Φόρμα αναζήτησης

Εγώ, για παράδειγμα, θα μαύριζα (και) αυτούς. Εσείς;

Διαπιστώνω πως, όσο πλησιάζουμε στην Κυριακή των ευρωεκλογών, όλο και περισσότερος –ικανοποιητικά περισσότερος ας το πω και συγχωρέστε μου την εσκεμμένη ασάφεια, διότι δεν γνωρίζω την ακριβή έκταση– όλο λοιπόν και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα αυτής της κάλπης και αποφασίζει ότι θα πάει να ψηφίσει.

Κι αυτό είναι θετικό. Αυτό που λαμβάνω ως ερώτημα, τόσο στο ραδιόφωνο όσο και στη στήλη μέσω μηνυμάτων, είναι το ποιον/ποιαν να ψηφίσουν. Με χαρά διαπιστώνω ότι κανείς και καμία δεν περιμένει να του ή να της πω εγώ ποιον να ψηφίσει – θα ήταν τραγικό!.. Το ερώτημα είναι ρητορικό και προσπαθεί συνήθως να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από τον προβληματισμό του κόσμου αυτού.

Γιατί προβληματίζεται; Θα σας μεταφέρω τα κυρίοτερα συμπεράσματά μου. Προβληματίζεται συνήθως γιατί θέλει να ψηφίσει έναν/μία υποψήφιο/α στο ψηφοδέλτιο ενός κόμματος το οποίο δεν θα ψήφιζε υπό άλλες συνθήκες. Ακόμα, προβληματίζεται διότι θέλει να ψηφίσει κάποιαν/κάποιον που εκτιμά αλλά θεωρεί ότι δεν είναι «εκλέξιμη» η περίπτωση. Είναι και εκείνοι/ες που δεν βρίσκουν κανέναν, λένε. Αυτοί και αυτές ως σπάνια δώρα της φύσης στο είδος μας, είναι ένα φαινόμενο με το οποίο δεν θα ήθελα να ασχοληθώ. Έχω καλύτερα!

Όσον αφορά τους πρώτους όμως, η κομματική επιτυχία, εδώ ενός κόμματος που δεν γουστάρουμε, δεν είναι πραγματική ανησυχία – εξαιρουμένου του ενδεχομένου εισόδου του εδώ γραφείου της νεοναζιστικής συμμορίας της Ελλάδας στο Ευρωκοινοβούλιο και της ενίσχυσης έτσι όλων εκείνων των δυνάμεων που εργάζονται για τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης διά της αποτροπής της ολοκλήρωσης του οράματος της ενοποίησης και της προσκόλλησης στη λογική των κρατών.

Και δεν είναι ανησυχία, διότι ψηφίζουμε άτομα κυρίως τα οποία εντάσσονται σε μεγαλύτερες ομάδες στο Ευρωκοινοβούλιο. Την πολιτική των ομάδων αυτών είναι που πρέπει να προσέχουμε και φυσικά τις αντιλήψεις των ίδιων των ατόμων που εκλέγουμε ή επιλέγουμε.

Αυτό το τελευταίο απαντά και στους δεύτερους, μαζί και στον προβληματισμό της «εκλεξιμότητας». Καλό είναι να εκλεγεί το άτομο ή τα άτομα που ξεχωρίσαμε αλλά εκλογές έχουμε, δεν παίζουμε τζόκερ. Και ειδικά στην Κύπρο με τη συμμετοχή ικανών και σοβαρών ανθρώπων στα κοινά να μειώνεται δραματικά, είναι απαραίτητο να καταλάβουμε ότι η ενθάρρυνσή τους είναι, εδώ που φτάσαμε, ίσως και πιο κρίσιμη από την εκλογή τους στο παρόν στάδιο.

Πιο απλά, είναι σημαντικό να ψηφίσουμε με τρόπο που, άξιοι άνθρωποι, από όλα τα φύλα, να νιώσουν ότι υπάρχει λόγος να συνεχίσουν και να μην αποφασίσουν όπως αρκετοί άλλοι και άλλες που πέρασαν και έφυγαν, ότι δεν έχουν πια τη δύναμη να μάχονται μάταια ενάντια στη λογική της χαμένης ψήφου και να ξοδεύουν ενέργεια και χρήματα που δεν έχουν για να κυνηγούν ανεμόμυλους. Επί του προκειμένου τις ψήφους ελάχιστων από εκείνους και εκείνες που τους πιέζουν να μετέχουν στα κοινά.

Φωνάζουμε για την απουσία των ακαδημαϊκών, των ανθρώπων του πνεύματος, των επιστημόνων από όλα τα ψηφοδέλτια. Μιλούμε εκ του ασφαλούς και τους σταυρώνουμε με ευκολία μεγάλη αλλά ποτέ δεν έχουμε σκεφτεί τι μπορεί να σημαίνει το εκλογικό αποτέλεσμα των πενήντα ψήφων για έναν επιστήμονα, έναν καλλιτέχνη ή έναν ακαδημαϊκό καριέρας. Και μην μου πείτε για την… υποχρέωση, έτσι;

Αν είναι να ανοίξουμε το κεφάλαιο των υποχρεώσεων να το ανοίξουμε για όλους. Όχι μόνο εκεί που μας είναι εύκολο. Το να στηρίξουμε δε αυτούς τους ανθρώπους και όλους και όλες τους αξιόλογους «μη εκλέξιμους» είναι τεράστιας σημασίας για το παρακάτω.

