Φόρμα αναζήτησης

Δεν τους πρέπει η απαξίωση

Από τις περίπου 550 χιλιάδες δικαιούχους του ΓεΣΥ που ενεγράφησαν στο νέο σύστημα, μόνο 80 χιλιάδες επέλεξαν προσωπικό γιατρό από τον δημόσιο τομέα. O κόσμος στη μεγάλη πλειοψηφία του γυρίζει την πλάτη στα δημόσια κέντρα υγείας και στους κυβερνητικούς γιατρούς. Είναι η γνώμη μου ότι αυτό συνιστά μια πολύ άδικη απαξίωση για τους συγκεκριμένους γιατρούς γιατί όχι μόνο δεν υπολείπονται επιστημονικής αξίας από τους συναδέλφους τους του ιδιωτικού τομέα, αλλά αντίθετα σε μεγάλο ποσοστό είναι δοκιμασμένοι σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες και πάρα πολλοί από αυτούς σφυρηλατήθηκαν μέσα στο καμίνι των Πρώτων Βοηθειών και τα δύσκολα-επικίνδυνα περιστατικά που παραπέμπονται άρον-άρον από τον ιδιωτικό τομέα στον δημόσιο. Τους πρέπει σεβασμός και τους αξίζει εμπιστοσύνη. Πιστεύω ότι σταδιακά θα κερδίσουν -ξανά- και τα δύο.

Τι έσπρωξε όμως τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαιούχων στους προσωπικούς γιατρούς του ιδιωτικού τομέα; Οι δυσάρεστες έως τραυματικές εμπειρίες από τον καταταλαιπωρημένο δημόσιο τομέα, ο φόβος της διαιώνισης και στο ΓεΣΥ των ατέλειωτων ουρών και των λιστών αναμονής, η δυσπιστία στη δυνατότητα του ΟΚΥπΥ να αλλάξει προς το καλύτερο την κατάσταση και ναι, η αίσθηση πολλών πως με το ΓεΣΥ «επιτέλους μπορούμε να πάμε κι εμείς όποτε θέλουμε σε ’έξω γιατρό’».

Συνέτεινε όμως ακόμα κάτι στην απαξίωση του δημόσιου τομέα σε συνθήκες ΓεΣΥ: Το δημόσιο αυτομαστίγωμα των κρατικών υποδομών αλλά κατ’ επέκταση και των κυβερνητικών γιατρών, από τον πρόεδρο της Παγκύπριας Συντεχνίας Κυβερνητικών Ιατρών (ΠΑΣΥΚΙ) Σωτήρη Κούμα, έναν κατά τα άλλα εξαιρετικό και ευσυνείδητο γιατρό και άνθρωπο, ένθερμο υποστηρικτή του ΓεΣΥ για όσους τον ξέρουν. Αλλά και συνδικαλιστή παλαιάς κοπής, να μου επιτρέψει να πω. Οι αρνητικές, για τα δημόσια νοσηλευτήρια, επανειλημμένες δηλώσεις του κ. Κούμα στα ΜΜΕ, η απαισιοδοξία του, η αποδόμηση των προσπαθειών του ΟΚΥπΥ να στήσει μέσα σε εχθρικό κλίμα το ΓεΣΥ, οι καθυστερήσεις που προκαλούσε η συντεχνία στην εγγραφή γιατρών, τα αιτήματα της τελευταίας στιγμής που ανέτρεπαν τους σχεδιασμούς και αυτή η ατέλειωτη γκρίνια έκαναν ζημιά. Ο κόσμος που άκουγε και διάβαζε προφανώς είπε «αυτοί δεν αλλάζουν με τίποτε». Και επέλεξε τους ιδιώτες, ακόμα και γιατρούς που ούτε είδε, ούτε άκουσε ποτέ, ούτε ξέρει πού είναι το ιατρείο τους.

Χθες ακούσαμε έναν διαφορετικό Κούμα. «Υπάρχουν προβλήματα», είπε, «αλλά είναι στο χέρι μας, μέσω του διαλόγου και συγκεκριμένων στοχευμένων ενεργειών, να τα διορθώνουμε, ώστε να στηρίξουμε και τα κρατικά νοσηλευτήρια και το γενικό σύστημα υγείας». Είπε ακόμα πως «θα πρέπει μέσω του διαλόγου να εξευρεθούν με ταχύτητα λύσεις», ότι «οι γιατροί αναλαμβάνουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης και συνδράμουν με εισηγήσεις, γνώσεις και εμπειρίες για να το στηρίξουν» και ότι «εμείς ως κρατικός τομέας είμαστε έτοιμοι να τους εξυπηρετήσουμε (σ.σ. τους δικαιούχους) όπως τους εξυπηρετούσαμε πάντα». Ποτέ δεν είναι αργά κ. Κούμα να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν δαγκώνουμε το χέρι που μας φροντίζει.