Φόρμα αναζήτησης

Διότι, με τους #Akallikwtous, εμείς είναι που ζούμε!

Δεν φτάνει που, στην εποχή των social media καταλήξαμε ειδικά στον #Pellotopos να γυρίζουμε και να μετρούμε τους αχαλίνωτους ακαλλίκωτους (το τελευταίο ως ουσιαστικό εδώ – ακαλίγωτους, για τους μη εξοικειωμένους με τη διάλεκτό μας, αναγνώστες) έχουμε και τους ξένους να μας δουλεύουν!

Να είσαι εσύ, ας πούμε, στον δρόμο με τους αμέτρητους Ακαλλίκωτους (εδώ ουσιαστικό και επίθετο μαζί) οι οποίοι θεωρούν ότι ο κόσμος όλος τους ανήκει και τους χρωστάει ταυτόχρονα, με τις μυριάδες των αμολημένων που πιτιλλούν (για τους μη εξοικειωμένους κ.λπ., αναβλύζουν) τοξικότητα και αλαζονικό χωρκαθκιόν και –τσουπ– να σκάει η διαφήμιση του Σουηδού.

Στέλνει εδώ την επιχείρησή του. Καλώς να ορίσει. Δίνει και δουλειές πολλές. Άστε που αν έρχονταν εκατό χιλιάδες από αυτούς, έστω και χωρίς επένδυση ή εάν αναθέταμε τη χώρα σε Σκανδιναβούς για να την κυβερνήσουν θα μπορούσαμε να ελπίζουμε. Παρά τους ξαφνικούς επαναπατρισμούς όσων δεν θα πηδούσαν από τους πύργους που χτίζουμε –και που έτσι θα μείνουν όπως πάμε– μη αντέχοντάς μας άλλο.

Αλλά δυστυχώς δεν έρχονται. Δεν τρελάθηκαν! Ήρθε όμως η επένδυσή του. Γουστάρω, είμαι και πελάτης αλλά όχι ρε μάνα μου, εδώ, με τους ακαλλίκωτους, την ώρα που είμαι έξω και είμαι έτοιμος να πιστέψω στις προηγούμενες ζωές και σε άλλα τέτοια, μην μπορώντας να εξηγήσω διαφορετικά τι αμαρτίες πληρώνω και βγήκα εδώ, να μου ρίχνεις σλόγκαν «Ζούμε Μαζί».

Μαζί, όπως; Είδες πώς είναι εδώ; Σου θυμίζει Στοκχόλμη; Γκέτεμποργκ; Τι; Μάλμε; Ουψάλα; Πού ζούμε δηλαδή μαζί ρε φίλε; Για να καταλάβω!

Βιβλίο μπορώ να σου γράψω με όσα δεν θα έβλεπες ποτέ εκεί που ζεις εσύ. Όχι εμείς. Και εάν επιχειρούσα το αντίθετο, αυτά που θα έβρισκες, πάλι θα μου έπαιρνε μήνες. Αυτό, μέχρι να βρω κάτι.

Αλλά και για να φύγουμε από τα ζωντανά, τα σε μεγάλους αριθμούς εννοώ, στη Σουηδία θα μπορούσε λ.χ. ποτέ να εκλεγεί κάποιος πρωθυπουργός έχοντας κλέψει μια λαϊκίστικη ιδέα από το πρόγραμμα ενός ανθυποψηφίου του για να χαϊδέψει τα αφτιά των ψηφοφόρων…

… και ένα χρόνο μετά που (επαν)εκλέχθηκε να λέει με τη μεγαλύτερη ευκολία ότι εκείνη η ιδέα «ελέχθη από έναν εκ των υπουργών» και πως ο ίδιος είχε πει τότε «πως καλό είναι να προβληματιστούμε με σοβαρότητα πόσο είναι το κόστος και πώς θα υπολογίζεται για να μην λέμε απλώς λόγια. Ήταν ένας προβληματισμός, αλλά είπα πως πρέπει να συνυπολογίσουμε τι σημαίνει αυτό»; Θα μπορούσε;

