. Να μεν πιει τζαι τούτον το ποτήρι με δηλητήριο η Ελλού πριν φύγει. Ένα μάτσο κόκκαλα σ’ ένα σακκούλι ο λεβέντης της. Είπαν μου να σου γράψω ‘λόγο’ για την κηδεία σου ρε Σαββή. Εν μου φκαίνουν λόγια πομπώδη, φιλολογικές φανφάρες τζαι πατριωτικά κλισέ, παρά μόνο απορίες…

Ήταν ακαριαίος ο θάνατος ή όχι; Πόνεσες; Έκλαψες; Επικαλέστηκες την μάνα σου; Τον παπά σου; Χριστοπαναγίες μήπως; Η σακκούλα που σε έχωσαν ήταν ζεστή ή μήπως κρύωνες μέχρι να ξεψυχήσεις;

Τι όνειρα είχες στα δεκαεννιά σου; Πώς νιώθεις που οι υπαίτιοι να σβήσεις σχεδόν αμούστακος, τώρα μας κυβερνούν; Δεν πικκάρεσαι που κανένα απ’ τα παιδιά τους δεν σου ‘κανε παρέα εκεί στο τέλος; Δεν μετανιώνεις που δεν λιποτάκτησες, τζι αντ’ αυτού θυσιάστηκες για να κτίζουν καριέρες οι προδότες τζαι τα παιθκιά τους;

Είπαν μου να σου γράψω ‘λόγο’ για την κηδεία σου, μα δεν μπορώ! Πενηντάρισα τζαι θα σε θάψω στα δεκαεννιά σου αντί στα εξήντα τέσσερα σε μιαν κάσια παπουτσιών.

Άραγες θα ‘σουν παντρεμένος; Θα ‘χες παιδιά; Θα ‘χες χρέη; Θα ‘σουν επιρρεπής στο αλκοόλ; Θα ‘χες τσιγαρόβηχα; Θα ήσουν θρήσκος; ‘Άθεος’ μήπως; Θα ‘σουν ευτυχισμένος ή θα έπληττες τζαι θα νεκατσιούσες όπως εμείς; Ποιος ξέρει Σαββάκη μου.

Ένα μόνο αντιλήφθηκα σήμερα. Ο πόνος τζαι το πένθος είν’ το ίδιο, είτε το πτώμα είναι φρέσκο είτε 45 χρονών.

Ας όψονται οι αίτιοι, τζαι είθε να βιώσουν τον ίδιο πόνο με τα παιθκιά τους τζαι τα αγγόνια τους.

Δεν ξεχνώ, δεν συγχωρώ!»

Μέχρι να το διαβάσετε αυτό το άρθρο, ο Σαββάκης Σάββα, ο «αγνοούμενος» γιος του Κυριάκου και της Ελλούς Σάββα Ττιρίττη θα έχει θαφτεί στις 21 Δεκεμβρίου 2019.

Ο αδελφός του Σωτήρης Ττιρίττης, στη σελίδα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μοιράζεται τα αισθήματά του μετά την ταυτοποίηση των οστών:

«ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ

Συγκλονίζομαι από τεράστια κύματα οργής. Έχει ξεσπάσει στην ψυχή μου μια θύελλα που θα σηκώσει τα πάντα στο πέρασμά της. Χτες 19/11/2019 μετά από 45 χρόνια αναμονής και ελπίδας και 3 μήνες ακριβώς μετά τον θάνατο της μητέρας του μας ανακοίνωσαν ότι ταυτοποιήθηκαν τα οστά του αγνοούμενού μας Σάββα Σαββάκη του Κυριάκου και της Έλλης το γένος Ττιρίττη. 19 χρονών παλληκάρι. Που δεν πρόλαβε να χαρεί τα νιάτα του, να ζήσει τη ζωή του. Θυσιάστηκε για όλους εσάς που τα δικά σας παιδιά κρατήθηκαν στα μετόπισθεν γιατί η δική τους ζωή ήταν πιο ακριβή από του δικού μας παλληκαριού! Το δικό μας παλληκάρι πέρασε στο πάνθεο των Αθανάτων. Και δεν έχασε τη ζωή του στο πεδίο της μάχης. Συνελήφθη αιχμάλωτος και εκτελέστηκε εν ψυχρώ 15 χιλιόμετρα μακριά από το σημείο της μάχης! Τα οστά του βρέθηκαν μέσα σε σακκούλα θαμμένα πρόχειρα στην τοποθεσία Μπογάζι Αγύρτας λίγο έξω από το Δίκωμο. Που σημαίνει ότι μετά την εκτέλεσή του θάφτηκε κάπου αλλού και μετά ξέθαψαν ό,τι απόμεινε από το παλληκάρι μας, τα τοποθέτησαν σε σακκούλα και τα έβαλαν πρόχειρα σε αβαθή λάκκο στην τοποθεσία όπου βρέθηκαν.

