Φόρμα αναζήτησης

Δεν μπορεί να είναι κλειστή η άκρη του σκοτεινού τούνελ

Εμειναν στο παρελθόν οι καιροί που λέγαμε ότι ήρθαμε στο τέλος κολυμπώντας. Δεν ήρθαμε στο τέλος. Ακόμα έχουμε μακρύ δρόμο με ανοικτό τέλος. Θα περάσουμε βαθιούς τρικυμισμένους ωκεανούς. Θα βγουν μπροστά μας σκυλόψαρα. Φάλαινες δολοφόνοι. Όσοι κουράστηκαν να κολυμπούν και να περπατούν δεν μπόρεσαν να αντέξουν το ότι έχει ανοικτό τέλος. Θέλησαν να κλείσουν το τέλος του. «Αυτός ο δρόμος είναι πολύ μακρύς», είπαν. Έκαναν διάλειμμα. Κάθισαν σε έναν βράχο. Σκέφτηκαν εκείνους που θέλησαν πριν από αυτούς να περάσουν τούτους τους ωκεανούς, αλλά δεν τα κατάφεραν και πνίγηκαν. Αποφάσισαν να κλείσουν το τέλος του. Αλλά η Γη είναι στρογγυλή. Γυρίζει. Γυρίζει συνεχώς. Πώς να κλείσεις την άκρη της. Δεν έχει άκρη και τέλος! Όσο και αν προχωρήσεις πάλι στο ίδιο μέρος θα φτάσεις. Στο μέρος από όπου ξεκίνησες! Έτσι είναι και οι δικοί μας πειρατές της Μεσογείου. Εγώ τους νόμιζα πιο μάστορες, πιο ξύπνιους από τους πειρατές της Καραϊβικής. Όταν άνοιξαν τα μάτια τους ένα πρωί βρέθηκαν στο ίδιο λιμάνι. Στην παραλία ένας τύπος φωνάζει «διχοτόμηση ή θάνατος». Γράφει σε έναν τοίχο «η Κύπρος είναι και θα παραμείνει τουρκική». «Ου διάβολε», είπαν, «Πού είμαστε; Πού ήρθαμε;» Τελικά δεν κατάφεραν να διανύσουν έστω και την παραμικρή απόσταση στο ταξίδι που ξεκίνησαν. Ένας άνδρας τους πλησίασε. «Γεια σας αδέλφια μου», τους είπε. Τους συστήθηκε: «Είμαι ο Martin Packard». Είναι Άγγλος. Στο κεφάλι του ένα στρογγυλό χακί καπέλο. Με ένα χακί κοντό παντελόνι. Στο χέρι του ένα ραβδί. «Πρέπει να είστε πολύ κουρασμένοι, ελάτε να ξεκουραστείτε λίγο, πιείτε έναν καφέ». Ύστερα πήρε μια βαθιά ανάσα. «Νομίσατε ότι φτάσατε στο τέλος κολυμπώντας;» είπε, «Όμως κοιτάτε, δεν έχει τέλος, ακόμα είστε στο ίδιο μέρος. Πέρασα και εγώ από αυτούς τους δρόμους που περάσατε εσείς. Τούτο το νησάκι που βλέπετε, γύρισα όλα του τα μέρη. Προσπάθησα να χωρίσω εκείνους που μάλωναν, να συμφιλιώσω τους θυμωμένους. Αλλά λίγο έλειψε να με κάνουν μια χαψιά τα σκυλόψαρα που εμφανίστηκαν μπροστά μου! Μου είπαν έλα, παραιτήσου από αυτό τον σεβντά. Άσε τους δυσαρεστημένους να μείνουν δυσαρεστημένοι, άσε εκείνους που καβγαδίζουν να συνεχίσουν τον καβγά». «Ένας από τους πειρατές μας κοίταξε με έκπληξη τον Martin στα μάτια». Ο Martin συνέχισε: «Νόμισα ότι μου είχε ανατεθεί το καθήκον να τους ενώσω και να τους πείσω να ζήσουν μαζί αδελφικά. Τελικά ήθελαν διαχωρισμό, όχι ένωση. Πού να ξέρω εγώ ότι είχαν τόσο κακή πρόθεση. Στο τέλος με έπιασαν και με έστειλαν πίσω. Και τώρα, μετά από χρόνια, είπα να έρθω να δω. Τι γίνεται. Ουφ, κάνει πολύ ζέστη, ασφυκτιώ».
Υπήρχαν και κάποιοι που περπατούσαν στο σκοτεινό τούνελ. Εκείνοι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, έλεγαν να είναι ανοικτού τέλους. Παρακαλούσαν να μην είναι κλειστού τέλους. Αν έκλεινε το τέλος του, δεν θα μπορούσαν να βγουν ποτέ από αυτό το σκοτεινό τούνελ. Ήταν πολύ σκοτεινό. Θεοσκότεινο. Προχωρούσαν ψηλαφητά. Εγώ βρήκα ένα χαρτί, ένα μολύβι και ένα τραπέζι στο σκοτάδι και έγραφα συνεχώς άρθρα. Προτού τελειώσει το ένα μου άρθρο, άρχιζα το άλλο. Οι λέξεις ήταν σαν σφαίρες που έσκιζαν το σκοτάδι. Καταχωρούνταν αγωγές εναντίον μου επειδή καλούσα σε ξεσηκωμό τους ευρισκόμενους μέσα στο τούνελ. Φίδια μετέδιδαν τις ειδήσεις. Ένα παιδί τινάχτηκε στον αέρα όταν πάτησε ένα βλήμα που ξεχάστηκε σε ένα πεδίο βολής. Οι πιο στενοί μου φίλοι πέθαιναν από καρκίνο. Ο Αχμέτ, με το μούσι που θυμίζει ανθρώπους της λίθινης εποχής, μου έστελνε τις φωτογραφίες του με την αγαπημένη του από τη Βουδαπέστη. Σκεφτόμουν τον Χασάν στο Πόρτλαντ, τον Γιασάρ στο Ντόρτμουντ και τον Εχτιμπάρ στο Λαφαγιέτ. Δεν θα μπορούσε να είναι κλειστή η άκρη αυτού του τούνελ. Έπρεπε να υπάρχει μια έξοδος οπωσδήποτε. Όλοι έτρεχαν μαζί παντού συνεχώς πανικόβλητοι. Η τροχαία κίνηση είχε πυκνώσει. Έρχονταν βροχή οι ειδήσεις για δυστυχήματα από εκείνους που έχαναν τον έλεγχο του τιμονιού. Άλλωστε σε τούτα εδώ τα μέρη δεν υπήρχε αυτό που αποκαλείται έλεγχος.

