Φόρμα αναζήτησης

Διαπιστώσεις και μοιρολόγια

Η κατάρα των μαύρων επετείων του Ιούλη στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα δεν είναι το ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτές. Είναι πως δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις περισπούδαστες αναλύσεις και τοποθετήσεις όλων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις χωρίς φίλτρο τοποθετήσεις και διαπιστώσεις, είτε με «επανενωτικό» είτε με «πατριωτικό» πρόσημο.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα φαινόμενο που έπιασε τους Κύπριους απροετοίμαστους (όπως όλα τα φαινόμενα μάς πιάνουν απροετοίμαστους). Οι αρθρογράφοι είναι αναγκασμένοι και αναγκασμένες να ζυγίσουν τις απόψεις τους και να διερωτηθούν – έχω κάτι νέο να πω; Προσθέτω σε κάποιον ευρύτερο διάλογο; Ή επαναλαμβάνω ως προϊόν προς κατανάλωση την άποψη που θα δώσει επιβεβαίωση στους ομοϊδεάτες και θα εκνευρίσει όσους διαφωνούν;

Αν το καταφέρνει ή όχι κρίνεται από το αποτέλεσμα και την απήχηση, και ιδανικά από τη διάθεση αυτοκριτικής του ατόμου που υπογράφει το κείμενο.
Σήμερα οι κανόνες του οικοσυστήματος των ιδεών άλλαξαν και ο καθένας έχει τα ίδια εργαλεία που έχουμε όσοι βιοποριζόμαστε από τις λέξεις. Με τα χρόνια οι σχολιαστές με την καλύτερη πένα και ικανότητα να πουν κάτι νέο τραβούν την προσοχή και ευτυχώς ξεκαθαρίζει κάπως το τοπίο, με ιδέες όλων των αποχρώσεων.
Όμως, αυτές οι φωνές πνίγονται στη θάλασσα των σχολιαστών και των αναρτήσεων της αβίαστης διαπίστωσης, της απλής έκφρασης του θυμικού χωρίς ανάλυση, χωρίς προτάσεις, χωρίς φίλτρο. Από το «ντροπή μας που απωλέσαμε τον πατριωτισμό μας» στο «ντροπή μας που δεν ψάχνουμε την ειρήνη», χωρίς διάθεση της μιας πλευράς να κατανοήσει τι έχει να πει η άλλη. Με την ίδια τη φύση του μέσου κοινωνικής δικτύωσης να προκρίνει σε προσοχή και κίνηση τις έντονες τοποθετήσεις που φέρνουν θυμό ή επιβεβαίωση και όχι τόσο αυτές που θέλησαν χρόνο να ισορροπήσουν και ίσως δεν κατάφεραν να είναι το ίδιο αποτελεσματικές.

Καταλήγουμε λοιπόν σε μια θάλασσα διαπιστώσεων, που αντανακλά τις δικές μας ιδέες και απηχεί αυτά που θέλουμε να ακούσουμε. Με αφορμή τις επετείους, είτε θα ακούσουμε το μνημόσυνο της λύσης και τη μοιρολατρική αποτύπωση του πώς και γιατί χάσαμε, είτε θα ακούσουμε τον πατριωτικό θυμό της μίας φοράς τον χρόνο να επιτίθεται σε όποιον έχει αντίθετη άποψη ή τόλμησε από συμφέρον ή αφέλεια ή πεποίθηση να περάσει στα κατεχόμενα την ημέρα της επετείου της εισβολής.
Τα «μνημόσυνα της λύσης» δεν αναζητούν την ουσία του φόβου και ακόμα και του μίσους που εκπέμπει η άλλη πλευρά για να δουν τι είναι αυτό που θα γιατρέψει τις πληγές. Και ο «πατριωτικός θυμός» της μίας φοράς τον χρόνο πάντα βάζει ως στόχο τους απλούς πολίτες χωρίς να επικρίνει ουσιαστικά την εξουσία που τον τάιζε με ψέματα για 40 χρόνια. Καταλήγει έτσι να διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλον.

Φέτος, αν μάθαμε κάτι, το μάθαμε ακούγοντας αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε. Αν μείναμε στις δικές μας διαπιστώσεις δεν μάθαμε τίποτα.