Φόρμα αναζήτησης

Δεν νοσταλγούν το ΑΚΕΛ, Πρόεδρε. Εσάς σιχάθηκαν

«Υπάρχει πάτος;» έγραφαν –και πάλι– διάφοροι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αφορμή το νέο ολίσθημα του Νίκου Αναστασιάδη το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Δεν φαντάζομαι να είναι πολλοί και πολλές αυτοί που δεν το έμαθαν, όμως, έστω για όσους δεν… αλλά και για την καταγραφή, ήταν η φράση «δεν μπορούν τα μηδενικά να μιλούν για τους άριστους ή για εκείνους που αρίστευσαν». Όπου μηδενικά ήταν η αντιπολίτευση.

«Υπάρχει πάτος;» λοιπόν; Ρητορικό το ερώτημα εκ μέρους εκείνων που συχνά -πυκνά το καταθέτουν, όμως, όσο κι αν λυπάμαι που θα τους δυσαρεστήσω, στο συγκεκριμένο οφείλω να ομολογήσω ότι διαφωνώ.

Διότι, όταν εκλεγόταν ο Νίκος Αναστασιάδης στην προεδρία της Δημοκρατίας, εκείνες τις τραγικές μέρες του 2013, λίγοι φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να υπάρξει Πρόεδρος ο οποίος θα μας έκανε να δούμε τον πάτο πιο καθαρά από ό,τι τον είχαμε δει τότε. Όμως, ο συγκεκριμένος τα κατάφερε.

Και μάλιστα, διπλά. Είναι ευδιάκριτος όσο ποτέ άλλοτε, όπως είναι και… άσπρος ο πάτος των ημερών του. Χωρίς αυτό να είναι ελαφρυντικό βέβαια.

Συνεπώς πάτος υπάρχει. Και αν δεν είναι οικονομικός, εν αναμονή πάντα της κατάληξης της νέας φούσκας με τα ακίνητα χάριν του εύκολου πλουτισμού ενός μικρού πλην ευνοούμενου μέρους του πληθυσμού –ανάμεσά τους και η ίδια η οικογένεια του Προέδρου– εάν λοιπόν δεν είναι ακόμα οικονομικός, είναι σίγουρα ηθικός.

Γιατί, ποτέ προηγουμένως δεν είχε διασυρθεί το πολιτικό ήθος τόσο όσο διασύρεται σήμερα στα χέρια αυτού του ανθρώπου, ο οποίος κατάφερε από «Πρόεδρος όλων των Κυπρίων» (sic) να συμπεριφέρεται ως ο τελευταίος προεκλογικός τραμπούκος ενός κόμματος.

Το οποίο κόμμα, μάλιστα, σε μία προεκλογική εκστρατεία και μόνο, παρουσίασε τους αντιπάλους του ως «μηδενικά», τους Τουρκοκύπριους ως δυνητικούς πράκτορες των τουρκικών συμφερόντων λόγω καταγωγής, και τις ψήφους τους «δανεικές» (!) αλλά και τις αλλοδαπές γυναίκες ως κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες.

Κι αυτά τα εμετικά και τα αδιανόητα για έναν Πρόεδρο είναι μόνο μερικά.

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι πανικόβλητος. Όχι, όμως, γιατί ανεβαίνουν τα ποσοστά του ΑΚΕΛ. Διότι εκείνα ελαχίστως ανεβαίνουν. Ο κόσμος που αντιδρά δεν είναι ούτε χαζός ούτε επιλήσμων. Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι πανικόβλητος επειδή κατρακυλούν τα ποσοστά του ΔΗΣΥ και επειδή γνωρίζει ότι εκείνος ευθύνεται σε τεράστιο βαθμό για αυτό.

Η κρίση στις τάξεις της Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς είναι κρίση αμφισβήτησης προς το πρόσωπό του από μια εξαιρετικά κρίσιμη πολιτικά μερίδα ψηφοφόρων. Άθρωποι οι οποίοι σκέφτονται, έχουν πολιτική οξύνοια και άποψη και κινούνται έχοντας συλλογικό και όχι ιδιοτελή γνώμονα. Αυτοί είναι που του γυρνούν την πλάτη.

