Φόρμα αναζήτησης

Απαράδεκτο το άρθρο Παυλίδη



Του Γιώργου Χριστοφόρου 

Απαράδεκτο το  άρθρο του Άντρου Παυλίδη στο Πολίτη της Κυριακής. Οφείλουμε όλοι  οι Βαρωσιώτες να του απαντήσουμε κατάλληλα…. (το άρθρο δημοσιεύεται στη συνέχεια αυτού του κειμένου)

Φάσκετε και αντιφάσκετε κύριε Παυλίδη. Αφού μπήκατε στη πόλη μας αμέσως μετά την Τουρκική εισβολή, γιατί δεν παραμείνατε εκεί; Η παρουσία  σας και η παρουσία  ολόκληρου του συνεργείου του ΡΙΚ  ίσως να ήταν αποτρεπτική για τη κατάληψη της πόλης μας…(κατά τη δική σας άποψη) Και αφού ήσασταν εκεί, γιατί δεν καλέσατε το κόσμο της Αμμοχώστου να επιστρέψει. Να σας θυμίσω ότι αυτό έκαμε ο Κρατικός Ραδιοσταθμός ( ΡΙΚ) και όσοι τολμήσαν να επιστρέψουν σφαγιάστηκαν στο δρόμο Κάτω Δερύνειας- Αμμοχώστου.

Ισχυρίζεστε ότι «αν λίγοι κάτοικοι παρέμειναν στη πόλη θα μπορούσε σήμερα να ήταν Ελληνική και ευημερούσα….» αγνοώντας βέβαια το γεγονός ότι οι κάτοικοι , που ήσαν ΜΟΝΟ γυναικόπαιδα, είχαν εγκαταλείψει τη πόλη μας μετά τον ανελέητο βομβαρδισμό που είχε δεχθεί.

Και συνεχίζετε να φάσκετε  και να αντιφάσκετε ι… ” διότι οι εισβολείς δεν είχαν σκοπό να την καταλάβουν, αν το θέλανε ένας απλός περίπατος θα ήτανε…” Αφού λοιπόν δεν το θέλανε γιατί την καταλάβανε; Συνεχίζετε όμως να βρίζετε και να προσβάλλετε τους Βαρωσιώτες…. διότι τι άλλο από βρισιά και προσβολή είναι ο ισχυρισμός σας ότι “ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΧΑΝΕ ΣΚΑΣΕΙ…; Διερωτάστε  ακόμα αν μας αξίζει ι να επιστρέψουμε; Ντροπή σας και πάλιν….

Σαν δημοσιογράφος οφείλατε να γνωρίζετε ότι όλοι οι Βαρωσιώτες από ηλικία 17 χρονών μέχρι και συνταξιούχοι είχαν καταταγεί και ότι  υπηρέτησαν στη πρώτη γραμμή… Πάρα πολλοί είναι νεκροί και αγνοούμενοι και δυστυχώς ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΟΥΣ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΤΕ… Ειλικρινά σε τι εξυπηρετεί το άρθρο σας αυτό δεν μπορώ να καταλάβω ….Παρόμοιο άρθρο και με την ανάλογη απάντηση δημοσίευσε και πάλι ο Πολίτης, από άλλο δημοσιογράφο ,ο οποίος σε δεύτερη αναφορά του ζήτησε συγνώμη και το απέσυρε… Ελπίζω το ίδιο να πράξετε κι εσείς….αν όχι θα μας βρείτε μπροστά σας.

Τί έγραψε ο ΄Αντρος Παυλίδης;

Ο Πολίτης δημοσιεύει το άρθρο του ιστορικού Άνδρου Παυλίδη όπως  δημοσιεύτηκε την Κυπριακή για σκοπούς πληρέστερης εικόνας των αναγνωστών του, διευκρινίζοντας ότι όλες οι απόψεις των ανεξάρτητων αρθρογράφων του είναι σεβαστές αλλά αυτό δεν σημαίνει κατανάγκη ότι εκπροσωπούν και την ίδια την εφημερίδα. .

Το έπος της Αμμοχώστου

Του ΄Αντρου Παυλίδη

Λοιπόν τότε, το 1974, εργαζόμενος στην τηλεόραση του ΡΙΚ, είχα εισέλθει και στην πόλη της Αμμοχώστου αμέσως μετά την τουρκική εισβολή, μαζί με έναν κινηματογραφιστή, και είχα πάρει σκηνές. Οι Τούρκοι δεν είχανε μπει στη νέα πόλη, αρκέστηκαν να ενώσουνε τα όσα πήρανε με την παλαιά πόλη, την εντός των τειχών, που ήτανε η τουρκική συνοικία. Ένας σταθμός βενζίνης καιγότανε ακόμη, κάπου απέναντι, κοντά στο Δημαρχείο. Από το παράθυρο ενός κτηρίου, κρεμότανε ένας νεκρός. Από τα τείχη της παλαιάς πόλης μου ρίξανε έναν πυροβολισμό και κάτι φωνάξανε που δεν το κατάλαβα. Η γνώμη που σχημάτισα ήτανε τούτη, πως εάν έστω και λίγοι κάτοικοι παρέμεναν στην πόλη, εκείνη η νέα πόλη θα εξακολουθούσε να ήτανε σήμερα ελληνική και ευημερούσα. Διότι, απλούστατα, οι εισβολείς δεν είχανε σκοπό να την καταλάβουν. Αν το θέλανε, δεν θα τους ήτανε καθόλου δύσκολο – ένας απλός περίπατος θα ήτανε. Δεν είχε όμως τολμήσει να παραμείνει κανείς. Το είχανε σκάσει όλοι, ακόμη και το εκεί στρατιωτικό κλιμάκιο. Τρέξανε να φύγουνε, μέχρι και ο τελευταίος. Και τώρα θέλουνε, λέει, να τους επιτραπεί σήμερα να επιστρέψουν. Το αξίζουν άραγε; Τότε όμως δεν είχε τολμήσει να μείνει ούτε ένας.

