Φόρμα αναζήτησης

Brexit σαν Κυπραίοι

Υπάρχει πρόοδος στη διαπραγμάτευση για το Brexit; Υπάρχει καν διαπραγμάτευση; Οι Βρετανοί δημοσιογράφοι θέτουν, καθημερινά, διάφορες παραλλαγές αυτού του ερωτήματος στην εκπρόσωπο Τύπου της Κομισιόν, διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστούν γραφικοί, σαν Κύπριοι δημοσιογράφοι που ενώ ο κόσμος καίγεται πάντα έχουν έτοιμη μια παραλλαγή της ερώτησης «but what about Turkey and its illegal occupation of Cyprus?»

Μια από τις πολλαπλές εκδοχές της απάντησης της εκπροσώπου ήταν πως, ναι, υπάρχει πρόοδος. Όσον αφορά τη διαδικασία… ούτως ώστε να υπάρξει διαπραγμάτευση. Είναι μια διατύπωση πολύ γνωστή στους Κύπριους, ακόμα και αν δεν έχουν πολυασχοληθεί με το Κυπριακό. Και σημαίνει «δεν συμβαίνει τίποτα, όμως οι τεχνοκράτες μας βρίσκονται συχνά για να το ξαναδιαπιστώσουν».

Οι επίμονες αυτές ερωτήσεις είναι αποτέλεσμα της επιμονής του Βρετανού πρωθυπουργού, ενός καλομαθημένου παιδιού της ελίτ, που ήθελε χρόνια να κυβερνήσει χωρίς να αντιλαμβάνεται αν οι ικανότητές του συνάδουν με τις φιλοδοξίες του, να δηλώνει πως όχι μόνο βρίσκεται σε εξέλιξη διαπραγμάτευση για μια νέα συμφωνία για το Brexit, αλλά πως αυτή θα είναι καλύτερη και με σωστότερο περιεχόμενο από αυτή της Τερέζα Μέι. Και πως η διαπραγμάτευση πάει και καλά.

Είναι εδώ που οι ομοιότητες τελειώνουν. Τουλάχιστον η ελληνοκυπριακή πολιτική κάστα, όπως και η αντίστοιχη τουρκοκυπριακή, όταν δεν υπάρχει διαπραγμάτευση δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια – έχουν μόνο έτοιμο τον μπαμπούλα, είτε της τουρκικής αδιαλλαξίας, είτε της ε/κ απροθυμίας για να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες.

Στην περίπτωση του Brexit δεν υπάρχουν εχθροί, δεν υπάρχουν δυνάμεις κατοχής, δεν υπάρχουν δυνάστες, δεν υπάρχουν βολικές δικαιολογίες για τους απρόθυμους. Η σχέση με την άλλη πλευρά δεν είναι σχέση εξαναγκασμού – παίρνεις μόνο ό,τι δώσεις και όταν δεν αποδίδεις εκτίθεσαι.

Στον σχολιασμό για το πανηγύρι στο οποίο έχει εξελιχθεί η διαδικασία για το Brexit έχει εμφανιστεί εσχάτως μια κακεντρέχεια από τους Ε/Κ, απότοκο του μόνιμου κόμπλεξ μας απέναντι σε όποιον θεωρούμε δυνατότερο. Σχολιαστές που θεωρούνται σοβαροί εκφράζουν τη χαρά τους γιατί νομίζουν πως η Βρετανία βιώνει τα αποτελέσματα του ιμπεριαλισμού από την ανάποδη και ελπίζουν η κατάσταση να γίνει χειρότερη ώστε οι Λονδρέζοι να νιώσουν την… παλμεροκρατία.

Αντί κακεντρέχεια, ίσως είναι καιρός να καταλάβουμε κάτι; Ότι κανείς δεν είναι εκ φύσεως ανώτερος και ότι καμία πρόοδος δεν είναι δεδομένη. Και επίσης, ότι η πολιτική γελοιότητα δεν είναι αποκλειστικότητα των χωρών όπως η Κύπρος, και για αυτό -όπως μπορούν να την ξεπερνούν ενίοτε οι πιο ανεπτυγμένες χώρες- έτσι θα μπορούσαμε κι εμείς.