Φόρμα αναζήτησης

Ένα μικρό ατύχημα για τους πολλούς

Ένα πρωινό στη βδομάδα που μας πέρασε, καθώς πήγαινα τα παιδιά μου στα σχολεία τους, έγινε ένα μικρό ατύχημα. Συγκρούστηκαν δυο αυτοκίνητα δημιουργώντας κυκλοφοριακό κομφούζιο στη λεωφόρο Αθαλάσσης. Όλοι οι οδηγοί υπομονετικοί και την ίδια ώρα περίεργοι για το τι συνέβη ακριβώς, και ο καθένας από εμάς να κοιτάζει κάθε τρεις και λίγο το ρολόι με άγχος για την καθυστέρηση. Μέσα σε πολύ λίγα λεπτά μαζεύτηκαν εκεί δύο περιπολικά, μηχανές της Αστυνομίας, αστυνομικοί και πραγματικά εντυπωσιάστηκα για την άμεση ανταπόκριση και την κατανόηση προς όλους εμάς που πρέπει να αφήσουμε παιδιά στα σχολεία στην ώρα τους και να πάμε στις δουλειές μας. Η ένδειξη να σταματήσουμε όλοι οι οδηγοί στο σημείο που βρισκόμασταν μ’ έκανε να διερωτηθώ τι πραγματικά συμβαίνει με το ατύχημα. Μετά από πολύ λίγο περνάνε από μπροστά μας οι BMW της προεδρικής φρουράς μαζί με τον Πρόεδρο, γύρω στα τέσσερα πέντε αυτοκίνητα. Αυτοί ούτε δευτερόλεπτο στην κίνηση. Πέρασε λοιπόν ο Πρόεδρος και μετά εξαφανίστηκε όλη η Αστυνομία μαζί του, αλλά όχι οι ουρές των αυτοκινήτων.

Αυτό το σκηνικό μου υπενθύμισε ακριβώς γιατί σε αυτό τον τόπο δεν θα πάμε ποτέ μπροστά και πόσο τριτοκοσμικοί ήμαστε σε νοοτροπίες. Σε άλλες χώρες ο πρωθυπουργός πάει στη δουλειά του με το ποδήλατο, εμείς δεν έχουμε απλά συνοδεία τεσσάρων λιμουζινών, αλλά είμαστε και μάγκες και παρακάμπτουμε όλα τα φανάρια και τα ατυχήματα. Υποθέτω ότι ακολουθείται κάποιο πρωτόκολλο για την ασφάλεια του Προέδρου για το οποίο το προεδρικό αυτοκίνητο δεν πρέπει να σταματάει. Μα αν κινδυνεύει τόσο που δεν μπορεί να περιμένει στην κίνηση, τότε πώς δεν κινδυνεύει στα πανηγύρια, στις συνάξεις, στα μνημόσυνα, σε γάμους, βαφτίσια, εγκαίνια, δείπνα που πηγαίνει; Αλήθεια, από ποιον κινδυνεύει σε αυτό τον τόπο ο Πρόεδρος παρά μονάχα από τον ίδιο του τον εαυτό;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από όλους εμάς τους υπηκόους του δεν κινδυνεύει. Στη νήσο των Αγίων, βγαίνουμε στους δρόμους μόνο στα καρναβάλια και στις παρελάσεις. Μας άφησαν πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα, μας κούρεψαν, μας χρέωσαν τον Συνεργατισμό, μας χρέωσαν όλα τα πρόστιμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξαιτίας ανίκανων και ελλείψεων της δικής τους διακυβέρνησης, πληρώνουμε ακόμα μαζούτ και τεράστια ποσά ηλεκτρικού ρεύματος, χρεωνόμαστε ήδη το ΓεΣΥ που αν δεν καταφέρουν να υλοποιήσουν ορθά σημαίνει ακόμη ένα ξεγέλασμα του λαού και άλλα πολλά που μπορώ να σκεφτώ. Στη νήσο των Αγίων όσο πιο πολύ σε πατούν τόσο πιο πολύ σκύβεις το κεφάλι. Όσο πιο πολύ σε ξεγελούν τόσο πιο πολύ γυρίζεις το κεφάλι από την άλλη και αδιαφορείς. Χάννοι στους καναπέδες μας ούτε για μια διαμαρτυρία δεν είμαστε ικανοί. Μόνο οι δάσκαλοι βγήκαν τον Αύγουστο στους δρόμους και ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν αυτό έγινε για τους σωστούς λόγους. Γιατί δεν είδαμε και τίποτα σπουδαίο για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, χώρια που αντιδρούν για τις τριμηνιαίες εξετάσεις, κάτι που θα υποχρεώνει όλους τους καθηγητές να έχουν καλύψει την ίδια ύλη ούτως ώστε να παιδιά να λαμβάνουν την ίδια γνώση και πληροφορίες.

Ένα μικρό ατύχημα εκείνο το πρωί καθήλωσε όλους εμάς στους δρόμους για αρκετή ώρα αλλά όχι αυτόν που είναι υπόλογος για όλη αυτή την ανικανότητα…