Θυσιάστηκες Σάββα μου! Για τι άραγε; Τη στιγμή που ξεψυχούσες ένοιωθες ότι έκανες το χρέος σου προς την πατρίδα; Την πατρίδα των ουρανοξυστών και των ανίκανων πολιτικών; Των σκανδάλων, του ξεπουλήματος, των ηλεκτρονικών εκποιήσεων των περιουσιών; Της προδοσίας των ανθρώπων που μας κυβερνούν και έπρεπε να κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τη συμμετοχή τους στην τραγωδία αυτής της πατρίδας; Ποιος από αυτούς κτύπησε ποτέ την πόρτα της χαροκαμένης μητέρας σου που σε περίμενε για 45 χρόνια να τείνει χείρα βοηθείας; Βλέπεις Σάββα μου η μητέρα σου ζούσε στην απόλυτη φτώχεια υπερήφανη και δεν καταδέχτηκε ποτέ να τους παρακαλέσει. Και αυτή η πολιτεία και πατρίδα, που γι’ αυτή θυσιάστηκες αδιαφόρησε. Ήταν τόσο απασχολημένη να εξυπηρετήσει τους αυλικούς της οι οποίοι έκτισαν καριέρες, περιουσίες και ξεπούλησαν τα πάντα, πάνω στον πόνο των αγνοουμένων.»

Πριν από χρόνια είχαμε δείξει τον πιθανό τόπο ενός μαζικού τάφου στη στρατιωτική περιοχή στο Μπογάζι Κερύνειας, μαζί με έναν αναγνώστη που είχε υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία εκεί. Όμως το κάναμε ενώ ήμασταν έξω από τη στρατιωτική περιοχή.

Δεν μπορούσαμε να μπούμε στη στρατιωτική περιοχή, έτσι πήγαμε σε ένα μέρος στο Μπογάζι που ήταν γνωστό για το αϊράνι του. Αυτό ήταν ακριβώς πριν από εννιά χρόνια, το 2010!

Καθίσαμε έξω στο Yayla Bar και εκεί ήταν ο αναγνώστης μου και οι Τουρκοκύπριοι και οι Ελληνοκύπριοι λειτουργοί της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων της τότε εποχής: ο Okan Oktay που ήταν ο συντονιστής των εκσκαφών και ο Ξενοφών Καλλής, ο βοηθός του Ελληνοκύπριου μέλους της ΔΕΑ.

Κοιτάζαμε από εδώ τη στρατιωτική περιοχή του Μπογαζιού Κερύνειας.

Οι αναγνώστες μου έδωσαν επίσης στους λειτουργούς της ΔΕΑ πολλές λεπτομέρειες για τον άντρα με την μπουλντόζα που εργαζόταν εκεί. Ο άντρας με την μπουλντόζα είχε δώσει περισσότερες πληροφορίες για αυτό τον τόπο ταφής Ελληνοκυπρίων στρατιωτών.

Πέρασαν έξι χρόνια από τη μέρα που επισκεφτήκαμε το Yayla Bar και δείξαμε τον πιθανό τόπο ταφής. Και τότε η ΔΕΑ πήρε «άδεια» για να μπει ο αναγνώστης μου στη στρατιωτική περιοχή και να δείξει τον πιθανό τόπο ταφής.

Στο άρθρο μου στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 2 Οκτωβρίου 2016 είχα γράψει για αυτό:

«Μετά από πάροδο έξι χρόνων από τον καιρό που ένας από τους αναγνώστες μου είχε δώσει πληροφορίες σε μένα και τους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων για έναν πιθανό τόπο ταφής στο Μπογάζι της Κερύνειας, πάει ο ίδιος μαζί τους τη Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2016 για να τους δείξει τον πιθανό τόπο ταφής.

Μετά από έξι χρόνια, η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων καταφέρνει να του εξασφαλίσει άδεια για να μπει στη στρατιωτική περιοχή Μπογαζιού Κερύνειας για να δείξει τον πιθανό τόπο ταφής και το πρωί της Δευτέρας 5ης Σεπτεμβρίου πάει μαζί με τους λειτουργούς της ΔΕΑ Ξενοφώντα Καλλή, Murat Soysal και Okan Oktay και βρίσκει τον πιθανό τόπο ταφής.

