Φόρμα αναζήτησης

Αυτή η νίκη ανήκει στην κοινωνία μας

Ξέσπασε ένα χειροκρότημα στην αίθουσα μόλις ο δικαστής Τζενκάι Ινάν διάβασε την απόφαση και τέλειωσε μετά από περίπου δύο ώρες. Αθωωθήκαμε. Κριθήκαμε αθώοι. Ουσιαστικά απαγορεύεται το χειροκρότημα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Αλλά ποιος μπορούσε να σταματήσει πλέον εκείνους τους ανθρώπους που είχαν βουρκώσει από χαρά και ευτυχία; Αυτή είναι η δεύτερη καταιγίδα χειροκροτημάτων που είδα σε μιαν τέτοια αίθουσα. Η πρώτη ήταν πριν 19 χρόνια. Δικαζόμασταν με τη δολοπλοκία του Ντενκτάς και του στρατιωτικού διοικητή. Και η τότε δικαστής ήταν η σημερινή επίτροπος για ανθρωπιστικά θέματα Εμινέ Ντιζνταρλί. Όταν μετά από κράτηση 11 ημερών αποφάσισε να αφεθούμε ελεύθεροι, δονήθηκε η τεράστια αίθουσα του στρατοδικείου από τα χειροκροτήματα. Χθες έζησα ξανά αυτή τη στιγμή.

Ο δικαστής Τζενκάι Ινάν έλαβε μια ιστορική απόφαση και έγραψε από τώρα το όνομά του την Ιστορία. Η δίκη αυτή και η απόφαση είναι πολύ κρίσιμη. Απέναντί μας υπήρχε η πρεσβεία της Τουρκίας και η Άγκυρα. Δηλαδή ο Ταγίπ Ερντογάν. Κανένας δικαστής στην Τουρκία δεν θα τολμούσε εύκολα να λάβει μιαν απόφαση που δεν θα ικανοποιούσε τον Ερντογάν σε μια τέτοια δίκη. Τώρα με τη σημερινή απόφαση του αποδείξαμε ξανά ότι εδώ είναι Κύπρος και όχι Τουρκία. Το μέρος αυτό μπορεί να είναι υποτελής διοίκηση της Τουρκίας, μπορεί να είναι υπό κατοχή, αλλά ό,τι και αν συμβαίνει, δεν μπορεί να παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη μας. Στην Τουρκία υπάρχουν δημοσιογράφοι που καταδικάστηκαν για πολύ απλές υποθέσεις «προσβολής» του Ερντογάν και βασανίζονται για χρόνια στις φυλακές. Ενώ εμείς αθωωθήκαμε στο δικαστήριό μας. Το δικαστήριο δεν έδωσε αξία στο παράπονο που υπέβαλε στην αστυνομία για εμάς η πρεσβεία της Τουρκίας. Δεν έδωσε αξία και στις καταθέσεις των καθηγητών που μαζεύτηκαν από τα πανεπιστήμια και παρουσιάστηκαν απέναντί μας στις δίκες. Η εισαγγελία δεν μπόρεσε να αποδείξει τους ισχυρισμούς της περί προσβολής. Κερδίσαμε.

