Φόρμα αναζήτησης

Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα

Κλαίουσες μιξοπαρθενόπες (αρσενικού και θηλυκού γένους) έχουν πιάσει μόνιμο σκάμνο στα κανάλια τις τελευταίες μέρες και βγάζουν βόλτα την πελώρια ανησυχία τους για το μέλλον της κατεχόμενης Αμμοχώστου και τον τεράστιο προβληματισμό τους για το πού οδηγείται το Κυπριακό – σε κλείσιμο/διχοτόμηση; Είναι σχεδόν οι ίδιοι κολαούζοι –και οι πνευματικοί τους κλώνοι– που το 2004 έκαναν όλη τη βρομοδουλειά της περιρρέουσας (δεν χρειάζονταν αποδείξεις και χαρτόσημα για να δακτυλοδείξουν τους προδότες που χρηματίστηκαν) τατσώνοντας με τη μεγαλύτερη ευκολία την αντίθετη άποψη, καταφέρνοντας να παρασύρουν τον κόσμο (που δεν είναι άμοιρος ευθυνών) στο βροντερό «όχι», τσιμεντώνοντας το σάπιο κατεστημένο και το βαθύ κράτος – την πιο κρίσιμη στιγμή του Κυπριακού, επέλεξαν προεδριλλίκκια.

Είναι σχεδόν τα ίδια παπαγαλάκια –άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, γκρι, μπλε, μαύρα, πράσινα, σκατί– που είναι πάντα πρόθυμα και δουλικά να εξυπηρετήσουν τους εκάστοτε αφέντες, αρκεί να δροσίζονται από τις σταγόνες εξουσίας που πετάγονται πάνω τους, την ώρα που οι άρχοντες κολυμπούν στα κέρδη τους και τεντώνουν νωχελικά το κορμί τους από ναρκισσισμό. Με επιφωνήματα τύπου «ω» και «α» και «ου» και «αχ» και «ωχ», καταδικάζουν απερίφραστα την τρισεκατομμυριοστή τουρκική προκλητική δήλωση, έχοντας ήσυχη την –προ πολλού ευνουχισμένη– συνείδησή τους ότι έκαναν το πατριωτικό τους καθήκον. Ο αγώνας τους για επανένωση της πατρίδας μας είναι καθημερινός. Με ανέξοδες κορόνες απελευθερώνουν κάθε μέρα την Κερύνεια, τη Μόρφου, το Βαρώσι, την Καρπασία, τη Λύση, την Κυθραία, τη Βατυλή, τη Λάπηθο, τους Σόλους, τη Σαλαμίνα, τον Απόστολο Ανδρέα. Με τα λόγια, κτίζω ανώγια και κατώγια.

Με το σχέδιο Ανάν, η επιστροφή των εδαφών θα γινόταν σε έξι φάσεις και θα ολοκληρωνόταν σε 3,5 χρόνια από την έναρξη εφαρμογής της συμφωνίας, δηλαδή στα τέλη του 2007. Όπως προέκυπτε από τους αναλυτικούς χάρτες, η τουρκοκυπριακή πολιτεία θα περιοριζόταν στο 28,5% της συνολικής έκτασης του νησιού και στους Ελληνοκύπριους θα επιστρεφόταν μεγάλο μέρος της Αμμοχώστου, η περιοχή Μόρφου και αρκετά χωριά. H Καρπασία –που δεν πήγε να τη διαπραγματευτεί ο μεγάλος ηγέτης– θα συνέχιζε να υπάγεται στο τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο, αλλά θα απολάμβανε ευρεία αυτοδιοίκηση. Η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου τέθηκε ως τελικός στόχος. Ελλάδα και Τουρκία θα διατηρούσαν, έως το 2011, μέχρι και 6.000 άνδρες η κάθε μία, ένας αριθμός που θα έπεφτε σε 3.000 μέχρι το 2018, ή μέχρις ότου ενταχθεί η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εφόσον αυτό επιτυγχανόταν νωρίτερα. Μετά το 2018, θα έμεναν το πολύ 950 Έλληνες και 650 Τούρκοι στρατιώτες και ο αριθμός τους θα υπόκειτο σε αναθεώρηση (προς τα κάτω) κάθε τρία χρόνια. Δεκαοκτώ χρόνια μετά, ο Όζερσαϊ μας δείχνει το μεσαίο του δάκτυλο και ο Τσαβούσογλου πρέπει να μας λέει πικρές αλήθειες, για να μην τολμούμε να τον διαψεύσουμε κατηγορηματικά…