Ως δημοσιογράφος δεν μου επιτρέπεται η είσοδος σε οποιαδήποτε στρατιωτική περιοχή αλλά αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό αφού οι αναγνώστες μου μπορούν να πάνε και να δείξουν τους πιθανούς τόπους ταφής για τους οποίους είχαμε γράψει πριν από χρόνια.

Σάλος από τη δημοσίευση του άρθρου

Μέχρι τώρα οι αναγνώστες μου είχαν δείξει πιθανούς τόπους ταφής με τον ίδιο τρόπο στις στρατιωτικές περιοχές στον Άγιο Ιλαρίωνα, τη Βώνη και το Μπογάζι Κερύνειας. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι τα σημεία αυτά τοποθετούνται στον κατάλογο με σημεία που θα σκαφτούν από την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων.

Πριν από έξι χρόνια, στις 30 Μαΐου 2010, είχα γράψει για αυτόν τον πιθανό τόπο ταφής στο Μπογάζι. Είχα γράψει:

«Αναζητώντας μαζικούς τάφους στο Μπογάζι και τον Άγιο Ιλαρίωνα.

‘Μου πήρε τέσσερις ώρες να συνέλθω όταν διάβασα τι έγραψες για το Μπογάζι’ μου λέει. ‘Διάβασα τι σου είχε πει ένας αναγνώστης σου για μια ομάδα 14 Ελληνοκυπρίων που είναι θαμμένοι στο Μπογάζι της Κερύνειας και ανατρίχιασα. Σκεφτόμουν να σου τηλεφωνήσω όλα αυτά τα χρόνια αλλά ποτέ δεν το έκανα. Όμως αυτή τη φορά, ένιωσα ότι έκρυβα τους φόνους, έτσι αποφάσισα να σου τηλεφωνήσω και να σου μιλήσω ώστε να ξαλαφρώσω μετά από όλα αυτά τα χρόνια’ λέει ένας αναγνώστης μου.

Ο καιρός είναι ζεστός αλλά μουντός, γεμάτος σκόνη από την Αφρική, που δημιουργεί ένα είδος ‘ομίχλης’, κάνει δύσκολη την αναπνοή και κρύβει το συγκλονιστικό μπλε χρώμα του ουρανού μας. Καθόμαστε έξω σε ένα καφέ στο Μπογάζι που ήταν κάποτε διάσημο. Ερχόμασταν κάποτε εδώ για να πιούμε το διάσημο αϊράνι τους και να φάμε φρέσκα κυπριακά σάντουιτς. Ο ιδιοκτήτης Suleyman Onan γέρασε όπως και η γυναίκα του αλλά έχουν αυτό το μέρος που λέγεται «Yayla Bar» έστω αν είναι σε απελπιστική ανάγκη επισκευής.

Καθόμαστε έξω, σε πλαστικές καρέκλες που είδαν καλύτερες μέρες, ενώ ο ηλικιωμένος Suleyman μας φέρνει κυπριακό καφέ και καττιμέρι (φύλλο με καϊμάκι). Η μυρωδιά του καϊμακιού γεμίζει τα ρουθούνια μας και πίνουμε τον καφέ μας ενώ μιλούμε.

Την περασμένη βδομάδα δημιουργήθηκε σάλος από τη δημοσίευση του άρθρου για έναν Τουρκοκύπριο αναγνώστη που μου μίλησε για μια ομάδα 14 Ελληνοκυπρίων στρατιωτών, τους οποίους έφεραν στο Μπογάζι και τους εκτέλεσαν έξω από το στρατιωτικό νεκροταφείο. Σύμφωνα με αυτόν τον αναγνώστη, ήταν θαμμένοι τρία μέτρα έξω από τον τοίχο του στρατιωτικού νεκροταφείου και μου έδωσε κατευθύνσεις για το ακριβές σημείο όπου είναι θαμμένοι. ‘Είχα εφιάλτες για την ομάδα αυτή των 14 «αγνοουμένων» που είναι θαμμένοι εκεί, ξέρω πού είναι θαμμένοι και ήθελα πάρα πολύ να σου δείξω πού είναι αλλά φοβάμαι να το κάνω. Θέλω να σου μιλήσω και να το βγάλω από μέσα μου, ίσως να κάνει καλό στους συγγενείς εκείνων των αγνοουμένων’ λέει. ‘Όταν διάβασα αυτά που έγραψες για τον φόνο μιας ομάδας 8 Ελληνοκυπρίων στον Άγιο Ιλαρίωνα, ανάμεσά τους και ένας αρτοποιός, δεν μπορούσα άλλο να κρατήσω το μυστικό αυτό μέσα μου. Επηρεάστηκα πάρα πολύ από την ιστορία του αρτοποιού από τον Άγιο Γεώργιο που σκοτώθηκε στον Άγιο Ιλαρίωνα. Έτσι αποφάσισα να σου τηλεφωνήσω και να σου πω την ιστορία μου’.

