Φόρμα αναζήτησης

Δεν υπάρχουν δικοινοτικές συναντήσεις για καθάρισμα μολοχίας;

Δείξε μου ένα μονοπάτι το οποίο δεν πάτησε ανθρώπινο πόδι πάνω σε αυτά τα βουνά. Θα περάσω απ’ εκεί. Ένα μονοπάτι που ούτε στρατό είδε, ούτε τανκ, ούτε εκτελεστές, ούτε υποστηρικτές των δύο κρατών, ούτε υποστηρικτές της ομοσπονδίας, ούτε υποστηρικτές της δημοκρατίας. Ένα μέρος στο οποίο δεν θα με τρομάζουν, πλέον, τα ωραία λόγια κενού περιεχομένου που λέτε. Θα ξαπλώσω κάτω από την σκιά μιας αιωνόβιας ελιάς και θα αγναντεύω τον ουρανό. Και εσύ αγναντεύεις τον ουρανό. Ζωγραφίζεις ένα λευκό περιστέρι. Με ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος. Γράφεις ανακοινωθέντα. Πανό. Πες μου. Πόσοι ανάμεσά μας νιώθουν πραγματικά στην καρδιά τους τον πόνο του σκισμένου χάρτη που ακόμα κυλάει αίμα από το ένα του μισό στο άλλο; Μόνο οι πρόσφυγες; Εκείνοι που φέρουν ακόμα στην καρδιά τους εδώ και 45 χρόνια τον πόνο των οικείων τους που δολοφονήθηκαν; Ιδού κοίτα. Είμαστε περιτριγυρισμένοι από άτομα που καμώνονται ότι νιώθουν αυτό τον πόνο και όχι που τον νιώθουν πραγματικά.

Προσπαθούν να μας αποδείξουν την ανώτερη νοημοσύνη τους σάμπως και έχουμε κάποιον διαγωνισμό νοημοσύνης. Καυχιούνται λέγοντας ότι αγωνίζονται για λύση και ειρήνη. Αν θες τους πιστεύεις. Εγώ δεν τους πιστεύω. Το μέρος αυτό είναι νεκροταφείο της λύσης και της ειρήνης. Τη σκότωσαν και αυτήν μη ποτίζοντάς την, όπως δεν ποτίζουν ένα δενδρύλλιο. Το μέρος αυτό είναι νεκροταφείο ευχών και επιθυμιών. Σκότωσαν και τις ευχές για πραγματοποίηση των οποίων δεν έκαναν τίποτα άλλο εκτός από προσευχές. Εδώ ζει μια κοινωνία ονειροπόλα που ονειρεύεται ότι θα πετύχει νίκη με προσευχές. Ουσιαστικά δεν υπάρχει κάποια νίκη που θέλουν να πετύχουν. Αυτό που ονομάζουν νίκη δεν είναι τίποτε άλλο από την ενίσχυση της κατάστασης στην οποία βρίσκονται. Δεν θέλουν να αλλάξει. Να σιγουρέψουν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει ξανά. Αν δεν υπολογίσουμε τους πρόσφυγες και τους αγνοούμενους, όλοι είναι ικανοποιημένοι από την κατάστασή τους. Και ό,τι απέκτησαν μέχρι σήμερα, το οφείλουν στον κατακτητή!

Δείξε μου ένα μονοπάτι το οποίο δεν πάτησε ανθρώπινο πόδι πάνω σε αυτά τα βουνά. Θα περάσω απ’ εκεί. Θα σου πω τα πάντα. Όλα τα μυστικά του. Όλες τις ποταπές του πράξεις. Κοίτα, χαίρεσαι ότι πάλι νίκησες. Δεν αντιλαμβάνεσαι καν πως ηττήθηκες. Τόση εκστρατεία. Τόσα χρήματα. Τόση προσπάθεια. Και μπόρεσες να πάρεις μόνο πέντε χιλιάδες άτομα στην κάλπη. Πέντε χιλιάδες στις ογδόντα μία χιλιάδες. Και ύστερα, χωρίς ντροπή λες ότι είναι «νίκη της ομοσπονδίας»; Εσύ το λες συνεργασία των δύο κοινοτήτων αυτό; Πού είναι το 65% που ψήφισε ναι σε εκείνο το σχέδιο; Πού χάθηκε μια τέτοια μέρα που έπρεπε να δώσει πιο πολύ από ποτέ την έγκρισή του στην ομοσπονδία; Άμα δίνεται μια τέτοια ευκαιρία στον άνθρωπο γίνεται να κλοτσάει την μπάλα έξω;