Μαζική εγκατάλειψη

Ακόμη και το στρατόπεδο της περιοχής είχε βλακωδώς εγκαταλειφθεί. Και αλήθεια, πόσο μεγάλη αντίθεση ήτανε εκείνη η μαζική, απ’ όλους, εγκατάλειψη της πόλης, προς εκείνους που τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του έτους 1571 είχανε παραμείνει και αγωνιστεί εκεί, συνθέτοντας το υπέροχο έπος της Αμμοχώστου! Και ακριβώς σήμερα, 21 Ιουνίου, είναι η επέτειος έναρξης εκείνου του έπους. Την 21η Ιουνίου του έτους 1571 οι Τούρκοι εισβολείς είχαν επιχειρήσει την πρώτη γενική τους έφοδο για άλωση της Αμμοχώστου. Την οποία υπερασπίζονταν λίγοι σχετικά αγωνιστές, αλλά έχοντας υπέρ τους τις ισχυρές οχυρώσεις της πόλης. Εκείνες που σώζονται ώς σήμερα. Και η Αμμόχωστος ήτανε τότε η τελευταία εστία αντίστασης. Ολόκληρη η υπόλοιπη Κύπρος είχε ήδη καταληφθεί από τους Τούρκους, μάλιστα σχετικά εύκολα. Οι Βενετοί, κάτοχοι έως τότε της Κύπρου, είχανε επικεντρώσει τις προσπάθειες αντίστασης στον άξονα Αμμοχώστου – Λευκωσίας – Κερύνειας. Των τριών δηλαδή πόλεων που περιβάλλονταν από ισχυρές οχυρώσεις.

Οι υπόλοιπες πόλεις (Λάρνακα, Λεμεσός, Πάφος) δεν διέθεταν τείχη και οχυρώσεις αλλά μόνο από ένα φρούριο η κάθε μια, στο οποίο στάθμευαν μόνο ολιγομελείς φρουρές, που αποσύρθηκαν αφού δεν ήτανε δυνατό να δίνανε κανονική μάχη – γι’ αυτό και εύκολα είχανε καταληφθεί από τους εισβολείς. Και από τις άλλες τρεις πόλεις που διέθεταν οχυρώσεις, μόνο η Αμμόχωστος προέβαλε μια ιδιαίτερα ηρωική και επική αντίσταση. Η Λευκωσία είχε αντέξει μια πολιορκία ενός και πλέον μηνός, και είχε αλωθεί με έφοδο. Οι δε Βενετοί διοικητές της Κερύνειας (ο ένας της πόλης, ο άλλος του φρουρίου) συμφώνησαν με τον εισβολέα να παραδώσουν την πόλη με αντάλλαγμα να αναχωρήσουν ασφαλείς από την Κύπρο. Γι’ αυτή τους τη στάση δικάστηκαν αργότερα στην πατρίδα τους, βρέθηκαν ένοχοι και κατέληξαν στη φυλακή.

Αντίθετα, η Αμμόχωστος αγωνίστηκε γενναία, παρά το ότι είχε υποστεί μια ιδιαίτερα σκληρή πολιορκία από έναν τεράστιο συρφετό, μεγάλο μέρος του οποίου δεν ήτανε κανονικός στρατός αλλά ένα πλήθος ανθρώπων που είχανε έρθει από τη Μικρά Ασία, με προοπτική το όποιο κέρδος από τις αναμενόμενες λεηλασίες. Δεν ήτανε κανονικός στρατός, γι’ αυτό και υπέστη πολύ σημαντικές απώλειες, αφού δεν είχε ούτε κανονική εκπαίδευση. Είχε όμως χρησιμοποιηθεί για να θυσιαστεί. Όπως ιδίως στην περίπτωση των επιθέσεων κατά του ισχυρού Ραβελίνου που ήτανε ένα σωζόμενο οχυρό στο νοτιοανατολικό άκρο της πόλης, όπου υπήρχε και η μία από τις δυο κύριες εισόδους στην πόλη, η λεγόμενη Πύλη της Ξηράς – η άλλη ήτανε η πύλη που άνοιγε στο λιμάνι της πόλης, σήμερα σώζονται και οι δυο. Οι Οθωμανοί θυσίασαν πολλούς άντρες τους προκειμένου να κτυπούσαν εκείνη την πύλη.

