Φόρμα αναζήτησης

Από χθες, επίσημη πρωτιά και στη διαφθορά…

Πέρασε σχετικά απαρατήρητο αλλά δεν θα έπρεπε. Τουλάχιστον για την ουσία. Είναι, νομίζω, μία από τις πιο σημαντικές ειδήσεις για το σκάνδαλο των ημερών.

Μιλώντας στο συνέδριο του Economist, ο υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης προχώρησε ένα βήμα πιο κάτω από αυτά που είχε πει στις 29 Οκτωβρίου.

Για όσους δεν είδαν τη Στήλη χθες, είχε πει πως «την περίοδο 2016-2018 το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 15,2% από το οποίο το 1,2% έχει σχέση με την κατασκευαστική δραστηριότητα που σχετίζεται άμεσα με το κυπριακό πρόγραμμα πολιτογραφήσεων».

Και αφού ξεκαθάρισε πως και να τερματιζόταν σήμερα το πρόγραμμα δεν θα άλλαζε η προοπτική της κυπριακής οικονομίας, εξήγησε ότι από τα 6,7 δισεκατομμύρια σε συναλλαγές ένα μικρό μέρος προστίθεται στο ΑΕΠ αφού αυτό και μόνο συνιστά παραγωγή, πραγματική επένδυση.

Χθες λοιπόν, ο ΥΠΟΙΚ επανήλθε στο συνέδριο του Economist και, την ώρα που ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης έκανε τη νύχτα μέρα και έλεγε –καθηκόντως– διάφορες αρλούμπες επιστρατεύοντας ό,τι μπορούσε και δεν μπορούσε –και δεν μπορούσε– να φανταστεί κανείς για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και τον διασυρμό της χώρας, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο ΥΠΟΙΚ εξηγούσε ότι η αξία του προγράμματος υπερεκτιμάται.

Δίνοντας και την καλύτερη απάντηση στην ίδια τη ρητορική του Προεδρικού και των υπόλοιπων οι οποίοι είναι μέσα (και) σε αυτή την επικίνδυνη για την οικονομία αρπαχτή: «Τείνει να δημιουργηθεί η εικόνα ότι εξαρτιόμαστε από αυτό, δεν ισχύει. Έχει θετική επίπτωση, αλλά μικρή», είπε.

Μιλούσε βεβαίως για την επίδραση στην οικονομία και στο ΑΕΠ, όχι για τον πρωτοφανή διασυρμό του ονόματος της χώρας διεθνώς, με τους απατεώνες, τους καταζητούμενους, τους μιζαδόρους και όλα τα άλλα που αποκαλύπτονται.

Εκεί, αναφέρθηκε σε άλλο σημείο. Όταν απάντησε στα παράπονα των πρωταγωνιστών της αρπαχτής πως οι νέοι όροι, οι οποίοι με μεγάλη –ανεξήγητα;– καθυστέρηση εισήχθησαν, «σκοτώνουν» το πρόγραμμα. Δεν τους αφήνουν, δηλαδή, να συνεχίσουν το πάρτι όπως το έκαναν πριν.

«Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι το καλό όνομα και η φήμη της χώρας έχουν πολύ πιο μεγάλη αξία από την πώληση μίας ακόμη έπαυλης», είπε ο Χάρης Γεωργιάδης. Διάβασα διάφορα σχόλια. Επικριτικά και δικαίως. Διότι, ναι, δεν πείθει ιδιαίτερα ο ΥΠΟΙΚ όταν τα λέει αυτά –όσο κι αν είναι προς τιμήν του η ξεκάθαρη διαφοροποίηση– όταν όλα έρχονται μετά από το μπαϊράμι και αφού το κακό έγινε.

Όσο όμως κι αν το μυαλό αναπόδραστα τρέχει σε πολλά, αρχής γενομένης από το ότι ο Χάρης Γεωργιάδης είναι πια… απερχόμενος ΥΠΟΙΚ μέχρι και την κατανοητή ανάγκη του να σώσει ό,τι σώζεται –έστω και τώρα– από τη δική του εικόνα σε μια κυβέρνηση η οποία έχει ταυτιστεί με την υπηρέτηση των συμφερόντων μελών της αλλά και της γνωστής κλίκας με οποιοδήποτε τίμημα για τη χώρα, το σημαντικό είναι πως ο υπουργός των Οικονομικών είπε την αλήθεια. Έστω και τώρα.

Τα κίνητρά του τα γνωρίζει εκείνος και μόνο. Ο Αβέρωφ ο οποίος ακολούθησε –σε μεγάλο βαθμό– την ίδια γραμμή ένα τρίωρο μετά, το ίδιο. Και την ώρα που, επιτέλους, κάποιος αποφασίζει να παραδεχθεί τη σωστή διάσταση των πραγμάτων και από κυβερνητικής πλευράς, ειλικρινά δεν με απασχολεί το τι τον ώθησε να το κάνει. Κρατώ το γεγονός και μόνο.

Την ώρα που το Προεδρικό, αντί απολογίας, ζητά και τα ρέστα βγάζοντας όλο τον υπόλοιπο κόσμο παλαβό, εδώ και αλλού, είναι σημαντικό να ειπωθεί και από τον ΥΠΟΙΚ η αλήθεια.

Και είναι, όχι για να μάθουμε κάτι νεότερο για μια κυβέρνηση ξοφλημένη και εκτεθειμένη αλλά για να ξυπνήσουμε επιτέλους και για τα υπόλοιπα. Ειδικά για τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας –με τους πιο έγκυρους και βαρύνοντες δείκτες για τους ξένους επενδυτές και τις κυβερνήσεις– τα οποία βγήκαν χθες.

Φανερώνουν ότι η Κύπρος καταγράφει ραγδαία επιδείνωση στη διαφθορά, τη μεγαλύτερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο διάστημα 2013-18. Με τις εκτιμήσεις να είναι, λογικά κιόλας, εξαιρετικά απαισιόδοξες μετά και από όσα βγήκαν από το 2018 μέχρι σήμερα στη φόρα. Μαζί κατρακύλησε και ο δείκτης για το κράτος δικαίου, ενώ εκείνος της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης καταποντίστηκε.

Όλα αυτά είναι εξαιρετικά ανησυχητικά φαινόμενα. Και το χειρότερο είναι πως δεν μιλάμε για απλή αποτυχία, αυτή τη φορά. Έστω και τεράστια αποτυχία. Μιλάμε για μια κατάσταση συνειδητή. Απότοκο και πάλι της δίψας μερικών για εύκολο πλουτισμό αντί της δουλειάς για πραγματική ανάπτυξη.

Ένα κράτος έρμαιο στα παιγνίδια της ίδιας, μικροσκοπικής ομάδας του πληθυσμού η οποία το λυμαίνεται διαχρονικά και το οδηγεί στη μία καταστροφή μετά την άλλη, την οποία όμως πληρώνει, θέλοντας και μη, ο μαλ… της παρέας.

Ο απλός πολίτης. Οι ευθύνες του οποίου, όταν δεν μιλά και παραμένει σιωπηλός, είναι βαριές και ασήκωτες. Ειδικά τέτοιες στιγμές. Για να μην ξεχνιόμαστε.

Διότι όπως είπε και ο Περικλής, «τον μηδέν τούτων μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ’ αχρείον νομίζομεν». Αυτός που παρακολουθεί (τα κοινά) αμέτοχος, δεν είναι απράγμων. Eίναι αχρείος.

Θα ξυπνήσουμε κάποτε;