Φόρμα αναζήτησης

Εδώ στου δρόμου τα μισά*

Τι απασχολεί στ’ αλήθεια την κυπριακή σκέψη; Υπάρχει συλλογική σκέψη; Υπάρχει διανόηση που να αλληλεπιδρά; Υπάρχει συνάφεια της νοητικής δραστηριότητας των πολιτών; Θα πείτε, για να υπάρξει συνάφεια θα πρέπει να είναι διακριτή και η έννοια του πολίτη. Ποια Πολιτεία έχουμε; Τι σκέφτεται αυτή η Πολιτεία; Υπάρχουν πολίτες ή είμαστε μονάδες που λειτουργούμε καθαρά εγωκεντρικά και συμφεροντολογικά και ενίοτε δρούμε σαν όχλος όντας ευάλωτοι στην επιρροή αυτών που –στο κενό της ύπαρξης πραγματικών ηγετών– αναλαμβάνουν ένα ρόλο «Άγγελου εξάγγελου» παρασύροντάς μας στην πλαστή τους αφήγηση με επικίνδυνα διανοητικά εργαλεία;
Υπάρχει κριτική σκέψη; Το δημόσιο σχολείο βγάζει πολίτες με κριτική σκέψη ή παπαγαλάκια και απαθείς μονάδες; Μας ενδιαφέρει κάτι πέρα από τη μύτη και τον καναπέ μας, πέρα από την αγχωμένη καθημερινή μαλ… που μας τροφοδοτεί με επίπλαστες ανάγκες και μας αναγκάζει να αφήνουμε τον χρόνο να περνά και να μας συμπαρασύρει χωρίς να αλλάζουμε τίποτα; Όχι στην κοινωνία κατ’ ανάγκη. Στον εαυτό μας. Ώστε με την αλληλεπίδραση της προσωπικότητας και της σκέψης μας έστω με μια χούφτα ανθρώπους, όχι μόνο να αλλάξουμε τη μίζερη καθημερινότητά μας αλλά και να δώσουμε μια δόση ενθουσιασμού στους γύρω μας ότι υπάρχει ελπίδα;

Μας ενδιαφέρει οτιδήποτε πέρα από μια παρέμβαση στον τοίχο μας στον εικονικό κόσμο των social media; Η Τουρκία κάνει εισβολή σε κυπριακό έδαφος. Ποιος σηκώθηκε για να διαμαρτυρηθεί; Για να κάνει μια διαδήλωση στον δρόμο. Συμπεριλαμβανομένης εμού που γράφω αυτές τις αράδες. Τι σκέψεις και τι συναισθήματα μας δημιουργεί αυτή η κατάσταση; Τα παγκάκια της πλατείας είναι τρισάθλια. Τι κάναμε για να αναγκάσουμε τον Δήμο Λευκωσίας να τα ακυρώσει; Μας αρέσει ο τρόπος που γίνεται η ανάπτυξη στην Κύπρο; Γιατί δεν ορθώσαμε τη φωνή μας σε αυτό το σχέδιο πολιτογράφησης που δίνει διαβατήρια στους πλούσιους και αφήνει απ’ έξω μετανάστες δεύτερης γενιάς που γεννήθηκαν εδώ; Μας ενδιαφέρει που εξόφθαλμα ένας πολιτικός δωροδοκείται;

Μας ενδιαφέρει η διεθνής πραγματικότητα; Ο πόλεμος στη Συρία; Τα πειράματα σε ζώα που σύμφωνα με μια είδηση που κυκλοφόρησε χθες τα κακοποιούν βάναυσα σε ερευνητικό κέντρο στη Γερμανία; Έχουν συνείδηση αυτά τα ζώα; Αντιλαμβάνονται τον πόνο; Μας ενδιαφέρει η κλιματική αλλαγή; Που η Κύπρος είναι στο hot spot της υπερθέρμανσης; Θα είναι βιώσιμος ο τόπος μας σε 50 ή 100 χρόνια; Πού θα ζήσουν τα παιδιά μας όταν εμάς θα μας έχει φάει το χώμα;

Η απάντηση είναι πως πλην ελάχιστων εξαιρέσεων που προσπαθούν να κινήσουν τα νήματα δεν μας ενδιαφέρει τίποτα. Ούτε καν ο εαυτός μας που νομίζουμε πως μας ενδιαφέρει, και τον οποίο αδικούμε καθημερινά με τις πράξεις και την απραξία μας. Φαιά ουσία που σπαταλιέται στην ανούσια καθημερινότητα και πάει χαμένη στη φθορά του χρόνου. Τρέχουμε να προλάβουμε. Αλλά τι; Πόσο μας απασχολεί ο λόγος της ύπαρξής μας; Τι νόημα έχει η ύπαρξή μας; Είναι το να αγαπάμε, όπως ο σύγχρονος Έλληνας φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος μας λέει; Μια απάντηση που αν τη φιλοσοφήσεις βγάζει πράγματι άκρη. Ό,τι αγαπάς το σέβεσαι. Ποιο αποτύπωμα θέλουμε να αφήσουμε στον κόσμο; Έχουμε συναισθήματα; Θυμό; Απογοήτευση; Πόνο; Νιώθουμε χαρά; Αγάπη; Προσωπική ή συλλογική; Τι είναι αυτό που κινεί τη σκέψη μας και τις ενέργειές μας;
Τα ερωτήματα δεν είναι φιλολογικά. Δεν είναι γρίφοι. Είναι ουσιαστικά και βασανιστικά. Η λίγη ζωή που μας χαρίζεται είναι αδιαπραγμάτευτη. Και δεύτερη δεν έχει.

* Στίχος από το μελοποιημένο ποίημα του Ο. Ελύτη «Το παράπονο».