Φόρμα αναζήτησης

Δεν επιτρέπετε καθόλου τη νοσταλγία των παλιών, μην σας ματιάσω

Μην σας ματιάσω Κύπριοι. Ούτε τη νοσταλγία για τον Μακάριο επιτρέπετε, ούτε για τον Ντενκτάς. Ούτε για τον Παπαδόπουλο, ούτε για τον Έρογλου. Μόνο μια ΤΜΤ και μια ΕΟΚΑ μας λείπει. Αλλά έστω. Οι παλαιοί τους πολεμιστές και οι ανάπηροι είναι ακόμα ζωντανοί. Οι αποθήκες των συνδέσμων είναι γεμάτες με στεφάνια και πανό. Κοίτα το επιβλητικό άγαλμα του Αυξεντίου. Αυτή είναι η πατρίδα για την οποία έδωσε τη ζωή του και νοσταλγούσε; Ή ο ήρωας Ρούσο, τα οστά του οποίου βγάλαμε από το χώμα μετά από 55 χρόνια, γι’ αυτές τις μέρες έριξε την τελευταία του σφαίρα; Εσείς που πολεμήσατε λέγοντας ότι το μέλλον μας ανήκει. Παιδιά που μεγαλώσατε λέγοντας ότι το μέλλον μας ανήκει. Αυτή ήταν η πατρίδα που θα βλέπατε στο τέλος; Αν ανοίξω τώρα και κοιτάξω τα φύλλα των παλιών κιτρινισμένων εφημερίδων, πάλι εσείς θα εμφανιστείτε μπροστά μου πολιτικοί του σήμερα. Δεν χρειάζεται να σας ψάξω αλλού. Σας βρίσκω πάλι σε εκείνα τα κιτρινισμένα φύλλα.

Οι τίτλοι των εφημερίδων μας δεν άλλαξαν καθόλου εδώ και πενήντα χρόνια. Τα ίδια πράγματα γράφουν όλοι εδώ και πενήντα χρόνια. Η ίδια εχθρότητα. Το ίδιο μίσος. Οι ίδιες κατηγορίες. Εσύ έχεις δίκαιο. Εμείς έχουμε δίκαιο. Εσύ είσαι ψεύτης. Εμείς είμαστε ψεύτες. Δεν λέγεται κουβέντα για τον πατέρα Γιάνκη! Δεν λέγεται κουβέντα για τον Τζόνι! Δεν λέγεται καμία κουβέντα για τον σουλτάνο της Άγκυρας. Η Κύπρος είναι μια αρένα μονομάχων. Εμείς οι Κύπριοι θα παλέψουμε μεταξύ μας. Θα μας παρακολουθούν από τον εξώστη της τιμής στις εξέδρες φορώντας τα μαύρα τους γυαλιά. Αν μας πουν χτύπα, θα χτυπήσουμε. Θα φωνάξουμε χίλιες φορές στα μούτρα ο ένας του άλλου. Θα φτύσουμε χίλιες φορές ο ένας στα μούτρα του άλλου. Δεν συμφωνείτε μαζί μου Μουσταφά και Νίκο; Πάλι ζωστήκατε την πανοπλία σας του μονομάχου. Πάλι υπάρχει πάλη; Ποιος σαλπιγκτής έπαιξε τη σάλπιγγά του; Εσείς δύο φίλοι στη ζιβανία. Εσείς οι δύο από τη Λεμεσό. Να σας αποκαλέσω Λεμεσιανούς για να καταλάβετε. Τι χάλι είναι αυτό; Καταλαβαίνω, είστε σε έναν μακρόστενο δρόμο. Προχωράτε μέρα νύκτα. Πότε θα καταλάβετε ότι αυτό είναι ένα χάνι με δύο πόρτες;

