Φόρμα αναζήτησης

Είπατε πως δεν έχει κερδισμένο ο πόλεμος και γιορτή ο πόνος;

«Δεν έχει νικητή ο πόλεμος και γιορτή ο πόνος». Ακούγεται πολύ ευχάριστα στο αφτί. Είναι πράγματι έτσι άραγε; Μακάρι να ήταν. Σκεφτείτε να δούμε. Δεν υπάρχουν κερδισμένοι από το 1974; Ή κάποιοι κήρυξαν γιορτή τον πόνο; Κοιτάξτε, γιορτάζουμε ως γιορτή εδώ και 45 χρόνια την πιο θλιβερή μέρα της ιστορίας μας. Κάνουμε πανηγύρια. Και τι πανηγύρια μάλιστα. Τα τζετ πετούν πάνω από το κεφάλι μας κάνοντας ακροβατικές επιδείξεις, σείοντας τα τζάμια των παραθύρων μας. Αυτό τον Ιούλιο προχώρησαν λίγο περισσότερο τον πανηγυρισμό τα τζετ. Χάραξαν στον αέρα μια καρδιά. Ήρθε στο τσακίρ κέφι η Αϊσέ, είναι το κάτι άλλο η αγάπη της Αϊσέ. «Αχ, τι αγάπη είναι αυτή», είπα όταν το είδα αυτό. Γιορτή εδώ και 45 χρόνια. Πανηγύρι εδώ και 45 χρόνια. Και εσείς ακόμα λέτε «δεν έχει γιορτή ο πόνος». Αλλά εδώ και 45 χρόνια εγώ δεν άκουσα από κανένα πολιτικό μας κόμμα, από καμία οργάνωσή μας, από καμία συντεχνία μας, από κανέναν οργανισμό και θεσμό μας να πει «να πάψει να είναι γιορτή η 20ή Ιουλίου, να καταργηθεί». Όλα τα κόμματά μας πέρασαν από τη διοίκηση. Ζήσαμε και εποχές που όλες οι θέσεις κλειδιά πληρώνονταν από άτομα γνωστά ως αριστερά. Όμως κανένας τους δεν είπε «δεν έχει γιορτή ο πόνος» και δεν ακύρωσε αυτήν τη γιορτή. Αυτό το σύνθημα κυριαρχούσε χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Δεν έχει νικητή ο πόλεμος και γιορτή ο πόνος». Ανάμεσα σε εκείνους που το έγραψαν αυτό υπάρχουν ακόμα και κάποιοι που κάθονται στην καρέκλα του βουλευτή στη βουλή τώρα. Αφού ο πόνος δεν έχει γιορτή, τότε γιατί μέχρι τώρα δεν υπέβαλαν πρόταση στη βουλή για να ακυρωθεί αυτή η γιορτή; Γιατί όταν βρίσκονταν στη διοίκηση δεν πίεσαν καθόλου τα κόμματά τους για να το κάνουν αυτό; Εσείς; Δεν ψηφίσατε μέχρι σήμερα εκείνους που γιορτάζουν τον πόνο ως γιορτή; Δεν είστε εσείς που τους εκλέξατε; Ποιοι από εσάς επικρίνατε τον Μουσταφά Ακιντζί επειδή ανεβαίνει στο στρατιωτικό τζιπ μαζί με τον στρατιωτικό διοικητή και εύχεται στον λαό για τη γιορτή; Δεν είναι και αυτό γιορτή του πόνου; Χάραξαν στη μνήμη μας σκηνές βαρβαρότητας που δεν θα μπορέσουμε να ξεχάσουμε ποτέ κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Έκοψαν το κεφάλι του νεαρού στρατιώτη πάνω στη γέφυρα. Ακριβώς όπως έκοψαν το κεφάλι του Κουμπιλάι στο Μενέμεν. 15 Ιουλίου γιορτή των φανατικών ισλαμιστών. Μήπως μπορεί να γιορτάζεται ως γιορτή; Μήπως μπορεί να μνημονεύεται ως «νίκη του λαού» η βαρβαρότητα αυτού του θηριώδους λαφυραγωγού κοπαδιού;

