Φόρμα αναζήτησης

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία

Έχω την αίσθηση ότι σε λίγο καιρό θα χρεώνονται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όλα τα στραβά που θα συμβαίνουν στον τόπο. Δεν θα είναι, βέβαια, εξ ολοκλήρου λάθος να συμβαίνει κάτι τέτοιο, μιας και ο ίδιος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του να προωθήσει αυτή του την εικόνα. Μας  απέδειξε λοιπόν ότι το να προεδρεύεις σε μια χώρα είναι συνώνυμο, πρωτίστως, με την αύξηση του οικογενειακού σου ταμείου και όχι του ταμείου της χώρας. Αν πάτε αυτή τη στιγμή σε οποιαδήποτε πόλη, σε οποιαδήποτε χωριό, και ρωτήσετε τον κόσμο για τον Πρόεδρο της χώρας, οι ιστορίες με τα διαβατήρια, τους πύργους, τους συμπέθερους, τα έξοδα των κόρων του, τα ξεπλύματα, αναπαράγονται από όλους στην Κύπρο. Θα μου πείτε σε όλες τις χώρες οι πολιτικοί και οι αρχηγοί κρατών είναι λίγο ή πολύ διεφθαρμένοι. Είναι, αν θέλετε, της μόδας, ή καλύτερα είναι από τα προσόντα για να κάνει κανείς πολιτική καριέρα. Προσωπικά με ενοχλεί αυτή η ερμηνεία, αλλά δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω ότι γενικώς οι πολιτικοί κολυμπάνε μέσα στη διαφθορά. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, και αυτό μπορεί να το διακρίνει κανείς σε χώρες που έχουν ουσιαστική ανάπτυξη και όχι ανάπτυξη όπως τη δικιά μας, την οποία απολαμβάνουν συγκεκριμένες τσέπες της χώρας αδειάζοντας τις δικές μας. Κάποιος κάποτε μου είπε ότι ο τρόπος που εκφράζομαι προδίδει έναν πολιτικό ρομαντισμό ως προς το τι και πώς θα ήθελα να συμβαίνουν τα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Εγώ πάλι τον ονομάζω πολιτικό ορθολογισμό. Εννοείται ότι σκέφτομαι κιόλας ότι προτιμώ να μου επιρρίπτεται πολιτικός ρομαντισμός παρά πολιτική απατεωνιά.

Οπόταν, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, για τα υπόλοιπα χρόνια της θητείας του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα φορτώνεται οποιοδήποτε λάθος για το οποίο μπορεί ή όχι να έχει μερίδα ευθύνης. Όσο λοιπόν και να ελέγξει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βάζοντας τους δύο «άριστους δημοσιογράφους» του Προεδρικού να βαράνε τηλέφωνα κάθε μέρα σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες και να κάνουν παρεμβάσεις με σκοπό την απόκρυψη πληροφοριών, όσο και αν θέλει να μας διατηρεί στη γυάλα της προσωπικής του οικονομικής ανάπτυξης και όχι του τόπου, ο κόσμος δεν είναι χαζός και βλέπει και κατανοεί τι συμβαίνει. Μπορεί ως λαός να μην αντιδρούμε στη βάση του ορθολογισμού ή να μην αντιδρούμε γενικώς, αλλά όταν έρθει η ώρα των αντιδράσεων το συναίσθημα του θυμού και της απέχθειας θα ξεχειλίσει. Ήδη ο λαός σιγοβράζει για όλα όσα βγαίνουν στην επιφάνεια μέσω του ξένου Τύπου, αλλά και των κοινωνικών δικτύων. Πρώτοι οι νέοι μας, έχουν αποδομήσει τον ηγέτη της χώρας και μετά ακολουθούν οι συνομήλικοι των παιδιών του Προέδρου που έχουν δέκα πτυχία και ο μισθός τους δεν ξεπερνά όσα ξοδεύουν σε έναν καφέ οι κόρες του με τις φιλενάδες τους την ημέρα. Αυτοί, όχι απλά τον έχουν απομυθοποιήσει εντελώς, αλλά άρχισαν να του κολλούν παρατσούκλια, όπως αυτό του Πάμπλο Εσκομπάρ της Κύπρου, του Κολομβιανού εγκληματία βαρόνου ναρκωτικών, πολιτικού και επιχειρηματία, ο οποίος είχε πολλά και διαφορετικά παρατσούκλια, όπως ο Ζόρικος, ο Διάβολος, El Patron, ο Νονός, ο Τζάχος.

Σε αυτό το σημείο έχει καταντήσει ο Πρόεδρος της χώρας, την ίδια ώρα που υποστηρίζει και καλεί το Υπουργείο Υγείας να στηρίξει οικονομικά τη θεραπεία του μικρού Αντώνη, την ίδια ακριβώς ώρα πολλοί δημοσιογράφοι ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές του Προεδρικού κρυφά για να μην βρεθούν στους δρόμους και χωρίς δουλειά, μη ξέροντας πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους…

Σε τι διαφέρει δηλαδή από τον Εσκομπάρ που έκτιζε νοσοκομεία, σχολεία, σπίτια για τους φτωχούς, αλλά παράλληλα άφηνε ορφανά και χήρες δολοφονώντας κρυφά βουλευτές και πρωθυπουργούς;