 

Διαβάζοντας αυτά που είπε ο αναγνώστης αυτός, ένας άλλος αναγνώστης μου τηλεφώνησε για να μου πει την ιστορία του:

‘Τηλεφωνώ για να σου πω ότι αυτά που έγραψες για την ομάδα των 14 Ελληνοκυπρίων «αγνοουμένων» που είναι θαμμένοι στο Μπογάζι είναι αλήθεια’ μου είπε και συνέχισε:

‘Έκανα τη στρατιωτική μου θητεία το 1978-1979 στο Μπογάζι. Εφόσον ήμουν νέος στην περιοχή αυτή, δεν είχα απομνημονεύσει ακόμα το μονοπάτι που έπρεπε να ακολουθήσω όταν έπρεπε να είμαι καθήκον. Μια νύκτα έβρεχε πολύ και έχασα κάπως τον δρόμο μου και γλίστρησα στον απότομο λόφο και έπεσα μέχρι τη μέση μου σε μια μεγάλη τρύπα. Βγήκα από την τρύπα αυτή στο σκοτάδι και πήγα στο πόστο μου εκείνο το βράδυ. Όμως το πρωί καθώς μιλούσα με τον ηλικιωμένο που φρόντιζε το νεκροταφείο για το τι μου συνέβη το προηγούμενο βράδυ, μου είπε «Μα γιε μου, έπεσες μέσα στην τρύπα που θάφτηκαν οι Ελληνοκύπριοι!». Ο ηλικιωμένος ήξερε για το μέρος αυτό και μπορώ να σου δείξω πού βρίσκεται. Ο ηλικιωμένος μας είπε πως έφεραν μερικούς Ελληνοκύπριους με φορτηγά και πως τους έθαψαν. Το 1974 είχε πάρει μέρος στις ταφές αυτές. Καθώς έθαβαν στο νεκροταφείο Τούρκους στρατιώτες και Τουρκοκύπριους που είχαν σκοτωθεί στον πόλεμο, βρήκαν έναν Ελληνοκύπριο την τελευταία στιγμή, και τον αναγνώρισαν από τον σταυρό στον λαιμό του. Έτσι χώρισαν τους Ελληνοκύπριους και τους έθαψαν έξω από το νεκροταφείο όπως μας είπε. Μπορεί να μας ανέφερε για μερικούς Έλληνες στρατιώτες, αλλά δεν είμαι σίγουρος.’

Αυτός είναι ο αναγνώστης που κάθεται τώρα μαζί μου στο Μπογάζι και μου δείχνει το μέρος όπου έπεσε μέσα σε μια τρύπα. Δεν βγάζουμε φωτογραφίες αφού το μέρος που δείχνει είναι στρατιωτική περιοχή – έχω ζητήσει και από τον Ugur Umar, βοηθό του Τουρκοκύπριου μέλους της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, τον Ξενοφώντα Καλλή, βοηθό του Ελληνοκύπριου μέλους της ΔΕΑ και τον Okan Oktay που συντονίζει τις ομάδες εκταφής για να έρθουν και να τον συναντήσουν, ώστε να δουν αυτό τον πιθανό τόπο ταφής. Στο μεταξύ τηλεφωνώ στον άλλο αναγνώστη μου που μου μίλησε για την ομάδα των 14 Ελληνοκυπρίων στρατιωτών και δίνω το τηλέφωνο στον Okan Oktay για να ελέγξει αν οι δύο αναγνώστες μιλούν για το ίδιο μέρος. Μετά από λίγη συνομιλία ο Okan Oktay επιβεβαιώνει ότι, ναι, και οι δύο αναγνώστες υποδεικνύουν το ίδιο μέρος ως πιθανό τόπο ταφής.

Αποχαιρετούμε τον αναγνώστη μου που μας συνάντησε στο Μπογάζι και τον ευχαριστούμε που ήρθε και μας υπέδειξε το σημείο όπου μπορεί να υπάρχει μαζικός τάφος. Μας αφήνει και συνεχίζουμε για να πάμε στο Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα για να συναντήσουμε έναν άλλο αναγνώστη μου που έχει πληροφορίες για ένα άλλο τόπο ταφής στην περιοχή Αγίου Ιλαρίωνα.