Στέλνανε άντρες να τρέχανε, να φθάνανε στην πύλη και να ρίχνανε σ’ αυτήν σακιά με εύφλεκτα υλικά. Οι υπερασπιστές της πόλης τους κτυπούσανε από πάνω, σκότωναν πολλούς, όμως κάποιοι κατόρθωναν να φτάσουν μέχρι την πύλη, που ήτανε ξύλινη, και να ρίξουνε σ’ αυτήν την εύφλεκτη πίσσα. Και ύστερα βάλανε φωτιά. Οι υπερασπιστές της πόλης την είδανε να καίγεται, όμως δράσανε άμεσα: όσο η χοντρή ξύλινη πύλη να καιγόταν, αρχίσανε να κτίζανε από το εσωτερικό της έναν χοντρό πέτρινο τοίχο. Και μέχρι η πύλη να καεί και να πέσει, οι εχθροί που ανέμεναν έτοιμοι να επιτεθούν, την είδανε μεν να καίγεται και να πέφτει, αλλά στη θέση της δεν είδανε εκείνο το άνοιγμα για να εισέρχονταν, είδανε ένα ισχυρό τείχος.

Η βοήθεια από τη Δύση

Τελικά η πόλη δεν νικήθηκε από το τεράστιο πλήθος που την πολιορκούσε. Νικήθηκε από κάτι άλλο, πολύ πιο απλό, την πείνα. Αφού άντεξε την τόσο σκληρή πολιορκία, και αφού η υποσχεθείσα βοήθεια από τη Δύση δεν έφθασε ποτέ, η κατάσταση έφθασε στο απροχώρητο. Είναι γεγονός ότι η βοήθεια από τη Δύση είχε επιχειρηθεί. Είχε σχηματιστεί ένας πολεμικός στόλος, με καράβια της Βενετίας και άλλων, περιλαμβανομένου του Πάπα της Ρώμης που τότε διέθετε κι εκείνος στρατό και στόλο. Όμως οι διαφορές και αντιπαλότητες μεταξύ των διαφόρων αρχηγών του, δεν επέτρεψαν την εκτέλεση της αποστολής εκείνου του στόλου, που δεν έφθασε ποτέ στην Κύπρο. Η αργοπορία του υπήρξε μοιραία. Μέχρι ο στόλος να καταστεί δυνατό να σχηματιστεί και να ξεκινήσει από την Κρήτη, όπου είχε συγκεντρωθεί, είχε υποκύψει τελικά και η Αμμόχωστος.

Ο χριστιανικός στόλος ξεκίνησε πολύ καθυστερημένα και μέχρι να φθάσει έως και το Καστελόριζο, τον πρόλαβε η είδηση ότι είχε πλέον υποκύψει και η Αμμόχωστος. Οπότε η αποστολή του ματαιώθηκε. Όμως την Αμμόχωστο δεν τη νίκησε το τεράστιο πλήθος των εχθρών, τη νίκησε κάτι πολύ πιο απλό, η πείνα. Απ’ έξω οι εχθροί τρώγανε και πίνανε κανονικά, λεηλατώντας την υπόλοιπη Κύπρο, όμως στην πολιορκημένη πόλη εξαντλήθηκαν τα πάντα, φαγώθηκαν ακόμη και σκύλοι, γάτοι, αλλά και τα πολεμικά άλογα των υπερασπιστών της. Και αφού εκείνη η βοήθεια από τη Δύση δεν φαινόταν στον ορίζοντα, η πόλη αποφάσισε να παραδοθεί. Θέτοντας μόνο δύο όρους προς τους εχθρούς: να επιτραπεί στους υπερασπιστές της να αναχωρήσουν ασφαλείς από την Κύπρο και να μην γίνουν στην πόλη σφαγές και λεηλασίες. Δυο όρους που οι Τούρκοι αποδέχθηκαν μεν, αλλά που δεν τους τήρησαν βέβαια.

Όταν η πόλη τούς προσφέρθηκε, επιδόθηκαν σε ένα όργιο σφαγών και λεηλασιών. Ο ίδιος μάλιστα ο αρχηγός της αντίστασης, ο Μαρκαντώνιος Βραγαδίνος, ήταν ένας από εκείνους που πλήρωσαν ιδιαίτερα σκληρά και απάνθρωπα: συνελήφθη και στην κεντρική πλατεία της πόλης δέθηκε σε πάσσαλο και, σε κοινή θέα όλων, εγδάρη ζωντανός –έτσι που άργησε και να πεθάνει– και πέθανε αφού το δέρμα του αφαιρέθηκε μέχρι τη μέση και αφού κρεμάστηκε από το κατάρτι ενός τούρκικου καραβιού. Τα τελευταία του λόγια ήτανε μια συμβουλή αλλά και υποθήκη: μην εμπιστεύεστε αυτό το βάρβαρο και άπιστο έθνος.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.