Φόρμα αναζήτησης

Δεν είναι ηρωίδα, όχι. Ούτε και πουτ… Γι’ αυτό λυσσάξατε

Το χειρότερο από όσα είδαμε μ’ αυτή την ιστορία, αν με ρωτάτε, το είδαμε χθες…

Ο «Πολίτης» δημοσίευσε ένα θέμα στο οποίο η κοπέλα από τη Ρωσία, το θύμα της επίθεσης στη Λάρνακα, μιλούσε για τη ζωή της. Και μεταξύ άλλων είπε ότι οδηγούσε και φορτηγό, δίνοντας και μια φωτογραφία την εποχή που έκανε αυτή τη δουλειά.

Υπενθυμίζω πως ο όχλος των διπόδων ο οποίος σ’ αυτή την περίπτωση είχε αρχικά μαζευτεί λόγω της κοινωνικής κατακραυγής, είχε αναδημοσιεύσει μετά χαράς ό,τι μπορούσε να διασύρει –ανώδυνα για τον όχλο– τη γυναίκα, μεταξύ άλλων μια φωτογραφία της σε καζίνο στην άλλη πλευρά, αφήνοντας ένα σωρό υπονοούμενα, όπως άλλωστε άφησαν και οι δράστριες αρχικά.

Το σοκ που έπαθα όταν διάβασα τις αντιδράσεις κάτω από θέμα χθες, οφείλω να σας πω ότι ήταν εξίσου μεγάλο με εκείνο που έπαθα όταν είδα το βίντεο την Κυριακή. Με τη διαφορά ότι το βίντεο δεν με ξάφνιασε. Αυτό, ναι, ομολογώ.

Η λύσσα που έβγαζαν τα πλείστα των σχολίων ήταν απίστευτη. Όλα πλην ενός ή δύο, μέχρι την ώρα που γράφτηκε το κείμενο και ήταν πολλά, ήταν από επικριτικά μέχρι υβριστικά. Ξεκινούσαν από του τύπου «άτε, επαραχέσετε το» για να μας πουν ότι ήμασταν υπερβολικοί, πήγαιναν στα «ηρωίδα η Ρωσίδα τώρα» και κατέληγαν σε πράγματα που δεν θα μεταφέρω.

Αυτός είναι ο κλασικός Κυπραίος και η κλασική Κυπραία. Αυτός. Όχι ο ρατσιστής που το φωνάζει, όχι. Είναι ο μίζερος, ζηλόφθων nobody ο οποίος δεν πολυανακατεύεται ή κάνει απλά πλάκα και, ξαφνικά, εκρήγνυται μην αντέχοντας την προσοχή που απέσπασε «η Ρωσίδα».

Το πλάσμα που θεωρεί ότι, κατά βάθος, όλες αυτές είναι -κυρίως- πουτάνες ή άντε κάτι λιγότερο από εμάς σίγουρα. Και ότι η συγκεκριμένη –είτε διότι όντως το πιστεύει, είτε διότι ο Κυπραίος και η Κυπραία έχουν την ανάγκη να πηγαίνουν με το ρεύμα του χωριού, της χώρας μας– ότι λοιπόν καλά έκανε και το κατέγραψε στο κινητό της, αλλά ότι η όποια ενασχόληση παρακάτω είναι απαράδεκτη.

Είναι το πλάσμα το οποίο, στις πλείστες των περιπτώσεων, εάν έβλεπε κάτι τέτοιο να συμβαίνει δεν θα ασχολείτο καν να βγάλει το κινητό. Και δεν το βγάζει. Απλά προχωρεί παρακάτω. Ψέματα; Όχι.

«Η Ρωσίδα», Σβετλάνα λέγεται, έκανε αυτό που μερικοί ρομαντικοί, σίγουρα όχι όμως η πλειονότητα των Κυπρίων θα έκανε σε αυτή την περίσταση. Και ακόμη λιγότεροι και λιγότερες θα συνέχιζαν να βιντεογραφούν μπροστά στην επίθεση που δέχτηκε.

