Φόρμα αναζήτησης

Από τη Βηρυτό το 1968 μέχρι το Βερολίνο

Μήπως λύνεται σε ένα βράδυ ένα πρόβλημα που δεν κατέστη δυνατό να επιλυθεί εδώ και μισό αιώνα; Φυσικά δεν λύνεται. Άλλωστε, εκείνοι που δημιούργησαν αυτό το πρόβλημα ακόμα δεν αποφάσισαν να το λύσουν. Φαίνονται ικανοποιημένοι από το υφιστάμενο στάτους κβο. Θέλησαν να διαιρέσουν. Διαίρεσαν. Εκείνοι που διαιρούν, κτίζουν το σύστημα που θέλουν σε όλα τα μέρη του κόσμου. Αν δεν τους αρέσει, το γκρεμίζουν. Φτιάχνουν στη θέση του αυτό που θέλουν. Φέρνουν τη διοίκηση που θέλουν. Γι’ αυτό διαθέτουν, όχι μόνο ισχυρό στρατό και όπλα, αλλά και ισχυρά ΜΜΕ. Έχουν συνεργάτες. Στη Βολιβία ανέτρεψαν τον Μοράλες, ο οποίος αντιτέθηκε στα συμφέροντά τους. Στη Βενεζουέλα θέλουν να ανατρέψουν τον Μαδούρο, αλλά ακόμα δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Στο Ιράκ ανέτρεψαν τον Σαντάμ, στην Αίγυπτο τον Μουμπάρακ, στη Λιβύη τον Καντάφι. Στη Συρία έκαναν τα πάντα για να ανατρέψουν τον Άσαντ, αλλά όταν αναμείχθηκε η Ρωσία δεν κατάφεραν να τον ανατρέψουν. Κάποτε αντιτίθεντο στα συμφέροντά τους ο Αλιέντε στη Χιλή, ο Σουκάρνο στην Ινδονησία και ο Λουμούμπα στο Κονγκό. Τους ανέτρεψαν όλους. Ουσιαστικά γι’ αυτούς ήταν αντίθετος και ο Μακάριος στην Κύπρο. Είχε πάρει θέση στο Κίνημα των Αδεσμεύτων, είχε στενές σχέσεις με τους Σοβιετικούς, υποστηριζόταν από τους κομουνιστές στο νησί. Γι’ αυτό έπρεπε να ανατραπεί και αυτός. Ως εκ τούτου, έγιναν απόπειρες δολοφονίας εναντίον του και ύστερα ανατράπηκε. Αυτή είναι μία σύντομη σύνοψη. Έκανα αυτή τη σύνοψη για να σας δείξω άλλη μια φορά το τι μπορούν να κάνουν εκείνοι που έχουν στα χέρια τους το κλειδί της λύσης του κυπριακού προβλήματος. Αν θέλουν, το λύνουν μέσα σε ένα βράδυ.

Πότε άρχισαν αυτές οι διαπραγματεύσεις; Τον Ιούνιο του 1968. Δηλαδή, πέντε χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα του 1963. Οι Ντενκτάς και Κληρίδης συναντήθηκαν στη Βηρυτό, πρωτεύουσα του Λιβάνου. Προσέξτε. Όχι στην Κύπρο. Στη Βηρυτό. Διέμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο. Στις 3 Ιουνίου 1968, ο πρωτοσέλιδος τίτλος της τότε καθημερινής εφημερίδας «Akn» ήταν ο εξής: «Άρχισε η συνάντηση των Ντενκτάς-Κληρίδη που πήγαν χθες στη Βηρυτό και κατέβηκαν στο ίδιο ξενοδοχείο. Δεν είναι γνωστό πόσο θα διαρκέσουν οι συνομιλίες στη Βηρυτό». Ναι, δεν διαβάσατε λάθος. «Δεν είναι γνωστό», λέει. Δεν έκανε λάθος. Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν 51 χρόνια. Ακόμα συνεχίζονται συνομιλίες. Εδώ και 51 χρόνια. Και δεν είναι γνωστό πότε θα τελειώσουν!