Σάστισαν όταν είπαν ήρθαμε στο τέλος κολυμπώντας και βρέθηκαν πάλι στο λιμάνι από το οποίο ξεκίνησαν. «Πλέον δεν θα βγούμε ξανά σε ταξίδι ανοικτού τέλους», επαναλάμβαναν συνεχώς. Αυτή τη φορά τους πλησίασε ένας παχουλός ανθρωπάκος που του είχαν πέσει τα μαλλιά. Και τους είπε: «Μην προσπαθείτε άδικα. Πάντα θα επιστρέφετε σε αυτό το λιμάνι από όπου ξεκινήσατε. Θα γίνει αυτό που έλεγα εγώ πριν εξήντα χρόνια. Διχοτόμηση. Μόνο διχοτόμηση. Αν θέλουν ας κλείσουν την άκρη του, αν θέλουν ας μην την κλείσουν. Δεν έχει διαφορά! Η Κύπρος είναι και θα παραμείνει τουρκική! Συνδέθηκε μια φορά ο δρόμος με το μέρος που θα συνδεόταν. Μην ψάχνετε άλλον δρόμο. Εγώ είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που τα όνειρά του επαληθεύτηκαν σε αυτό το νησάκι. Δεν μπορούν να γκρεμιστούν ξανά αυτά τα όνειρα που πραγματοποιήθηκαν!»

Εγώ ακόμα επέμενα να ψάχνω μιαν έξοδο στο τούνελ. Οι αγωγές έρχονταν η μία μετά την άλλη. Έκανε κρύο. Είχε στοιβαχτεί χιόνι στα βουνά. Είπα στον άνθρωπο που κοίταζε το μέλλον του τρέμοντας σαν αυτουργός και δεν παραπονιόταν σε κανέναν κλαίγοντας για το χάλι του: «Κόψε τούτη την γκρίνια». Η Κύπρος δεν πιστεύει στα δάκρυά σου! Σήκω όρθιος! Τώρα δεν είναι η ώρα να πεθάνεις, είναι η ώρα να αναστηθείς!

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.