Έτσι ο αναγνώστης μου έχει τώρα δείξει τον πιθανό τόπο ταφής στο Μπογάζι Κερύνειας, αλλά υπήρχαν και πληροφορίες από διαφορετικούς αναγνώστες ότι κάποιοι άλλοι ‘αγνοούμενοι’ Ελληνοκύπριοι μπορεί να είχαν θαφτεί στο στρατιωτικό νεκροταφείο στο Μπογάζι ή γύρω από αυτό. Ή στην άκρη του.

Είχα μοιραστεί τις πληροφορίες αυτές με τους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων πριν από οκτώ χρόνια.

Ένας από εκείνους τους ‘αγνοούμενους’ Ελληνοκύπριους που είναι θαμμένοι στο Μπογάζι ήταν παιδί – οι αναγνώστες μου μου είπαν για το άτομο που τον είχε θάψει. Πήγα και τον συνάντησα και μου είχε πει ότι είχαν φέρει ένα παιδί τυλιγμένο σε μια κουβέρτα που είχε πεθάνει στο πρόχειρο νοσοκομείο στο Δίκωμο το 1974 και τον είχε θάψει στην άκρη του στρατιωτικού νεκροταφείου του Μπογαζιού. Είχε σημαδέψει το σημείο αυτό στο μυαλό του με ένα δέντρο αλλά το δέντρο δεν υπάρχει πια και το νεκροταφείο είχε αλλάξει δραματικά. Η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων έκανε κάποιες εκσκαφές αλλά δεν βρήκαν τίποτα.

 

Είχε θαφτεί σε έναν τάφο χωρίς όνομα στο νεκροταφείο

Όταν κτίζονταν οι εξωτερικοί τοίχοι του νεκροταφείου, κάποιοι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί πράγματι είχαν βρει τα οστά ενός παιδιού.

Ένας άλλος Ελληνοκύπριος «αγνοούμενος» που μπορεί να είναι θαμμένος στο στρατιωτικό νεκροταφείο στο Μπογάζι είναι ένας Ελληνοκύπριος που το 1974 είχε σκοτωθεί στον πόλεμο στο Πιλέρι ή γύρω από αυτό. Είχε θαφτεί σε έναν τάφο χωρίς όνομα στο νεκροταφείο. Είχα δημοσιεύσει αναφορές για αυτή την ταφή πριν από πολλά χρόνια.

Είμαι πολύ ευγνώμων προς τους αναγνώστες μου που μοιράζονται αυτά που ξέρουν και που έρχονται για να δείξουν πιθανούς τόπους ταφής. Ευχαριστώ επίσης τους λειτουργούς της ΔΕΑ που εξασφαλίζουν άδειες έτσι ώστε οι αναγνώστες μου να μπουν σε στρατιωτικές περιοχές και να δείξουν πιθανούς τόπους ταφής.

Ας ελπίσουμε ότι τα οστά περισσότερων ‘αγνοουμένων’ θα βρεθούν στο Μπογάζι Κερύνειας.»

Άρχισαν να σκάβουν σε κάποια φάση και κατάλαβαν ότι μια οπτική ίνα περνούσε από την περιοχή, έτσι έσκαψαν για να βγάλουν την οπτική ίνα έξω από τη στρατιωτική περιοχή.

Και κατά πάσα πιθανότητα, καθώς το έκαναν αυτό, βρήκαν τα οστά και έβαλαν κάποια οστά σε ένα σακούλι και τα έθαψαν αλλού.

Διότι από εκείνη την εκσκαφή βρήκαν μια σακούλα με ανθρώπινα οστά.

Οι αναγνώστες μου έδωσαν λεπτομερείς πληροφορίες στους λειτουργούς της ΔΕΑ για το ποιος υπηρετούσε εκείνες τις μέρες στο Μπογάζι Κερύνειας, ποιος ήταν υπεύθυνος για τις ταφές, ποιος έκανε τι. Έτσι προσπάθησαν να βοηθήσουν το ανθρωπιστικό έργο για τον εντοπισμό των πιθανών τόπων ταφής.

Η μακρά διαδικασία της ανεύρεσης των οστών του Σαββάκη Σάββα ήταν έτσι. Ευχαριστώ τους Τουρκοκύπριους αναγνώστες μου που βοήθησαν με πληροφορίες και επίσης δείχνοντας πιθανούς τόπους ταφής μέσα στη στρατιωτική περιοχή του Μπογαζιού Κερύνειας.

Ας αναπαυθεί τώρα εν ειρήνη ο Σαββάκης Σάββα. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.