POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«Δημοσιογράφοι στο απόσπασμα» του Τάκη Χατζηγεωργίου



Η υπόθεση με τον δημοσιογράφο Ανδρέα Παράσχο μόνο θλίψη και ανησυχία μπορεί να προκαλεί. Κυρίως γιατί μιλάμε για έναν δημοσιογράφο που ανέδειξε στην πορεία του θέματα ύψιστης πολιτικής και κοινωνικής προτεραιότητας και σημασίας. Μνημονεύω μόνο μερικά. Την έρευνά του για το θέμα των αγνοουμένων. Πρώτος αυτός μας άνοιξε τα μάτια γι’ αυτό το τεράστιο ζήτημα. Τις αποκαλύψεις του για το σκάνδαλο Μιλόσεβιτς, το χρηματιστήριο, το Μαρί, το κούρεμα. Αν ένας άνθρωπος με αυτές τις περγαμηνές βρίσκεται μπροστά στην εξέλιξη της παραίτησής του για μένα δείχνει απλώς πως όσοι θέλησαν την απομάκρυνσή του ήσαν έτοιμοι γι’ αυτό εδώ και καιρό. Είναι ως να τον περίμεναν στη γωνία.

Θέλω εδώ να σημειώσω ότι το άρθρο αυτό σχεδόν προφητικά άρχισα να το γράφω μέρες πριν προκύψει το ζήτημα με τον Ανδρέα. Δημοσιογράφοι λοιπόν στο απόσπασμα. Κυριολεκτικά! Με καταστροφή της ζωής τους. Ποιος θα μιλήσει γι’ αυτούς;

Ο Joulian Assange σε βιντεοσυζήτηση που είχαμε μαζί του πριν από τρία χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ερωτηθείς από τον συνάδελφο Στέλιο Κούλογλου αν άξιζε τον κόπο, αν άξιζε η τόση αβάσταχτη ταλαιπωρία, η απομόνωση, η φυλάκιση, η ταπείνωση, οι άδικες κατηγορίες, αν όλα αυτά άξιζαν τον κόπο, απάντησε όπως το θυμούμαι πολύ καλά πως ναι και πως δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε όταν γνωρίζουμε την αλήθεια, ιδιαίτερα αν αυτή η αλήθεια έχει να κάνει με τη ζωή αθώων ανθρώπων. Ο Joulian Assange, δημιουργός των γνωστών πια WikiLeaks, μεταξύ χιλιάδων άλλων πληροφοριών που παρουσιάζουν κράτη να παραβιάζουν με τον πιο αισχρό τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιδίων των πολιτών τους πολλές φορές, αποκάλυψε το 2007 ένα βίντεο που δείχνει την τρομακτική δολοφονία 12 αθώων Ιρακινών πολιτών, ανάμεσα στους οποίους και δύο δημοσιογράφοι του Reuters από ένα αμερικανικό ελικόπτερο Απάτσι. Όσοι δεν είδατε το βίντεο υπάρχει ακόμα στο διαδίκτυο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως προτείνω να το δείτε. Μετά από αυτό και μέχρι σήμερα στο 2021 ο άνθρωπος αυτός πέρασε από χίλια μύρια κύματα. Φυλακίσεις, άδικες κατηγορίες, ταπεινώσεις, δίκες και κόντρα δίκες. Μόλις πρόσφατα η Αγγλίδα δικαστής δεν ενέκρινε την έκδοσή του στις ΗΠΑ, με το επιχείρημα πως είναι ψυχικά και σωματικά άρρωστος και πως έχει τάσεις αυτοκτονίας, πράγμα που είναι πιθανόν να επιχειρήσει αν εκδοθεί. Από την άλλη η Αμερική ωρύεται. Προς Θεού ! Να τον αφήσουμε εμείς να αυτοκτονήσει; Θα τον έχουμε σε τόση απομόνωση, θα τον παρακολουθούμε κάθε λεπτό, θα του περιορίσουμε τις επισκέψεις, οπότε καμία ανησυχία, δεν θα μπορέσει να αυτοκτονήσει. Μιλάμε για ένα σενάριο που κανένας αρρωστημένος νους δεν θα έπρεπε να μπορεί να συλλάβει. Εν πάση περιπτώσει εδώ είμαστε. Καμία αναφορά της Αγγλίδας δικαστού στην ελευθερία του λόγου, στο δικαίωμα και την υποχρέωση του δημοσιογράφου να αποκαλύπτει. Ο δημοσιογράφος κατά τις εξουσίες πρέπει να λέει αυτό για το οποίο πληρώνεται. Πληρώνεται για να σιωπά, όχι για να μιλά. Το τι θα γίνει παρακάτω πρέπει να περιμένουμε.

