Φόρμα αναζήτησης

Είμαστε σαν τα σαλιγκάρια

Μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι μας. Αυτό μας έμαθαν να λέμε. Έτσι μας ανάγκασαν οι παλαιότερες γενιές να σκεφτόμαστε. Δεν τους αδικώ. Έχασαν τα σπίτια τους σε έναν πόλεμο. Εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές εστίες τους. Ξεριζώθηκαν. Έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Δεν είχαν από τον ήλιο μοίρα. Πού την κεφαλήν κλίναι.

Σήκωσαν τα μανίκια, δούλεψαν σκληρά, δύο και τρεις δουλειές κάποιοι, το ξέρω από πρώτο χέρι, απ’ τον πατέρα μου, και στέγασαν ξανά τη ζωή τους. Τα όνειρά τους.

Μα τα χρόνια πέρασαν. Και ξεχαστήκαμε. Η στέγη πάνω απ’ το κεφάλι μας έγινε αξία για να μετρά το στάτους μας. Ξεχειλώσαμε τις ανάγκες μας. Δεν μας χώραγαν πια τα 100 τετραγωνικά. Και κανείς πλέον δεν σήκωνε τα μανίκια για να δουλέψει για να φτιάξει το σπίτι των διακοσίων, των τρακοσίων και των τετρακοσίων τετραγωνικών μέτρων που πίστευε πως θα τον έκανε σπουδαίο. Σήκωνε όμως το τηλέφωνο και με μεγάλη ευκολία έπαιρνε το δάνειο που δεν θα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει με μια αναποδιά. Αλλά τότε ήταν καλές μέρες. Νιώθαμε άτρωτοι. Και το χρήμα έρεε…

Ήρθαν κακές μέρες. Απ’ το κεφάλι μας ήρθαν. Κάποιοι δεν μπορούσαν πλέον να δίνουν τη δόση τους στο χρεωκοπημένο τραπεζικό σύστημα και άλλοι εκμεταλλευόμενοι την κρίση δήλωναν πως αδυνατούσαν να το πράξουν. Ολόκληρη συζήτηση για τη διασφάλιση της πρώτης κατοικίας. Φωνές, διαμαρτυρίες, αγώνες… Προς τι; Γιατί τόσο άγχος; Τόση απελπισία. Για μια δική μας στέγη πάνω απ’ το κεφάλι μας; Τι; Σαλιγκάρια είμαστε; Τόση απόγνωση για έναν τίτλο ιδιοκτησίας; Αν είναι να κοιμάσαι ήσυχος, καλύτερα να κοιμάσαι στο νοίκι.

Υστ.: Ήταν κάποιες σκέψεις με αφορμή τους πλειστηριασμούς των τραπεζών και τις εκποιήσεις. Τις τελευταίες μέρες στη Λεμεσό υπήρξαν αντιδράσεις για την εκποίηση μιας πρώτης κατοικίας και όπως γράφτηκε στα social media αποτράπηκε τελικά. Ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, δεν έχασε το σπίτι της, τη δική της στέγη. Το ερώτημα είναι αν έφυγε από πάνω τους και το βάρος που κουβαλούν. Θα καταφέρουν αυτοί οι άνθρωποι ποτέ να ησυχάσουν απ’ τα χρέη που φορτώθηκαν; Μήπως μόνο αν απαλλαγούν από αυτόν τον βραχνά – και ας ζούνε στο νοίκι – θα ελευθερωθεί, θα αποφυλακιστεί και η ψυχή τους; Μια ζωή την έχουμε. Όποιο πρόβλημα δεν λύεται, ας κόβεται.