Φόρμα αναζήτησης

Είσαι μαζί του ή απέναντί του. Δεν είναι ερώτηση. Διάλεξε.

Όχι. Η ουσία δεν είναι το F*ckup αρμόδιων υπηρεσιών και οι δηλώσεις στα κανάλια από άτομα που όφειλαν να σεβαστούν το απόρρητο και να μιλήσουν στους ερευνητές και μόνο.

Ούτε οι διάφοροι των οργανώσεων οι οποίοι άλλα έλεγαν την Τετάρτη και άλλα την Πέμπτη. «Ξεχνώντας» τους δικούς τους χειρισμούς. Αντί μιας κάποιας σιωπής, αν όχι μιας απολογίας.

Η ουσία δεν είναι καν τα ΜΜΕ τα οποία χειρίστηκαν το θέμα με τρόπο εγκληματικά ανεύθυνο για να πουλήσουν την ιστορία την οποία επιτρέψτε μου να μην τη συγκεκριμενοποιήσω, όπως είχα κάνει και στο ραδιόφωνο την Τετάρτη το απόγευμα. Άλλωστε, ξέρουμε όλοι πια για ποιο θέμα μιλάμε.

Η ουσία για μένα είναι, πρώτον, να έχουμε μάθει κάτι. Και φοβάμαι ότι όσο αρνούμαστε να καταλάβουμε τι είναι αυτό και γιατί πρέπει να το μάθουμε, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Όπως τίποτα δεν άλλαξε μετά από την άλλη θεαματική ανατροπή, τότε με το φονικό στον Στρόβολο.

Σας θυμίζω απλώς τι είχε γραφτεί γι’ αυτό το τραγικό παιδί από εφιαλτικά πολλούς και τι συζητούσαμε, ως κοινωνία, ξεκινώντας μάλιστα από την καταγωγή του, το ότι ήταν υιοθετημένο και διάφορα άλλα που στα γεμάτα με ρατσισμό, αμάθεια, βλακεία και δίψα για κουτσομπολιό μυαλά μας το μετέβαλαν σε αυτό που άλλοι ψουψούριζαν και άλλοι έγραφαν κιόλας σε σχόλια στο facebook και κάτω από τις ειδήσεις.

Η νέα υπόθεση αποδεικνύει περίτρανα ότι τίποτα δεν είχαμε δεχτεί να μάθουμε τότε. Αν και μπορούσαμε. Βλέποντας δε το τι γράφτηκε προχθές, όχι μόνο καλύτεροι δεν γίναμε αλλά γίναμε και πολύ χειρότεροι.

Η ουσία είναι, δεύτερον, –και πιο βασικό, σίγουρα– ότι ζούμε σε μια κοινωνία η οποία εκφασίζεται μέρα με τη μέρα. Και ότι κανένας δεν έχει την πολυτέλεια να παραμένει αμέτοχος. Ούτε καν την επιλογή.

Μια κοινωνία, η οποία βρίσκει καθημερινά και νέες δικαιολογίες για να εξωραΐσει τη βαρβαρότητα του νέου της χόμπι, να γίνεται δικαστής του καθετί και δήμιος, μέσα από την ευκολία των σχολίων, χωρίς καν να μπαίνει στον κόπο να διαβάζει τις λεπτομέρειες. Εννοώ, εκεί που τα ίδια τα ΜΜΕ δεν τα κάνουν σκ… αλλά και πάλι έχει ο καθένας την ευθύνη του. Τεράστια.

Αυτός είναι ο φασισμός που θεριεύει μέρα με τη μέρα. Γνώρισμα μόνο ανθρώπων χυδαίων και ανάξιων λόγου μέχρι πριν από μερικά χρόνια και σήμερα πια μια mainstream τάση έως και παράσημο τιμής για μάζες ολόκληρες.

Μάζες και πλήθη τα οποία αποβλακώνονται και λυσσάνε με χαρά βρίζοντας και ζητώντας κρεμάλες και εκτελέσεις και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, πολλές φορές κάτι από ειδήσεις που ολοφάνερα δεν διάβασαν καν! Από τον τίτλο και μόνο. «Φωνάζει» όταν διαβάσει κανείς το κείμενο.

Σε προφίλ με τα παιδιά τους, τη δουλειά τους, το καθετί της μίζερης συνήθως ζωή τους. Και πάντοτε, με τη δικαιολογία έτοιμη: η Κρίση, το «γεγονός» ότι όλοι (πλην των ιδίων, έτσι;) είναι άχρηστοι και διεφθαρμένοι, είναι ανήθικοι, είναι, είναι…

Ακόμα και κάτω από απόψεις ειδικών, ακόμα και σε άρθρα για επιστημονικές ανακαλύψεις με αδιάσειστα στοιχεία, μπαίνουν από κάτω και αφοδεύουν περήφανα. Ουρλιάζουν και γίνονται ζώα κάποτε. Περήφανα πάντα. Προσελκύοντας κι άλλους, πολλούς άλλους οι οποίοι βλέπουν ότι είναι «ΟΚ» να το κάνει κάποιος εκεί που πριν θα ντρεπόταν, όπως πρέπει. Και ο βόθρος μεγαλώνει. Ραγδαία. Γίνεται, πολλές φορές, κυρίαρχη αντίληψη στην κοινωνία.

