POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Δικαιούται κανείς να αγαπά το Ισραήλ;



«Ο ρουκέτες της Χαμάς εναντίον μη στρατιωτικών στόχων είναι τρομοκρατία, και δεν αλλάζει τίποτα, επειδή οι περισσότεροι νεκροί είναι και πάλι Παλαιστίνιοι. Κανένας άλλος δεν βλάπτει την παλαιστινιακή υπόθεση όσο οι ισλαμιστές στη Γάζα. Η Χαμάς και η ισλαμική Τζιχάντ τρομοκρατούν όχι μόνο αθώους στην Ιερουσαλήμ και την Ασκελόν, αλλά και τους ίδιους τους Παλαιστίνιους».

Αν το έγραφα εγώ, οι υπερευαίσθητοι «αριστεροί» της Κύπρου θα με είχαν κόψει πάλι κομματάκια, ειδικά στον καφενέ του facebook. Ευτυχώς, είναι η άποψη της -κανονικά- αριστερής και έγκυρης «Tageszeitung» στη Γερμανία.

Το Μεσανατολικό είναι σύνθετο πρόβλημα. Το πρόβλημα όμως, δεν είναι το Ισραήλ από μόνο του και η ύπαρξή του. Αλλά κι αν δεχτούμε, χάριν συζήτησης, ότι αυτό είναι τότε δεν το δημιούργησαν εκείνοι που έφτιαξαν το εβραϊκό κράτος, το 1948.

Το δημιούργησε η Ευρώπη η οποία για αιώνες χρησιμοποιούσε τους Εβραίους κατοίκους της για να τους φορτώνει ό,τι έκανε στραβά η πλειονότητα των Χριστιανών, όπως το έφτιαξαν στη συνέχεια και οι ίδιοι οι Άραβες με τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων της Ανατολής οι οποίοι εκδιώχθηκαν μετά την ίδρυση του Ισραήλ παρότι δεν είχαν καμία σχέση με αυτό. Οι πλείστοι, κατέφυγαν αναγκαστικά εκεί ως πρόσφυγες.

Μιλάμε για πέραν του 1.000.000 ανθρώπων. Τότε. Εφτακόσιες πενήντα χιλιάδες στα αραβικά κράτη και άλλες 280.000 σε μη αραβικά μουσουλμανικά κράτη. Σήμερα απομένουν 2.000 στο Μαρόκο και 1.500 στην Τυνησία, συν 17.000 στην Τουρκία και 8.000 στο Ιράν. Αλλού δε δεν απέμεινε κανείς ή μερικοί υπερήλικες οι οποίοι ζουν συχνά χωρίς καν οι γείτονές τους να γνωρίζουν την καταγωγή τους.

Έτσι λοιπόν φτιάχτηκε το Ισραήλ. Μετά από το Ολοκαύτωμα και τα εκατομμύρια των Εβραίων που εξολόθρευσαν όχι μόνο οι Γερμανοί, αλλά και λαοί της Ευρώπης οι οποίοι συνεργάστηκαν μαζί τους ή απλά αδιαφόρησαν. Όσοι επέζησαν, κάπου έπρεπε να πάνε και ήταν λογικό πως ένας λαός ο οποίος από την εποχή που εκδιώχθηκε βίαια από τη γη του από τους Ρωμαίους προσευχόταν, κανονικά προσευχόταν, να επιστρέψει αυτή την επιλογή θα έκανε.

Εξ ου και πριν από την εποχή του πρώτου σιωνιστικού συνεδρίου το 1897, το κυρίαρχο αίσθημα των Εβραίων -σε μια Ευρώπη η οποία ήδη από τότε είχε αρχίσει να δείχνει τις προθέσεις της και πάλι έναντι των εβραϊκών της πληθυσμών, το καθοριστικό πογκρόμ του Κίσινεβ ήρθε έξι χρόνια αργότερα- το κυρίαρχο λοιπόν αίσθημα ήταν η επιστροφή στη γη των προγόνων τους.