Ένα παρακάτω όλων μας το οποίο φαίνεται όλο και πιο ζοφερό μέρα με την ημέρα πια. Και με αυτά τα άτομα να τα παρατούν, μην έχοντας άλλη επιλογή. Αυτήν που θα είχαν εάν ένιωθαν ένα ρεύμα και ας μην εκλέγονταν. Αυτή τη στήριξη που χρειάζονται.

Από εκεί και κάτω, ο καθένας μας έχει την επιλογή και την ευθύνη της. Όπως θα έχει, για όσους επιλέξουν ανεύθυνα και παρά τις προειδοποιήσεις και την απλή λογική, την παραλία ή την άλλη αποχή.

Εγώ θα σας παρέπεμπα στο εξαιρετικό θέμα της Κάτιας Σάββα το οποίο θα βρείτε και στο politis.com.cy –δημοσιεύτηκε την Κυριακή, τη Δευτέρα και χθες στην εφημερίδα, σε συνέχειες– με εκείνες τις εκπληκτικές «άβολες» ερωτήσεις στους υποψηφίους και στα κόμματά τους.

Από τις απαντήσεις και τη δυστοκία στην απάντηση ή τους αστερίσκους μπορεί να καταλάβει κανείς πολλά: το μυαλό τους, τις γνώσεις τους για τα της Ευρώπης, την ικανότητά τους να έχουν άποψη, τις εξαρτήσεις τους από πολιτικά, θρησκευτικά και άλλα κέντρα αλλά και το πόσο διατεθειμένοι και διατεθειμένες είναι να σπάσουν αβγά ή και όχι, κάτι που συνήθως βγαίνει από τους αστερίσκους και τις γελοιότητες του τύπου «η κοινωνία δεν είναι έτοιμη» και διάφορα άλλα.

Το καταφύγιο αυτών που άγονται αντί να ηγούνται για να κάνουν καριέρες και δουλειές για τους ίδιους και τις ίδιες, τα γραφεία και τα κόμματά τους.

Δεν θα μείνω μόνο στο παράδειγμα της τεκνοθεσίας για ομόφυλα ζευγάρια για το οποίο θεωρώ εγκληματική –για πολίτες και πολιτικούς– την άγνοια που υπάρχει και την αδιαφορία να μάθουν από τα πρώτα παιδιά εκείνων των τεκνοθεσιών, ενήλικες πια με δικά τους παιδιά στην Ευρώπη και αλλού όπου εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια, τι πραγματικά ισχύει και την καταφυγή, αντί αυτού, στην εύκολη απόρριψη και στα κολλήματα άλλων εποχών.

Θα σας πω ακόμα, πως ποτέ μα ποτέ δεν θα ψήφιζα υποψήφιο ή υποψήφια, πόσω μάλλον ένα κόμμα, το οποίο τολμά να δηλώνει δημόσια την ώρα που η ιλαρά και άλλες ασθένειες επανεμφανίζονται και σκοτώνουν παιδιά, ότι είναι ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, προκειμένου να τσιμπήσει ανεύθυνα τις ψήφους των αμόρφωτων και των διαταραγμένων, εις βάρος της δημόσιας υγείας και περνώντας τέτοια μηνύματα.

Όπως δεν θα ψήφιζα ποτέ υποψήφιο/α ο οποίος/α προκειμένου να γλείψει τους παπάδες και τα οικονομικά τους συμφέροντα έχει την αναίδεια να δηλώνει ότι είναι ενάντια στο δικαίωμα του όποιου ανθρώπου να έχει πολιτική κηδεία. Τέτοια νούμερα με τέτοια ελλείμματα δεν έχουν θέση στην πολιτική για μένα, όσο τουλάχιστον πρόκειται για τη δική μου ψήφο.

Δείτε τις απαντήσεις τους. Βάλτε το στα δικά σας μέτρα, με τις δικές σας προτεραιότητες και μετά σκεφτείτε λίγο πόση σημασία έχει η δική σας επιλογή και η δική σας ψήφος αν το δείτε λίγο έτσι. Στην πραγματική του διάσταση.

Δεν καθορίζει κανένας μας, καμία εκλογή. Η δημοκρατία είναι σύστημα που ανθεί όταν μετέχουμε και οδηγείται σε μαρασμό και περιπέτειες όταν απέχουμε. Δεν μας δίνει τίποτα άλλο πέρα από την ψήφο και τις ελευθερίες για τις οποίες αγωνίστηκαν άλλοι άνθρωποι. Πολλοί.

Αν αυτό δεν είναι αρκετό κι αν το γεγονός ότι ζούμε στην Ευρώπη και απολαμβάνουμε πράγματα και ελευθερίες αλλού αδιανόητες και πως σε πολλές από τις χώρες του «αλλού» είχαν αυτές τις ελευθερίες αλλά δεν τις έχουν πια, τότε μην πάτε να ψηφίσετε. Αν δεν βρείτε το γκανιάν σας τελικά ή γενικότερα.

Μείνετε σπίτι σας. Εκεί ανήκετε. Ή καλύτερα, ώς εκεί. Αλλά μετά μην διαμαρτύρεστε.