Αυτή η «ΟΚ» διάχυση του φασισμού στον δημόσιο λόγο, στα πάντα πια, είναι η ουσία και το πρόβλημα. Αυτή είναι που αποτρέπει, γιατί ο χώρος ένας είναι και καθορισμένος, τους λογικούς από το να μιλήσουν. Μιλούν λίγοι, αυτοί που τολμούν και αμέσως στοχοποιούνται και δέχονται επιθέσεις ανηλεείς. Και σιωπούν.

Σε τέτοιες δε περιπτώσεις παρουσιάζονται ως περίπου συνένοχοι των «ενόχων». Που συχνά δεν είναι τέτοιοι και η ενοχή των οποίων δεν μπορεί να καθορίζεται στο όνομα του φασισμού μασκαρεμένου σε δημοκρατία από τα σχόλια των μαζών των μακελάρηδων στο facebook και αλλού.

Αυτών που θεωρούν ότι έχουμε το δικαίωμα να σκοτώνουμε π.χ. άρρωστα άτομα διότι η αρρώστια του μυαλού τους τα οδηγεί σε πράγματα αποτρόπαια. Και μάλιστα, χωρίς καν να περιμένουν για να διαφανεί εάν όντως η περίπτωση την οποία σχολιάζουν είναι τέτοια ή εάν είναι ένας άνθρωπος αθώος τον οποίο όλοι αυτά τα δίποδα δίκασαν και καταδίκασαν.

Δεν υπάρχει δικαιολογία για την προσφυγή στη βαρβαρότητα και την ακούσια έστω ένταξη του οποιουδήποτε και της οποιασδήποτε στον όχλο. Μαζί και την ακούσια ή την εκούσια σύμπραξη στην κατάλυση της δημοκρατίας αντί της διόρθωσής της. Διότι αυτό είναι που συντελείται σήμερα. Κι όποιος διαβάζει και κοιτάζει έξω και αλλού το καταλαβαίνει.

Τι τραγική ειρωνεία; Σήμερα που είναι όλα στο κινητό του καθενός ο κόσμος γνωρίζει εφιαλτικά λιγότερα από τότε που έπρεπε να ψάχνει μέρες για να τα βρει. Ο κόσμος και εμείς εδώ ειδικά έχουμε γεμίσει από αδαείς. Και τόσο «ΟΚ» είναι κι αυτό πια που βγαίνουν ακόμα και στην τηλεόραση και το λένε δημόσια, χωρίς ντροπή. Και γελάνε κι από πάνω.

Πάνω από αυτούς όλους λοιπόν, ως μάζα, αλλά και πολλούς άλλους από τεμπελιά ή από υπερβολική έπαρση από την οποία πάσχουμε σε αυτήν τη χώρα, είναι που πατά ο εκφασισμός της κοινωνίας και προχωρά.

Ανθρώπους που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Γιατί δεν θέλουν να μάθουν. Είτε γιατί νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, είτε γιατί απλώς βαριούνται και προτιμούν να αναλώνονται σε συζητήσεις κουτσομπολιού για ανούσιους και συνεχείς καβγάδες των ιδίων και των γύρω τους.

Πηγαίνετε σε μια καφετέρια και ακούστε τι συζητούν και πόσα από αυτά είναι «τζαι είπα του/της… (άκου να σου πω!)» και διάφορα άλλα τέτοια.

Αυτούς τους υπερήφανα αμαθείς παντογνώστες, τους πάντα «αδικημένους» και «θύματα» άλλων, DIY δικαστές και δημίους, προφέσορες της διαδικτυακής αρλούμπας και ενίοτε της διαδικτυακής βαρβαρότητας τους οποίους αν τους κόψεις τα κινητά και την πρόσβαση σε όλα αυτά θα αρχίσουν να αυτοκτονούν μαζικά αντιλαμβανόμενοι πως δεν έχει κι άλλο «νόημα» η ύπαρξή τους, είναι που έχει για άρμα και για οδόστρωμα ο φασισμός.

Ο φασισμός, όχι η δημοκρατία. Η δημοκρατία πεθαίνει. Αργά. Αλλά τελειώνει. Γιατί εμείς το επιτρέπουμε.

Κανένας λοιπόν δεν έχει την πολυτέλεια της ουδετερότητας μπροστά σ’ αυτό. Αυτοί που μένουν αμέτοχοι ενίοτε επικαλούμενοι την… αγανάκτηση και την έλλειψη επιλογών είναι οι αμνοί. Υπήρξαν και σε άλλες εποχές. Είναι το τίποτα που θα το πάρει απλώς το ρέμα της επανάληψης της Ιστορίας, απλώς με άλλα πρόσωπα και άλλες συνθήκες.

Η ουσία είναι πως αυτή η εποχή, ειδικά σε κοινωνίες σαν τη δική μας, με τη χαμηλή πρόσληψη σε γνώση και πληροφορία απαραίτητη, είναι κρίσιμη και καθοριστική. Και ο καθένας και η καθεμία έχει να πάρει μια απόφαση.

Εάν είσαι απέναντι από αυτό, στο σκοτάδι που απλώνεται μέρα με τη μέρα, δεν μπορεί ποτέ να το κοιτάζεις με την όποια συμπάθεια όταν μασκαρεύεται. Και δεν μπορείς ποτέ να ζεις μαζί του, εξ αφορμών συγκεκριμένων έστω, με την όποια δικαιολογία.

Αλλιώς μαζί του είσαι και εσύ. Μέρος του. Κι ας μην το αντιλαμβάνεσαι.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