Ο σιωνισμός είναι στα αφτιά πολλών κακή λέξη. Στην πραγματικότητα, όποιος μελετήσει τους θεωρητικούς του σιωνισμού, ειδικά το καθοριστικό στις αρχές αριστερό του ρεύμα, θα διαπιστώσει πως πουθενά δεν υπάρχει αναφορά σε εκδίωξη των Αράβων.

Αντιθέτως, τότε ειδικά, οι πρώτοι σιωνιστές επένδυσαν πολύ στην εισαγωγή στο μελλοντικό κράτος της τεχνογνωσίας των Εβραίων έτσι που να επωφεληθούν και οι αγρότες ως επί το πλείστον Άραβες από αυτήν και να προκύψει ειρηνική συνύπαρξη προς όφελος όλων. Αξίζει να διαβάσει κανείς τι έγραφαν.

Η Ιστορία δεν βοήθησε. Το Ολοκαύτωμα έφερε τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών διασωθέντων και εκδιωγμένων από τις αραβικές χώρες στην περιοχή, ξέσπασαν εχθροπραξίες και κατόπιν πόλεμοι τους οποίους ξεκινούσαν οι Άραβες για να καταστρέψουν το Ισραήλ. Και τους οποίους έχασαν.

Από την πρώτη απόφαση του ΟΗΕ το 1947 για ένα κράτος το οποίο άφηνε περίπου τη μισή (γεωγραφική) επικράτεια του σημερινού Ισραήλ στους Άραβες, μέχρι και τις συμφωνίες του Όσλο το 1993, οι Παλαιστίνιοι απέρριπταν κάθε σκέψη για ύπαρξη του Ισραήλ, όπως σήμερα κάνει η Χαμάς και οι άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις οι οποίες γιγαντώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες λόγω των πολέμων, των αποκλεισμών του Ισραήλ αλλά και της διαφθοράς των δικών τους ηγεσιών.

Στο διάστημα δε του Ψυχρού Πολέμου, η παλαιστινιακή τρομοκρατία την οποία χρηματοδοτούσε το ανατολικό μπλοκ, με πρώτη τη Λ.Δ. της Γερμανίας, είχε εξαγνιστεί ως πράξη ηρωικής αντίστασης ή έστω αναπόφευκτο κακό μέσα από την προπαγάνδα της ευρωπαϊκής Αριστεράς η οποία θεωρούσε περίπου λογικές, στην πορεία για καταστροφή του «κακού» Ισραήλ, τις σφαγές του Μονάχου και όλες τις άλλες φριχτές πράξεις τρομοκρατίας. Χωρίς να την αφορά κιόλας τι θα απογίνονταν οι κάτοικοι του Ισραήλ. Ούτε τώρα την αφορά εξ ου και το νέο φλερτ πολλών «προοδευτικών» με τον αντισημιτισμό παγκοσμίως.

Ο κύκλος της βίας, έπληττε τους Άραβες καταστροφικά, ειδικά μετά από τους πολέμους που ξεκινούσαν. Τα τεράστια κύματα των προσφύγων από την άλλοτε Παλαιστίνη, η δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα οι Παλαιστίνιοι ειδικά στην αποκλεισμένη Γάζα η οποία ελέγχεται από τους εξτρεμιστές και η οποία έχει λυγίσει κάτω από το εμπάργκο, το πρωτεύον ζήτημα της Ιερουσαλήμ αλλά και η ίδια η εσωτερική κατάσταση στο Ισραήλ το οποίο ειδικά στις μέρες Νετανιάχου «εξάγει» τα εσωτερικά του θέματα όπως και την προσπάθεια του ισραηλινού Πρωθυπουργού για πολιτική επιβίωση επί του Παλαιστινιακού και λειτουργεί όσο ποτέ προηγουμένως ως δύναμη επιβολής αντί διαλόγου έναντι των Παλαιστινίων, όλα αυτά οδήγησαν σταδιακά στη νέα έξαρση της βίας η οποία πλήττει και το εσωτερικό του Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους υπηκόους του.