Αυτή ήταν μια πολιτική δίκη. Αλλά η ανωτερότητα του δικαίου άφησε πίσω της την πολιτική. Μπορώ να πω άνετα ότι αυτή η απόφαση είναι η σημαντικότερη που λήφθηκε στα δικαστήριά μας μέσα στα τελευταία 45 χρόνια. Διότι δεν συμπεριλαμβάνει μόνο εμάς και την εφημερίδα μας. Είναι μια απόφαση που αφορά πολύ άμεσα ολόκληρη την κοινωνία μας. Αποτέλεσε ένα φως ελπίδας που έλαμψε μέσα στην κοινωνία στην οποία έφτασε στα ύψη η κοινωνική απαισιοδοξία. Άρα μπορούμε να πετύχουμε όταν αντιστεκόμαστε. Άρα ακόμα τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ακόμα και αν έχουμε έναν φασίστα δικτάτορα πάνω στο κεφάλι μας δεν πτοούμαστε. Ενόσω δεν δίνουμε σημασία στην καταπίεση και στον θρησκευτικό νόμο, εκείνοι χάνουν και εμείς μόνο κερδίζουμε. Δεν έχω καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι μετά από αυτή τη δικαστική απόφαση θα αυξηθεί περισσότερο το θάρρος μέσα στην κοινωνία μας. Αυτή είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη για το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν θα μπορεί να μας επιβάλλει όλα όσα θέλει. Σκεφτείτε. Ένας ανώτατος αξιωματούχος στην Άγκυρα είχε πει «θα κάνω προσωπικά ό,τι χρειάζεται για να καταδικαστούν». Ακόμα και αυτή η ξεκάθαρη και χονδροειδής παρέμβαση δεν ήταν αρκετή για να αναγκάσει τη δικαιοσύνη μας να κάνει πίσω. Δεν ξέρω τι περνούσε από το χέρι του και τι έκανε, αλλά ό,τι και αν έκανε δεν ωφέλησε. Αναμφίβολα πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτή την υπόθεση διαδραμάτισαν ο πρώην δικαστής Τατζάν Ρεϊνάρ που μας υπερασπίστηκε με θάρρος σε αυτή την υπόθεση και η βοηθός του Μινέ Ατλί. Ο Τατζάν Ρεϊνάρ κατάφερε μια μεγάλη επιτυχία σε αυτή την πρώτη υπόθεση που ανέλαβε μετά την παραίτησή του από δικαστής. Μετά από αυτή την απόφαση ευχαριστώ ιδιαίτερα τον δικαστή Τζενκάι Ινάν. Αποτέλεσε σημαντικό κομβικό σημείο στον αγώνα της κοινότητάς μας για ελευθερία έκφρασης. Του άξιζαν και με το παραπάνω τα χειροκροτήματα στη δικαστική αίθουσα.

Οι Ελληνοκύπριοι στον νότο συχνά με ρωτούν: «Γιατί δέχεσαι να κινήσεις αγωγή ή να δικαστείς σε κατοχικά δικαστήρια; Μήπως δεν είναι κατοχικά και εκείνα τα δικαστήρια;». Πάντα προσπαθώ να τους εξηγήσω. Έστω και αν είμαστε υπό κατοχή, ακόμα δεν μπορούν να κυριαρχήσουν πάνω στα δικαστήριά μας. Έχουμε δικαστές με ελεύθερη συνείδηση, ελεύθερο πνεύμα. Η δικαιοσύνη μας δεν μοιάζει με αυτήν στην Τουρκία. Προσπαθούν να τη βάλουν και αυτή στο χέρι. Αλλά ακόμα δεν τα κατάφεραν. Προς το παρόν δεν υπάρχει κανένας δικαστής από την Τουρκία ανάμεσα στους δικαστές μας. Μήπως δεν έχουν και ατέλειες τα δικαστήριά μας; Βεβαίως και έχουν. Αλλά ποτέ δεν μπορούν να συγκριθούν με τη σημερινή δικαιοσύνη στην Τουρκία. Αν η Τουρκία κατάφερνε να μεταφέρει και εδώ σε εμάς τη δικαιοσύνη που έχει εκεί, τώρα δεν θα ήμασταν εκτός φυλακής αλλά θα ήμασταν μέσα προ πολλού. Ακόμα δεν έχασα την εμπιστοσύνη μου προς τη δικαιοσύνη μας.

Έγραψα αυτό το άρθρο βιαστικά μετά από το δικαστήριο. Όμως υπάρχουν πολλά ακόμα να λεχθούν. Αυτό θα γίνει σε ένα άλλο άρθρο. Με αυτή την απόφαση πιστεύω ότι αποδείχθηκε πως οι Τουρκοκύπριοι έχουν ακόμα εξουσία και είναι ισχυροί. Δεν τα κατάφερε η Άγκυρα που ήθελε να μας τιμωρήσει. Ελπίζω αυτή να είναι μια σοβαρή αρχή.