Φόρμα αναζήτησης

Είναι βέβαιο ότι έχουμε μπελάδες

Εκανε μια ανάρτηση ένας αγαπητός φίλος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λέει το εξής: «Μέσα σε διάστημα 30 δευτερολέπτων υπέβαλα την ίδια ερώτηση σε Τούρκο και Έλληνα αστυνομικό και πήρα την ίδια απάντηση». Η ερώτηση που υπέβαλε είναι η εξής: «Οι κυβερνήσεις της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ και η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας λένε ότι θα κλείσουν από κοινού τις συνοριακές πύλες. Τι λέτε;». Ο φίλος μου μας διαβίβασε την απάντηση που του δόθηκε σε αυτή την ερώτηση υποβάλλοντάς την σε λογοκρισία και χρησιμοποιώντας ιατρικούς όρους. «Και οι δύο αστυνομικοί αναφέρθηκαν στο ουρητικό όργανο της μαμής του ενδιαφερόμενου». Εσείς πλέον καταλαβαίνετε. Και βάζετε αυτή την πρόταση στη θέση της. Αφού έδωσαν τέτοια απάντηση, φαίνεται ότι είναι πολύ θυμωμένοι οι αστυνομικοί.
Θα κλείσουν τα οδοφράγματα; Από πού προέκυψε τώρα αυτό; Από τα τύμπανα πολέμου στη θάλασσα; Δηλαδή, είμαστε στα πρόθυρα ενός νέου πολέμου; Αν είναι πράγματι έτσι, γιατί καθόμαστε με δεμένα τα χέρια; Γιατί δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για να το εμποδίσουμε αυτό; Τι περιμένουμε; Να ανάψει η πρώτη σπίθα, να εκραγεί η πρώτη βόμβα; Δεν θα είναι αργά τότε; Δεν θα βρεθούμε όλοι στα φυλάκια πριν μας δοθεί η ευκαιρία να συνέλθουμε; Δεν πρέπει να βγούμε στους δρόμους και στις πλατείες προτού μας αιφνιδιάσουν και να κάνουμε εκδηλώσεις ειρήνης μέχρι να αποτρέψουμε αυτό τον κίνδυνο;

Στην Τουρκία ζωντάνεψε και πάλι το πνεύμα εθνικής ενότητας και ομοψυχίας κατά των Ελληνοκυπρίων. Άλλωστε, μόλις γίνει λόγος για την Κύπρο, σταματούν τα πάντα γι’ αυτούς. Όλοι γίνονται ένα. Και η αντιπολίτευση και η κυβέρνηση. Εδώ σε εμάς τι γίνεται; Και εδώ έτσι είναι. Όλοι θεωρούν υπεύθυνους τους Ελληνοκύπριους για την ένταση. Κουβέντα δεν λέγεται για την Τουρκία! Και η Τουρκία προχωρεί την υπόθεση λέγοντας ότι προστατεύει τα δικαιώματά μας και κανείς δεν μπορεί να της πει «κάτσε λίγο, προστατεύουμε μόνοι μας τα δικαιώματά μας». Πώς θα προστατεύσουμε τα δικαιώματά μας; Μήπως δεν είμαστε ένας από τους δύο ίσους εταίρους της Κυπριακής Δημοκρατίας; Τότε; Και να θέλει η ελληνοκυπριακή πλευρά να σφετεριστεί τα δικαιώματά μας, δεν μπορεί να το κάνει. Αλλά λέει «μετά από τη λύση». Μήπως άλλωστε και εμείς δεν λένε πάντα «μετά από την λύση» για όλα όσα θέλουν εκείνοι; Πότε θα επιστραφεί το Βαρώσι; Μετά από τη λύση! Η Μόρφου; Μετά από τη λύση. Εμείς εξαρτούμε τα πάντα για την περίοδο μετά από τη λύση και εκείνοι δεν μπορούν να το κάνουν αυτό; Αν επιστρέψουμε το Βαρώσι πριν από τη λύση, θα έχουμε δικαίωμα να ζητάμε κάτι πριν από τη λύση. Αλλά όχι. Εσύ από τη μια θα καυχιέσαι λέγοντας «δεν δώσαμε σπιθαμή εδάφους, δεν αποσύραμε έστω και έναν στρατιώτη» και από την άλλη θα πάρεις ό,τι θέλεις από την άλλη πλευρά. Γίνεται;