Τόσο πολύ μας ενοχλεί, άραγε, το ότι ένας «ξένος», διότι είναι Κύπρια πλέον, επέδειξε την πολιτότητα που δεν θέλουμε να επιδείξουμε εμείς και το θάρρος που δεν διαθέτουν οι περισσότεροι –γενικώς dontgiveafucks παρτάκηδες– από εμάς;

Και τι σας ενοχλεί αν τη ρωτήσαμε για το τι έκανε στη ζωή της. Αν ήταν Κύπρια θα τα γράφατε; Τι σας πειράζει εάν έκανε, τελικά, κάτι που οι πλείστοι και οι πλείστες δεν θα είχαν τα στομάχια να κάνουν;

Δεν είχαμε το δικαίωμα; Δεν είχε εκείνη το δικαίωμα να το πει; Γιατί; Επειδή είναι Ρωσίδα;

Επειδή δεν ήταν και πουτάνα τελικά και σας χάλασε την ευκολία;

Ξέρετε κάτι; Θα το γράψω όπως το νιώθω και όπως είναι: και πουτάνα να ήταν, που δεν ήταν, το τραγικό με αυτόν τον κωλότοπο και την παλιανθρωπιά μας είναι πως ποτέ δεν μπήκατε στη διαδικασία να σκεφτείτε, εσείς όλοι και όλες, κάτω από ποιες συνθήκες γίνονταν πουτάνες εκείνες που γίνονταν σ’ αυτές τις χώρες αλλά και τι περνούσαν.

Δεν μπήκατε ποτέ στη διαδικασία, την εποχή που νοικιάζετε μία για να γαμήσετε, βρε ξεφτίλες, ένας – ένας «δωρεάν» στην τουαλέτα του bachelor του φίλου σας, να διαβάσετε ένα άρθρο ή μια από τις αμέτρητες εκθέσεις για το σωματεμπόριο.

Ζούσαμε και ζούσατε σε μια χώρα η οποία είναι τόσο βαθιά υποκριτική που προκειμένου να διατηρήσει τα τάχα ήθη της κοινωνίας της πρωτοστατούσε για χρόνια στο εμπόριο γυναικών και ποτέ δεν σκεφτήκατε τι πέρασαν αυτές και τι περνούσαν, όταν εσείς τελειώνατε και πηγαίνατε στα σπίτια σας.

Τι γιορτές -μες την κατάνυξη και τα σταυροκοπήματα εσείς με την οικογένεια…- τι αργίες.

Όσο για σας, εκείνες τις θλιβερές γυναικούλες γύρω στα 40-50 οι οποίες σπεύσατε και αυτή τη φορά και κρίμα, οι πλείστες κοιμάστε με άντρες οι οποίοι μετείχαν σ’ αυτό το πράγμα. Ενίοτε, ξεφτιλέ και τζάμπα. Και καμία σας δεν έψαξε να μάθει.

Οι πλείστες ξέρατε ότι αυτό έκαναν κιόλας. Ήταν… παράδοση.

Ούτε για το ξύλο που έτρωγαν ρωτήσατε, ούτε για όσες πέθαναν στα χέρια μαστροπών προσπαθώντας να ξεφύγουν και από αρρώστιες, ούτε για το εάν μπορούσαν να διαφύγουν από το κύκλωμα όταν τις παρέσερναν μέσα.

Θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα για το θέμα αυτό στην Οδησσό και μας πήγαν σε διάφορες από αυτές τις κοπέλες που ζούσαν κρυμμένες για να μην τις βρουν εκείνοι που τις είχαν «αγοράσει», πολλές άρρωστες πια και άκουσα τι πέρασαν, κάποιες από αυτές εδώ, στην Κύπρο. Τα γράψαμε και αυτά και άλλα. Δεκάδες φορές. Δεν τα διαβάσατε ποτέ.

Χεστήκατε.

Και νά που μια «Ρωσίδα» διανοήθηκε να μας υπενθυμίσει όχι μόνο τι συνήθως δεν κάνουμε εμείς, αλλά άκουσον άκουσον, να μας αποδείξει ότι δεν ήταν πουτάνα και έκανε και διάφορες δουλειές που δεν θα κάναμε εμείς. Θράσος μεγάλο!

Δεν είναι ηρωίδα, όχι. Εγώ προσωπικά όμως της λέω ξανά ένα δημόσιο ευχαριστώ. Και ένα μπράβο, ξανά. Αυτό, διότι απέδειξε ότι είναι αυτό που δεν είναι τόσοι και τόσες από εσάς. Για αυτό και το καθήκον της σας φάνηκε… ηρωισμός.

Για σας, ναι, τέτοιος θα ήταν.

Διότι ποτέ δεν θα ξεβολευόσασταν για να φτάσετε εκεί. Μίζερα και θλιβερά ανθρωπάρια.