Φόρμα αναζήτησης

Απλά να περάσουμε

Στο κυπριακό σχολείο η φράση «απλά να περάσουμε» μπορεί να συνοψίζει μια χαρά ολόκληρη τη φύση του. Είναι κάτι σαν τη διάβαση πεζών ή στην περίπτωσή μας διάβαση νεκρών. Πότε θέλεις απλά να περάσεις; Και τι εννοείς να περάσεις; Να πας πού ας πούμε; Δύσκολα ερωτήματα για κουβέντες της Κυριακής και της παραλίας. Ας πούμε θέλεις απλά να περάσεις όταν έχεις χάσει κάθε ελπίδα. Όταν δεν υπάρχει αύριο, ιδέες, όραμα. Κάτι σαν το Κυπριακό. Χτίσε έναν τοίχο να τελειώνουμε, λένε πολλοί. Κάποιοι άλλοι φίλοι τους λένε να κάνουμε δύο κράτη. Κάποιοι άλλοι ένα κράτος. Κάποιοι άλλοι ένα κράτος αλλά με διαφορετικές γιορτές, το λένε ομοσπονδία. Κάποιοι άλλοι λένε οκ ομοσπονδία αλλά με σωστό περιεχόμενο. Και όταν όλοι αυτοί βρεθούν καταλήγουν να τσακώνονται μεταξύ τους αλλά μετά να κάνουν σεξ. Ο θεατής απλά μένει με το στόμα ανοιχτό αφού μια χαρά καταλαβαίνει πως η όλη κινητικότητα στο τέλος καταντά ακινησία αφού τίποτα δεν πέτυχαν οι πρωταγωνιστές. Ναι, απολαμβάνουμε όλοι απλά τη σεξουαλική πράξη μα χωρίς την αγάπη, χωρίς την παραγωγική «συνήθεια». Απλά περνούμε λοιπόν. Στο επόμενο επεισόδιο που είναι ίδιο με το πρώτο. Η παιδεία του τόπου είναι μια ροζ ταινία που παίζει ασταμάτητα, πρωί βράδυ και στο τέλος γίνεται εφιάλτης. Η παιδεία ξεκινά από την πολιτική και η πολιτική απ’ το όραμα. Αυτό το τελευταίο απλά δεν υπάρχει. Οι μαθητές το ξέρουν αυτό από το σπίτι τους. Όταν βρίζουν τη μάμα τους νομοτελειακά θα σπάσουν και θα κάψουν το σχολείο τους. Η μάμα τους είναι η no dream πηγή. Έχει πρόσωπο και φωνή που ξεκινά με το «θκιάβασε γιε μου να γίνεις κάτι» και καταλήγει στο… «εν πειράζει απλά να περάσουμε». Το εκπαιδευτικό σύστημα ακολουθεί τη μάνα, δεν προπορεύεται αυτής. Και οι δύο συνιστούν ξανά επανάληψη. Μια επανάληψη ανούσια. Χωρίς γνώση. Μόνο για τους πόντους. Πόντους που απλά δεν θα τους κάνεις τίποτα. Τουλάχιστον τους παραπάνω από αυτούς. Και μιλάμε για πάαααρααα πολλούς πόντους. Που έρχονται σαν βαριά χαλαζόπτωση στα όνειρα των παιδιών και τους τα θρυμματίζει. Οι τεχνικές σχολές είναι γεμάτες με τραυματισμένους μαθητές που κανείς δεν νοιάστηκε ποτέ γι αυτούς. Οι καθηγητές που δουλεύουν εκεί είναι οι σούπερ ήρωες υποτιμημένοι από τους άλλους, τους δήθεν. Οι πιο περήφανοι απ’ όλους θα έπρεπε να είναι οι καθηγητές της Τεχνικής. Δουλεύουν στο far west της παιδείας μας. Με μαθητές που απλά ήθελαν να περάσουν. Η τραγική αυτή κατάσταση αφορά πλέον και τα γυμνάσια και τα λύκεια. Οι μαθητές είναι μόνο αριθμοί που θέλουν να περάσουν και από μονοψήφιοι να γίνουν διψήφιοι χωρίς ποτέ να δουν το άπειρο. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι εντελώς άοπλοι σε αυτόν τον αστρικό πόλεμο, προσπαθούν να αναπνεύσουν σε ένα σύστημα χωρίς βαρύτητα. Μέχρι απλά να περάσουν κι αυτοί, δηλαδή μέχρι να βγάλουν τη χρονιά αρτιμελείς και ήσυχοι, εννοείται όχι περήφανοι και γεμάτοι. Το υπουργείο τρομαγμένο απ’ την κατάσταση απλά τα κουκουλώνει. Ο επόμενος υπουργός Παιδείας θα έχει την εντολή να χαμογελά περισσότερο και να είναι πιο κοινωνικός. Σύντομα θα δεις τη θλίψη στα μάτια του. Θα συγκρουστεί ο μέσα του άνθρωπος με το κατασκευασμένο απ’ το κόμμα ρομπότ. Και ζήτω που καήκαμε. Και θα συνεχίζει να βρέχει πόντους.

Υποσημείωση

Οι πιο πολλοί εκπαιδευτικοί κάνουν μεταπτυχιακά στη «Διοίκηση της Εκπαίδευσης» για να πάρουν πόντους. Ένας δυο θα το έκαναν επειδή πίστευαν πως μπορεί κάτι να μάθουν. Πολλές ερωτευμένες δασκάλες δεν κάνουν παιδί όταν το θέλει ο άντρας τους επειδή υπολογίζουν τον καιρό που τους έμεινε να τελειώσουν το μεταπτυχιακό. Έχουν πολλά νεύρα, φωνάζουν και δεν ελέγχουν τις τάξεις. Τα μεταπτυχιακά τα πληρώνουν στα κυπριακά πανεπιστήμια. Τους τα διαφημίζουν σε ειδικά σεμινάρια που διοργανώνονται επίσημα και υποχρεωτικά από το κράτος μέσα στα σχολεία. Η οικονομία κινείται και σε αυτή την περίπτωση. Με έναν τρόπο διαστροφικό και περίεργα κυπριακό.