Δεύτερη περίπτωση στην οποία θέλω να αναφερθώ είναι αυτή του Can Dundar. Τον συνάντησα επίσης στο Ευρωκοινοβούλιο και κουβέντιασα μαζί του τα της Τουρκίας. Ο Can Dundar αποκάλυψε και πάλι με βίντεο τη μεταφορά όπλων από τον τουρκικό στρατό προς το Ισλαμικό Κράτος. Τον κυνήγησε ανηλεώς η τουρκική κυβέρνηση και ευτυχώς γι’ αυτόν, αφού κατάφερε να διαφύγει από τη χώρα, πήρε άσυλο στη Γερμανία. Όταν τον γνώρισα ανησυχούσε πολύ για την οικογένειά του που είχε μείνει πίσω. Με χαρά πληροφορούμαι πως και η οικογένειά του κατάφερε να διαφύγει και βρίσκεται τώρα επίσης στη Γερμανία. Ο Can Dundar καταδικάστηκε ερήμην σε ποινή φυλάκισης 27 ετών.

Θέλω επίσης να αναφερθώ στην περίπτωση του Sener Levent, του συμπατριώτη μας δημοσιογράφου της Africa που διώκεται από την τουρκική «δικαιοσύνη» για σχόλιά του εις βάρος του Τούρκου Προέδρου. Αυτό που συμβαίνει πρέπει να απασχολήσει όχι μόνο την κυπριακή πολιτεία ως σύνολο, όχι μόνο τη δημοσιογραφική οικογένεια, αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το οποίο πρέπει να θυμίσω ότι τον τίμησε με το βραβείο του Ευρωπαίου πολίτη.

Πέραν όμως από αυτό, είναι ηθική μας υποχρέωση να υπερασπιστούμε έναν Κύπριο πολίτη απέναντι στη σατραπική εξουσία του κ. Ερντογάν. Αν αφεθεί να οδηγηθεί ένας Κύπριος πολίτης ενώπιον τουρκικού δικαστηρίου και μάλιστα επί τη βάσει καταγγελιών που περιορίζουν την ελευθερία του λόγου, τότε αυτό δεν θα αφορά μόνο τον Sener Levent, αλλά θα είναι κάτι που θα μας αφορά όλους.

Είναι, τέλος, και ο Edward Joseph Snowden, ο οποίος εργαζόταν για την NSA και τη CIA και ο οποίος αποφάσισε να αφήσει να διαρρεύσουν στον Τύπο απόρρητες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι αμερικανικές και βρετανικές κυβερνήσεις. Ο Snowden αποκάλυψε πληροφορίες για μια σειρά από απόρρητα προγράμματα των μυστικών υπηρεσιών, όπως για παράδειγμα των προγραμμάτων παρακολούθησης PRISM και Tempora. Στις 14 Ιουνίου 2013 οι εισαγγελείς κατέθεσαν μήνυση, η οποία δημοσιοποιήθηκε στις 21 Ιουνίου, κατηγορώντας τον Snowden για κλοπή κυβερνητικής ιδιοκτησίας, κυκλοφορία πληροφοριών εθνικής άμυνας χωρίς άδεια, και σκόπιμη διαβίβαση απόρρητων εγγράφων των μυστικών υπηρεσιών σε μη εξουσιοδοτημένους αποδέκτες. Έκτοτε ο Snowden ζει εξόριστος ουσιαστικά στη Μόσχα. Μακριά από το σπίτι και την πατρίδα του.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.