Αρχίζουμε πάντα από το μηδέν, από το μηδέν. Πάλι επιστρέψαμε στην αρχή. Θα παρακολουθήσουμε για άλλη μια φορά τις σκηνές που παρακολουθούσαμε μέχρι σήμερα. Για άλλη μια φορά το τροπάρι ότι «οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν συμφωνία». Για άλλη μια φορά το παραμύθι της πολιτικής ισότητας. Για άλλη μια φορά καβγάδες για τους εγγυητές. Για άλλη μια φορά οι έποικοι. Για άλλη μια φορά ο χάρτης. Φτάνει πια μωρέ, φτάνει. Μπουχτίσαμε μωρέ, μπουχτίσαμε. Ακόμα τι δεν μπορούμε να μοιραστούμε σε αυτό το μικρό κομμάτι γης; Μήπως επειδή εσύ είσαι Έλληνας και εγώ είμαι Τούρκος; Είμαστε και οι δύο Κύπριοι ρε κουμπάροι. Ούτε αυτό το καταλαβαίνετε; Οι εγγυήσεις; Να πάνε στα κομμάτια! Η πολιτική ισότητα; Να πάει στα κομμάτια! Ελάτε να φωνάξουμε όλοι μαζί: Ζήτω η Κυπριακή Δημοκρατία, κατάρα στην κατοχή!

Πήγαινε και πες στον Νίκο Μουσταφά ότι η Κύπρος δεν θα είναι όμηρος της Τουρκιάς! Πες τους και εσύ Νίκο ότι σε αυτό το νησί κανείς πια δεν θα επιτίθεται σε κανέναν! Δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς! Μια τέτοια επίθεση μόνο αυτοκτονία θα είναι για τον επιτιθέμενο. Δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια επίθεση, έστω και αν τερματιστούν οι εγγυήσεις. Γιατί δεν μπορεί; Διότι έστω και αν δεν είναι εγγυήτρια, πάλι θα κάνει το ίδιο πράγμα. Πάλι θα έρθει, πάλι θα βομβαρδίσει, πάλι θα κάψει, θα γκρεμίσει! Πλέον δεν χρειάζεται να είσαι εγγυητής για να τα κάνεις αυτά σε αυτό τον κόσμο! Ιδού, πήγε στη Συρία και κατέκτησε έδαφος. Μήπως είναι εγγυήτρια της Συρίας; Τα ξέρεις Μουσταφά, τα ξέρεις και εσύ αυτά. Μην εκνευρίζεσαι. Μην θυμώνεις τόσο πολύ στον Νίκο. Πες πως ήπιε λίγο παραπάνω ουίσκι. Και κατέβασε και δύο μονορούφι. Αν του αποδείκνυες ότι είσαι ανεξάρτητος από την Άγκυρα, μήπως θα σου τα έλεγε αυτά; Κοίτα, δεν μπόρεσες να πείσεις ακόμα και εμένα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Πώς θα τον πείσεις αυτόν; Εγώ ακόμα πιστεύω ότι δεν μπόρεσες να βγεις εκτός των οδηγιών της Άγκυρας. Μάλιστα, ακόμα και αν γίνει η ομοσπονδία που επιθυμείς πολύ, δεν νομίζω ότι θα σηκωθείς από την αγκαλιά της Άγκυρας. Είμαστε στην τελευταία σκηνή της ταινίας. Σου έμεινε ακριβώς ένας χρόνος σε εκείνο το προεδρικό. Κάνε μιαν τελευταία κίνηση. Να τη γράψει η Ιστορία. Να είναι το Βαρώσι αυτή η τελευταία κίνηση. Να είναι ένα δώρο σε εκείνους που καίγονται από τη νοσταλγία αυτής της ωραίας πόλης εδώ και 45 χρόνια. Δεν θεωρείται δώρο η επιστροφή των σπιτιών και των εδαφών τους στους ανθρώπους. Αλλά ας πούμε ότι έτσι είναι.

Έχω να πω το εξής και στους δυο σας: Άστε αυτό τον σαματά. Συνέλθετε. Καθίστε στο Μπουγιούκ Χαν και πιείτε από ένα ποτήρι ζιβανία ακόμα. Μην πικραίνεστε στα ελληνικά, μην πληγώνεστε στα τουρκικά. Μην ξεχνάτε ότι αυτό το χάνι έχει δύο πόρτες!