Επαναλαμβάνεις το τροπάρι της «επαναπροσέγγισης». Θολώνεις πιο πολύ τα νερά. Πότε απομακρυνθήκαμε ο ένας από τον άλλον, πότε δυσαρεστηθήκαμε και τώρα θα έρθουμε κοντά; Δεν είναι εκείνες οι γνωστές ξένες δυνάμεις που μας απομάκρυναν τον έναν από τον άλλον; Δεν είναι εκείνες που μας εμπόδισαν ακόμα και να βλέπουμε ο ένας τον άλλον κτίζοντας τείχος ανάμεσά μας; Αφού μας χώρισαν τόσο πολύ, τώρα τους έπιασε η έγνοια να μας ενώσουν; Άνοιξαν τα ταμεία τους γι’ αυτό; Δεν μπορεί να είσαι τόσο αδαής! Χάριν στους συνεργάτες τους ανάμεσά μας πέτυχαν αυτό που επιθυμούσαν το 1974. Μας θεωρούν δύο γείτονες με σύνορα ανάμεσά τους και όχι μια μάζα ανθρώπων που ζουν ανάμεικτα. Η Κύπρος διχοτομήθηκε. Έμεινε μόνο η επίσημη καταγραφή. Παλιά έβαζαν τους δεξιούς μας να το κάνουν αυτό, και τώρα συμπεριφερόμενοι πιο έξυπνα, βάζουν τους αριστερούς μας. Εκείνοι που έκαναν τον λαό να δέχεται την ομοσπονδία, βεβαίως, και θα τον κάνουν να δεχτεί τα δύο κράτη. Δεν έχω καμία αμφιβολία!

Λες τα πάντα «δικοινοτικά». Τι άλλο είναι αυτό εκτός από λάσπη στα θεμέλια των δύο κρατών; Μήπως παλιά υπήρχε κάτι που ονομαζόταν δικοινοτικό; Ονομαζόταν «δικοινοτική μεικτή» η μεικτή εθνική ομάδα που αποτελείτο από Τούρκους και Έλληνες ποδοσφαιριστές; Ή μήπως μόνο κυπριακή εθνική ομάδα; Παλιά Τουρκοκύπριες και Ελληνοκύπριες κάθονταν μπροστά στις πόρτες τους και καθάριζαν μολοχία. Μήπως αυτό ονομαζόταν «δικοινοτικό καθάρισμα μολοχίας»; Γνωστοί τραγουδιστές από την Τουρκία έδιναν συναυλίες σε ελληνοκυπριακούς κινηματογράφους. Οι αίθουσες γέμιζαν ασφυκτικά. Τι ήταν αυτό; Δικοινοτική συναυλία; Τώρα αποκαλείς «δικοινοτικά» όλα όσα κάνουμε μαζί. Δύο κράτη, δύο λαοί, δύο περιοχές, δύο πατρίδες. Όλα εκεί οδηγούν.

Το μέρος αυτό είναι νεκροταφείο χαμένων ονείρων. Πέθαναν οι παλιοί πρόεδροι. Πέθαναν τα πιο αδίστακτα μέλη της ΕΟΚΑ και της ΤΜΤ. Αλλά ακόμα η διχοτόμηση ζει. Δεν υπάρχει ζωή εδώ για εκείνους που θέλουν την πραγματική επανένωση της πατρίδας και της συγκόλλησης του σκισμένου χάρτη. Φαίνεται ότι δεν αντιλαμβάνονται τίποτα όσοι ενθουσιάζονται λέγοντας «είμαι αισιόδοξος» και εκείνοι που δημιουργούν νίκη από μιαν βαριά ήττα. Εδώ υπάρχει ένα πειρατικό κράτος. Και η Κυπριακή Δημοκρατία. Ακόμα δεν είναι γνωστή η ημερομηνία λήξης του πειρατικού κράτους. Μέχρι πού είναι η Κυπριακή Δημοκρατία; Οι οπαδοί της διχοτόμησης και της ομοσπονδίας τραγουδούν δικοινοτικά τραγούδια. Να μην στεναχωριούνται. Ό,τι φέρει το ζάρι.