Και οι οποίοι Παλαιστίνιοι υπήκοοί του, νιώθουν αποξενωμένοι όσο ποτέ και απειλούμενοι από την αυξανόμενη επιρροή της Ακροδεξιάς εντός του Ισραήλ. Και δικαίως.

Είναι εύκολο να τραβάμε μια γραμμή στην Ιστορία αλλά επί του εδάφους η πραγματικότητα είναι αλλιώς. Για όσους μισούν το Ισραήλ και κατά βάθος θεωρούν ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει, η ιδέα ότι η Χαμάς κατάφερε να ρίξει 1.500 ρουκέτες στο Ισραήλ, από τις οποίες το 10% δεν ανακόπηκε και έπληξε αμάχους, αν δεν είναι επιτυχία, είναι ένα… λογικό αντίποινο έναντι του θέματος των εξώσεων στην ανατολική Ιερουσαλήμ.

Για όσους όμως, επιμένουν πως το Ισραήλ είναι ένα θαυμαστό επίτευγμα ως κράτος, πολύ πιο σοσιαλιστικό κιόλας στην κοινωνική του δομή από τα μυαλά πολλών «αριστερών» εδώ και αλλού, είναι μια πράξη τρομοκρατίας η οποία στο τέλος της μέρας εξυπηρετεί μόνο δύο μέρη: τους ακραίους στο Ισραήλ οι οποίοι βασίζονται στο αίσθημα πολιορκίας του λαού (σ.σ. το οποίο κανείς εδώ δεν προσπαθεί να καταλάβει) όπως και τους εξτρεμιστές των Παλαιστινίων, οι οποίοι δεν θέλουν και ούτε πρόκειται να αφεθούν ποτέ από το Ιράν και την Άγκυρα να ακολουθήσουν τον δρόμο του ιρακινού Κουρδιστάν λ.χ. το οποίο σε παρόμοιες συνθήκες αντί να επενδύσει στην καταστροφή της Τουρκίας επένδυσε στην ανάπτυξή του με θεαματικά σήμερα αποτελέσματα.

Για όσους από εμάς διαφωνούμε με τον εποικισμό των αραβικών εδαφών (έχουν καθοριστεί προ πολλού με τις συμφωνίες), για όσους θέλουμε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας όπως και τη διάλυση -μέσω της συνεργασίας- του σκοταδιού και του τρόμου της Χαμάς και επί των Παλαιστινίων, τη συζήτηση μιας λογικής λύσης στο θέμα της Ιερουσαλήμ και γενικά την εξομάλυνση της κατάστασης αλλά αγαπάμε το Ισραήλ, ο δρόμος είναι σαφής. Και είναι ο διάλογος, όχι η βία.

Μπορεί για πολλούς να είναι αδιανόητη μέσα στις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες τους, η αγάπη μας για αυτή τη χώρα. Μπορεί να μας κάνει κακούς στα μάτια τους. Προσωπικά ποσώς με αφορά. Έχω μάθει να μην φοβάμαι να λέω αυτό που νιώθω, είτε είναι δημοφιλές είτε όχι. Και έτσι σκοπεύω να παραμείνω.

Υστερόγραφο: Στην Υεμένη, πέντε εκατομμύρια άνθρωποι, λιμοκτονούν αυτή τη στιγμή και μισό εκατομμύριο, χιλιάδες παιδιά ανάμεσά τους, έχουν ήδη πεθάνει από τον αποκλεισμό. Εντάξει, δεν τον προκαλούν οι… κακοί Εβραίοι αλλά άλλοι Άραβες. Όμως μισό «αριστερό» ή άλλο δάκρυ δεν αξίζουν; Ένα κάλεσμα για εμπάργκο και στη Σαουδική Αραβία η οποία δεν είναι δημοκρατία αλλά ένα σκοτεινό και τυραννικό κράτος; Μια διαδήλωση; Ένα Free Yemen; Όχι ε;

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.