Αυτοί είναι που έχουν αηδιάσει. Έχουν αηδιάσει όχι μόνο με αυτές τις άθλιες συμπεριφορές, αλλά και με την εξαφάνιση του Κυπριακού από την πολιτική ατζέντα – πέραν βεβαίως της ευκαιριακής επίκλησής του για τα μικροκομματικά και ευτελή «εθνικά» παίγνια του Προέδρου και του ΔΗΣΥ.

Έχουν αηδιάσει με τους καταγέλαστους πια αυτοσχεδιασμούς στην ΑΟΖ για εσωτερική κατανάλωση και τα φοβερά επικίνδυνα αδιέξοδα στα οποία μας έχουν οδηγήσει.

Κυρίως, όμως, έχουν αηδιάσει με την εικόνα ενός κράτους το οποίο έχει πλέον τεθεί στην υπηρεσία ενός νεοφανούς –πλην αδιαφανούς– κλάδου μπασμένων οι οποίοι το χρησιμοποιούν για ίδιον όφελος, αναγκάζοντάς το ενίοτε να εξευτελίζεται στις Βρυξέλλες εκλιπαρώντας λ.χ. για δίμηνες παρατάσεις, προκειμένου να μπάσουν μέσα από το παράθυρο όσο πιο πολλές αιτήσεις διαβατηρίων μπορούν. Αυτές που μάζεψαν στην Κίνα και αλλού.

Αυτοί οι πολίτες παρακολουθούν άφωνοι την ένταση και το θράσος της απληστίας την ώρα που η χώρα τους διασύρεται διεθνώς και για άλλη μια φορά και παρουσιάζεται –δικαίως συχνά– ως κέντρο διευκολύνσεων με το αζημίωτο για βαθύπλουτους παρίες του παγκόσμιου οικονομικού σκηνικού.

Αυτοί οι πολίτες αισθάνονται εξευτελισμένοι, διότι παρά την αντίληψη που διαθέτουν σε τίποτα δεν διαφέρουν στα μάτια του έξω κόσμου από όλους τους άλλους εδώ, οι οποίοι είτε ζουν σε κατάσταση αφασίας είτε, ακόμη χειρότερα, γίνονται οι «δίχως κέρδος κέρατο» κιόλας κομματικοί κλακαδόροι αυτών που ευθύνονται για την ξεφτίλα αυτή.

Δεν νοσταλγούν το ΑΚΕΛ οι συγκεκριμένοι. Νοσταλγούν τις μέρες που ήλπιζαν ακόμα ότι αυτός ο τόπος μπορούσε να έχει μέλλον, παρά τα όσα και η τελευταία από τις φούσκες είχε προκαλέσει. Και, σήμερα, διαπιστώνουν πως όλα αυτά έχουν γίνει θυσία για την εξυπηρέτηση αχρήστων, όχι αρίστων.

Σε έναν βόθρο μάλιστα πόλωσης – έως και ρατσισμού. Έναν βόθρο ο οποίος θα μας μείνει και μετά τις εκλογές.

Γιατί όσο κι αν δεν νοιάζεται ο Πρόεδρος και οι συν αυτώ, όλο αυτό το περήφανο πλατσούρισμά τους στα απόνερα της Ακροδεξιάς και η τοξικότητα που έβγαλαν και μέσα στον δικό τους χώρο, θα μας μείνει για πολύ καιρό.

Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι κύριε Πρόεδρε είναι που σας γυρνούν την πλάτη. Διότι απλά σας έχουν σιχαθεί. Και διότι, μεταξύ μας, σας ανέχθηκαν για πάρα πολύ καιρό. Αλλά η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.

Είναι, για να σας το κάνω και πιο λιανά αν και εσείς μια χαρά το ξέρετε, οι άνθρωποι που αποφάσισαν πως αφού δεν μπορούν να σώσουν τον τόπο τους, θα διασώσουν αν μη τι άλλο την αξιοπρέπειά τους.

Αν σας θυμίζει κάτι ακόμα αυτή η λέξη. Αν όχι, υπάρχουν και τα λεξικά.