Φόρμα αναζήτησης

Από τη Σεβάστεια στη Λευκωσία και από τη Λευκωσία στην Άγκυρα

Αυτές είναι οι πρόσφατες εικόνες που ήρθαν από το τελευταίο λιμάνι καταφύγιο. Από την Άγκυρα. Σε μια κηδεία πεσόντος. Οι μνήμες μας επανεμφανίστηκαν. Οι μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος. Λιντσάρισμα! Και επίθεση με πέτρες! Κραυγές που έλεγαν «κάψτε τους, κάψτε τους». Αλλά τι είναι αυτό; Έκπληξη! Ο δικός μας κ. Κουντρέτ τους καταδίκασε, λέει! Κοιτάξτε τι λέει: «Εναντίον όποιου και αν ασκείται και από όποιον και αν ασκείται, η βία δεν αρμόζει στις δημοκρατίες και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή». Άρα δεν αρμόζει. Άρα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή! Έτσι; Για εμάς αρμόζει, σε εμάς είναι αποδεκτή όμως! Τότε γιατί δεν άνοιξες το στόμα σου να πεις μια λέξη και εδώ κ. Κουντρέτ; Στην πατρίδα σου. Δίπλα σου δεν είναι που συνέβησαν όλα αυτά πριν έναν χρόνο; Δεν πέταξαν και εδώ πέτρες; Δεν φώναζαν και εδώ αχόρταγα λέγοντας «κάψτε τους»; Εκείνη την ώρα εσύ ορκιζόσουν στο βήμα ότι θα κάνεις την ΤΔΒΚ να ζήσει αιώνια. Εμείς δολοφονούμασταν. Δεν έβγαλες καν το κεφάλι σου από το παράθυρο να κοιτάξεις. Ηγέτη του Κόμματος του Λαού. Ηγέτη που δεν κούνησες το δακτυλάκι σου την ώρα που ο λαός λιντσαριζόταν. Αν έβγαζες το κεφάλι σου από το παράθυρο και κοίταζες, τουλάχιστον θα μπορούσες να παρακολουθήσεις για πρώτη φορά στη ζωή σου μια ζωντανή σκηνή λιντσαρίσματος. Έχασες και αυτή την ευκαιρία. Την ώρα που εσύ ορκιζόσουν, εγώ όπλιζα το όπλο μου σε ένα δωμάτιο του απέναντι κτηρίου, τα τζάμια του οποίου τα είχαν σπάσει. Την ώρα που εσύ τσούγκριζες το ποτήρι σου με τις ομάδες ορκωμοσίας σου, εμείς εδώ οχυρωνόμασταν στοιβάζοντας καρέκλες και ντουλάπια πίσω από την πόρτα μας και πόρτες που βγάλαμε από τη θέση τους. Ακριβώς όπως στα φυλάκια του Δεκεμβρίου του 1963. Μας έλειπαν μόνο οι σακούλες με άμμο.

Αν έβγαζες το κεφάλι από το παράθυρο και κοίταζες, θα μπορούσες να δεις και τον Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος είχε βγει μόνος του από τη βουλή και βάδιζε προς εκείνον τον λυσσασμένο όχλο. Όπως βλέπεις, αυτός ήταν πιο τυχερός από τον κ. Κεμάλ στην Άγκυρα. Οι σωματοφύλακες του κ. Κεμάλ ήταν ανήμποροι να τον προστατεύσουν. Ο κ. Κεμάλ έφαγε γροθιές στο στόμα, στη μύτη. Ο λυσσασμένος όχλος καιγόταν από όρεξη να κάνει το ίδιο και στον Ακιντζί. Ούτε αυτό το είδες. Διότι δεν είχες μάτια. Δεν το έβλεπαν αυτό τα μάτια σου που τα έχεις για να βλέπεις. Τα αφτιά σου που έχεις για να ακούς, δεν άκουγαν την υστερία εκείνων που φώναζαν «κάψτε τους». Ακριβώς όπως δεν είδε και δεν άκουσε και ο Ερχιουρμάν. Κοίτα, τώρα ούτε αυτός έμεινε πίσω. Διαβιβάζει και αυτός ευχές για περαστικά προς τον κ. Κεμάλ. Και αυτός μπήκε στην ουρά για να καταδικάσει. Σαστίζω με το πώς τα βλέπει αυτά τώρα ο άνθρωπος, που δεν είδε όσα συνέβαιναν δίπλα του. Τώρα απαιτείς να τιμωρηθούν οι φανατικοί δράστες της επίθεσης στην Άγκυρα, έτσι δεν είναι; Μήπως εσύ τιμώρησες πολύ τους δράστες της επίθεσης εδώ και θα τους τιμωρήσουν και εκείνους; Μήπως δεν είσαι εσύ που άφησες ελεύθερους υπό όρους λόγω «καλής διαγωγής» τους δράστες της επίθεσης εδώ; Δεν είσαι εσύ Τουφάν; Ζήτησες καθόλου να λογοδοτήσουν εκείνοι οι εννέα δράστες της επίθεσης που ακόμα δεν βρέθηκαν;