Είναι κενοί περιεχομένου όλοι οι λόγοι ειρήνης που εκφωνούνται πριν τη διαπίστωση του πραγματικού ενόχου σε αυτή την ένταση. Τους εκφωνεί και ο Ακιντζί αυτούς τους λόγους και οι υπόλοιποι. Σαν μια χορωδία. Αποφύγετε την ένταση. Καθίστε στο τραπέζι. Συμφωνήστε. Αν καθίσουν στο τραπέζι τι θα γίνει, αφού δεν θα αίρουν τις κόκκινες γραμμές τους; Τι θα γίνει; Μια διαπραγματευτική διαδικασία που θα διαρκέσει για μήνες, χρόνια. Δηλαδή άλλα πενήντα χρόνια. Ο σκοπός είναι να καθίσουμε στο τραπέζι; Οι θάλασσες ηρεμούν προτού σηκώσουν φουρτούνα;

Ακόμα είμαστε σαν την περίοδο πριν το 1963 και το 1974. Πάρτε και κοιτάξτε τις εφημερίδες εκείνων των περιόδων. Τι θα δείτε; Πάλι αμοιβαίες προκλήσεις όπως σήμερα. Μια ένταση της οποίας κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει το τέλος. Αλλά είδατε τι έγινε, έτσι δεν είναι; Σάμπως και ζούμε το ίδιο πράγμα και τώρα. Και πάλι δεν έχουμε τα μυαλά μας στο κεφάλι μας. Μπορεί να κλείσουν τα οδοφράγματα, λέει. Φυσικά μπορεί να κλείσουν. Ποιος θα ζημιώσει πιο πολύ απ’ αυτό; Εμείς! Πάλι θα μας κλείσουν στο μαντρί. Όπως προηγουμένως. Θα διακοπεί ξανά η επικοινωνία μας με την άλλη πλευρά. Πάλι θα μας πουλούν όποια περιουσία θέλουν σε όποια τιμή θέλουν. Θα πάθουμε ασφυξία. Το αντιλαμβάνεστε; Το νησί σέρνεται προς τον πόλεμο, όχι προς την ειρήνη. Η Τουρκία ετοιμάζεται να ενεργοποιήσει και το αεροδρόμιο του Λευκονοίκου ως στρατιωτικό αεροδρόμιο. Και θα κτίσει και μια ναυτική βάση. Ψάχνει χώρο, λέει. Σάμπως και δεν είναι δικά της όλα τα μέρη. Μήπως θα πει «ιδού εδώ την κτίζω» και κάποιος θα της πει «όχι δεν μπορείς»; Και η άλλη πλευρά εξοπλίστηκε μυστικά, λέει. Κάνει στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ.

Σκεφτείτε. Καβγαδίζουμε πριν ακόμα βγει το αέριο. Άμα βγει θα δούμε τι θα γίνει. Το μπιφτέκι δεν γίνεται να είναι χωρίς αίμα, το αέριο γίνεται; Όπου υπάρχει αέριο και πετρέλαιο, υπάρχει και αίμα. Είναι βέβαιο ότι έχουμε μπελάδες. Όλοι αρπάχτηκαν από το ταμείο. Μοιάζουμε με καουμπόηδες που ψάχνουν χρυσάφι. Μόλις γυαλίσει το χρυσάφι ακούγονται οι πιστολιές. Όλοι πεθαίνουν. Μένει μόνο ένας ζωντανός. Γιά να δούμε, ποιος θα πεθάνει και ποιος θα μείνει ζωντανός εδώ…