Στη Σουηδία λοιπόν, δεν θα ήταν –ξέρω ’γω– απλώς το σκασμένο της μουλάρας το οποίο έβαζε προχθές το κουλό του μέσα και έπαιρνε τα ζαχαρωτά από το σταντ και τα έτρωγε –και αζύγιστα βέβαια– εκεί στο «Ζούμε Μαζί», με εκείνην –τη μουλάρα– να το βλέπει και όχι μόνο να μην του λέει κάτι αλλά και να φωνάζει του Κόντρη και να του λέει «αγάπη, μα άδε ίντα ωραίον τούτον!», να βουτά και εκείνη το ξερό της μέσα και να του το βάζει στο στόμα.

Αυτά, αγαπητέ μου Σβεν, ας σε πούμε για να αποκτήσεις και εσύ ένα όνομα, δεν είναι τίποτα. Σου λέω, θα μπορούσε ένας πρωθυπουργός εκεί και να το κλέψει έτσι και να τα ρίχνει μετά στον υπουργό του –έναν από τους ικανότερούς του μάλιστα– αδειάζοντάς τον δημόσια με ένα «είχα πει […] πως καλό είναι να προβληματιστούμε με σοβαρότητα πόσο είναι το κόστος και πώς θα υπολογίζεται για να μην λέμε απλώς λόγια».

Και να το κάνει έναν χρόνο μετά χωρίς να τον πάρει ο κόσμος με τα kottbullar, μάνα μου, αφού τα λεμόνια είναι πανάκριβα εκεί πάνω; Παρενθετικά, τα kottbullar για όσους δεν τα ξέρουν είναι είναι οι σουηδικοί κεφτέδες. Οι οποίοι πρωτοέγιναν διάσημοι παγκοσμίως τη δεκαετία του ’70, ως μια από τις ελάχιστες λέξεις που έλεγε, αν θυμάστε, ο αμολημένος αλλά λατρεμένος εκείνος μάγειρας του Muppet Show.

Είχε… προβληματιστεί αλλά το έκανε εξαγγελία! Λέγοντας «απλώς λόγια» (sic), χωρίς να ξέρει «πόσο είναι το κόστος και πώς θα υπολογίζεται» (sic). Και τώρα το φορτώνει σε υπουργό του; Έναν χρόνο μετά, κιόλας, που δούλεψε τον κόσμο! Kαι αλήθεια, γιατί τότε δεν το είχε πει;

Καλά δεν πάω και στο «με σοβαρότητα». Για τη δική του, πλέον, δεν χαραμίζεις ούτε μισό kottbulle. Έχει και τόσα αδέσποτα παντού, διότι οι Ακαλλίκωτοι με τα άλλα ζώα είναι συχνά χειρότεροι από ό,τι με το δικό τους είδος.

Έτσι που λες, Σβεν μου. Καλώς να ορίσουν κι άλλοι Βόρειοι διότι δεν μας βλέπω καθόλου καλά, ούτε από οικονομικής και επενδυτικής απόψεως ούτε και, κυρίως, από πλευράς παιδείας και πολιτισμού αλλά και επαφής με τη γνώση, τα δεδομένα και την εποχή στην οποία ζούμε.

Ασχέτως εάν εδώ γουστάρουν κολασμένα τον 17ο (και πολύ λέω) αιώνα στον οποίο θα ήθελαν αμέτρητοι ακαλλίκωτοι γύρω μας να ζουν. Και εάν έρθεις να δεις πού ζούμε εμείς, θα προσέξεις πως, πίσω από τη βιτρίνα, τα καταφέρνουν μια χαρά.

Να έρθουν λοιπόν κι άλλοι. Αλλά θέλω να μας αγαπάτε ή τουλάχιστον να μας λυπάστε λίγο. Και να μην μας ρίχνετε αλάτι στις πληγές.

Διότι, Σβεν μου, δεν ζούμε μαζί. Εσύ ζεις εκεί. Εμείς ζούμε εδώ. Μαζί…ΤΟΥΣ. Skit!