Είπατε πως δεν έχει νικητή ο πόλεμος; Κοιτάξτε λίγο γύρω σας τότε. Βλέπετε πόσοι πολλοί κερδισμένοι υπάρχουν; Δεν ξέρετε εκείνους που πλούτισαν μέσα σε μια νύκτα χάρη σε αυτόν τον πόλεμο; Ο άνθρωπος ήρθε στην Κύπρο με τα τσαρούχια μετά το 1974. Και τώρα είναι ο βασιλιάς των βασιλιάδων! Βασιλιάς του πετρελαίου! Βασιλιάς των διαμαντιών! Βασιλιάς του Τύπου! Σε τι τα οφείλει όλα αυτά; Στο αίμα που κύλησε σε αυτά τα χώματα! Κοιτάξτε τους τίτλους ιδιοκτησίας. Στην τσέπη εκείνων που δεν είχαν έστω και τρία γρόσια πριν το 1974. Εξαιρετικό πλιάτσικο! Δεν έμεινε μέρος να περπατήσει κανείς στις παραλίες. Ή πάλι αυτά τα ξενοδοχεία καζίνα πέντε αστέρων. Μήπως δεν εμφανίστηκαν στα εδάφη λάφυρα χάρη στον πόλεμο αυτό; Αν δεν ήταν αυτός ο πόλεμος, μήπως θα έβλεπε ο φτωχός αδελφός από τη Μαύρη θάλασσα αυτά τα φράγκα; Πού θα έβρισκε εκείνη τη γη να την πουλήσει για μερικά εκατομμύρια στερλίνες; Τίνος πράγματος αποτέλεσμα είναι οι λιμουζίνες στους δρόμους μας, οι Mercedes και τα BMW; Του πολέμου! Αν δεν γινόταν ο πόλεμος, μήπως θα είχαμε βασιλιάδες των BMW; Θα είχαμε βασιλιάδες των πανεπιστημίων; Βασιλιάδες των οικοδομών; Βασιλιάδες των καζίνων; Βασιλιάδες των πορνείων;
Όμως, πάλι πέστε μου. «Δεν έχει νικητή ο πόλεμος». Ακούγεται ευχάριστα στο αφτί. Αν δεν είχε νικητή, θα γίνονταν βουλευτές εκείνοι που ουδέποτε θα μπορούσαν να γίνουν; Θα κάθονταν σε αυτούς τους θώκους εκείνοι που ουδέποτε θα μπορούσαν να γίνουν υπουργοί, ουδέποτε θα μπορούσαν να γίνουν πρωθυπουργοί και ουδέποτε θα μπορούσαν να γίνουν Πρόεδροι; Χάρη σε τι έγιναν όλα αυτά; Όλα χάρη σε εκείνον τον πόλεμο! Χάρη σε ποιο πράγμα είναι στα χέρια μας το μισό νησί που δεν το αξίζουμε καθόλου; Χάρη σε εκείνον τον πόλεμο! Στον δρόμο ακούγεται ο σκοπός «Πεθαίνω Τουρκία μου, πεθαίνω». Όχι «Πεθαίνω Κύπρος μου, πεθαίνω». Εκείνοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους κέρδισαν. Εμείς χάσαμε. Έγραψαν τους χαμένους στους απόντες. Οι κερδισμένοι τρέχουν τα μεσάνυχτα στη σκοπιά της αυγής. Οι βασιλιάδες των κινητών τηλεφώνων. Οι βασιλιάδες της γης. Οι βασιλιάδες τοκογλύφοι. Και εσείς ακόμα λέτε ότι δεν έχει κερδισμένους ο πόλεμος; Αν δεν είχε κερδισμένους ο πόλεμος, θα ψάχναμε ακόμα να βρούμε λύση μέσα σε αυτά τα σκοτεινά πηγάδια;
«Δεν έχει νικητή ο πόλεμος και γιορτή ο πόνος». Πάλι όμως να το λέτε εσείς αυτό… Ακούγεται ευχάριστα στο αφτί…