Ιδού, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι κανένας δικτάτορας δεν φεύγει χωρίς αίμα. Αυτή είναι ακόμα η αρχή! Ετοιμαστείτε για χειρότερα. Μήπως ξεχάσατε τις βόμβες που εξερράγησαν στο Σούρουτς στην Άγκυρα; Έχει στη διάθεσή του χιλιάδες αγωνιστές με όπλα και βόμβες. Αγωνιστές για τις μαύρες μέρες! Αν τους πει χτυπήστε, θα χτυπήσουν, αν τους πει σκοτώστε θα σκοτώσουν, αν τους πει κάψτε θα κάψουν. Ο άνθρωπος που έχασε την Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα, τα Άδανα και την Αττάλεια, μήπως μπορεί να το χωνέψει αυτό έτσι εύκολα; Ο άνθρωπος που ξέρει ότι είναι αδύνατον να κερδίσει ξανά εκλογές. Αν δεν πιαστεί από το φίδι, από πού θα πιαστεί; Έφυγε, φεύγει κουτρουβαλώντας. Οι κηδείες των πεσόντων θα τρέξουν για βοήθειά τους. Θα οξυνθεί περισσότερο η εχθρότητα κατά των Κούρδων! Ελπίζω να μην πατήσουν ξανά τις παλιές νάρκες ο κ. Κεμάλ και το κόμμα του, η ιστορία των οποίων είναι γεμάτη με απεχθείς αναμνήσεις. Χειροκρότησαν κατά την είσοδο στο Αφρίν. Δεν είπαν απολύτως τίποτα την ώρα που γκρεμίζονταν κουρδικά χωριά και μια μάνα, στην οποία δεν επετράπη να κηδεύσει το άψυχο σώμα της κόρης της, το φύλαξε στον θάλαμο. Το ενέκριναν και αυτό. Ανέμισαν πολλές φορές το σπαθί τους εναντίον των Ελληνοκυπρίων στην Κύπρο. Περηφανεύτηκαν λέγοντας ότι κέρδισαν με αίμα τη νίκη στον Πενταδάκτυλο. Άνοιξαν τον δρόμο σε εκείνους που έβαλαν στο κελί τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς και τους συντρόφους του. Και δεν είδαν καθόλου το λιντσάρισμα που δεχτήκαμε εμείς εδώ. Δεν μπορεί να τους κρατήσει όρθιους ακόμα και μια νέα εχθρότητα κατά των Κούρδων. Ακόμα και αν καταραστούν και αν αναθεματίσουν χίλιες φορές τους Κούρδους, δεν μπορούν να σωθούν από την οργή του δικτάτορα. Μόνο να μην ξεχνούν. Αν δεν ήταν ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ούτε στα όνειρά τους δεν θα μπορούσαν να δουν την Κωνσταντινούπολη.

Πρέπει να τιμωρηθούν στην Κύπρο. Δεν θα τιμωρηθούν και στην Τουρκία. Άστε κατά μέρος τη φλυαρία της «ρητορικής του μίσους». Αυτές είναι οργανωμένες υποθέσεις. Να φροντίσουν όλοι να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Απέναντί μας έχουμε ένα τέρας το οποίο όσο χάνει τόσο λυσσάει πιο πολύ! Μην φοβάστε το στόμα του που αφρίζει. Στο τέλος θα φύγει!