Επιπλέον, είναι πολύ διαφορετικές οι συνθήκες του 1968 και του 2019. Άλλαξαν πολλά. Τα πάντα έγιναν άνω κάτω. Το πρόβλημα δεν ήταν ακόμα τόσο πολύπλοκο πριν 51 χρόνια. Και θα μπορούσε να λυθεί πολύ πιο εύκολα. Όμως, δεν κατέστη δυνατό να λυθεί. Δεν το άφησαν να λυθεί εκείνοι που σώνει και καλά ήθελαν να διαιρέσουν το νησί. Για έξι χρόνια, οι Ντενκτάς και Κληρίδης πηγαινοέρχονταν ο ένας στον άλλον. Έτρωγαν γλυκά, έλεγαν ανέκδοτα, αλλά δεν μπόρεσαν να πουν γλυκά λόγια. Έτσι, φτάσαμε στην πιο τραγική χρονιά του νησιού. Το 1974. Πρώτα φασιστικό πραξικόπημα. Μετά εισβολή και κατοχή. Γεωγραφικός διαχωρισμός μαζί με τον πληθυσμό. Εκείνοι που ήθελαν να τη διαιρέσουν, πέτυχαν τον τελευταίο τους στόχο. Και το πρόβλημα έγινε τόσο πολύπλοκο που δεν θα μπορούσε να συγκριθεί καθόλου με το 1968. Μετατράπηκε σε αδιέξοδο. Η ατζέντα της πρώτης διαπραγμάτευσης στη Βηρυτό αντικαταστάθηκε από μιαν τελείως διαφορετική ατζέντα. Πώς θα λύσουμε τώρα το πρόβλημα, το οποίο δεν μπορέσαμε να λύσουμε όταν ήταν πολύ πιο εύκολο να λυθεί; Στους Κύπριους αρέσει να προβαίνουν συνήθως σε αξιολογήσεις χωρίς να υπολογίζουν καθόλου την κατάσταση των μεγάλων δυνάμεων που δημιούργησαν αυτό το πρόβλημα, και ειδικά τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Και νομίζουν ότι όλη η δουλειά τελειώνει στους ηγέτες εδώ. Δεν κοιτάζουν καν ποιων ισχυρών κρατών είναι όμηροι αυτοί οι ηγέτες.

Ιδού, η ιστορία δεν ανανεώνεται εδώ, επαναλαμβάνεται. Επαναλαμβάνεται η σκηνή που υπήρχε πριν 51 χρόνια στη Βηρυτό. Αυτή τη φορά στο Βερολίνο. Αυτή τη φορά στη θέση του Ντενκτάς είναι ο Ακιντζί και στη θέση του Κληρίδη ο Αναστασιάδης. Όπως και στη Βηρυτό, διαμένουν και οι δύο στο ίδιο ξενοδοχείο στο Βερολίνο. Πάλι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ίδιο τίτλο της εφημερίδας πριν 51 χρόνια. «Δεν είναι γνωστό πόσο θα διαρκέσουν οι διαπραγματεύσεις». Και αυτό φυσικά, θα ισχύει αν ανοίξουν ξανά αυτές οι διαπραγματεύσεις.

Μια διαφορά ανάμεσα στο 1968 και τη σημερινή κατάσταση είναι η εξής: Τότε δεν είχαμε τόσες οργανώσεις, συντεχνίες και κόμματα. Δεν γίνονταν τόσο μεγαλόφωνες αναφορές στη λύση και την ειρήνη. Μάλιστα δεν είχε μπει αυτή τόσο σοβαρά στη ζωή μας. Ενώ τώρα έχει καταστεί η πρώτη αδιαπραγμάτευτη απαίτησή μας. Όμως, αυτή η απαίτηση είναι καταδικασμένη να παραμείνει μετέωρη ενόσω δεν ενώνονται σε ένα κοινό πολιτικό μέτωπο οι δύο κοινότητες. Ο κυπριακός λαός μόνο έτσι μπορεί να αντισταθεί στις μεγάλες δυνάμεις που μοίρασαν το νησί. Τα δικαιώματα δεν μπορούν να χωριστούν σε τουρκοκυπριακά και ελληνοκυπριακά δικαιώματα. Τα δικαιώματα ανήκουν σε όλους του Κύπριους!

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.