Φόρμα αναζήτησης

Ανίκανοι και ευνουχισμένοι

Δήθεν εμβρόντητοι από τις μακάβριες στατιστικές των θανατηφόρων οδικών δυστυχημάτων στάθηκαν τα στελέχη της Αστυνομίας σε σύσκεψη υπό τον Αρχηγό, την περασμένη Δευτέρα. Επτά νεκροί μέσα σε δέκα μέρες. Δεν το περίμεναν; Γιατί δεν το περίμεναν; Τι υπάρχει για να σταματήσει τούτο το κακό; Αλλά κάτι έπρεπε να μας δείξουν ότι πράττουν για να δικαιολογήσουν τους μισθούς τους. Από τα τηλεοπτικά πλάνα είδαμε στα πρόσωπά τους την επίγνωση της ενοχής τους. Βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Είναι τραγελαφικό το πώς αναδείχθηκε για άλλη μια φορά η μικρότητα και η ανικανότητά τους για να κάνουν το οτιδήποτε μπροστά στην κατάσταση. Δεν είχαν τίποτα καινούργιο, κάτι καινοτόμο να προτείνουν για να σταματήσουν το θανατικό.

Επικαλέστηκαν τις κάμερες φωτοεπισήμανσης. Θα ζητήσουν λέει την άμεση εφαρμογή τους. Όπωςκαι την αύξηση των προστίμων και των ποινών. Ήδη δρομολογημένα και τα δύο. Σε εκκρεμότητα για χρόνια πολλά… Πόσες φορές να λέμε τις ίδιες κουβέντες… Πόσες ζωές να φεύγουν απροστάτευτες; Πόσα χρόνια η Πολιτεία να αφήνει ευνουχισμένη την Αστυνομία χωρίς τα δύο βασικά εργαλεία που θα μπορούσαν να περιορίσουν στο ελάχιστο τους θανάτους στην άσφαλτο; Τα αποτελέσματα αυτής της απραξίας ήταν αναμενόμενα. Στις 28/6 όταν είχε συνέλθει για τελευταία φορά η Επιτροπή Μεταφορών της Βουλής για να συζητήσει το πακέτο με τα αυξημένα πρόστιμα, οι βουλευτές έκαναν τις πάπιες και ακόνιζαν τα μαχαίρια για παζάρια κάνοντας λόγο για εξωφρενικά υψηλά πρόστιμα. Θέλουν να μειώσουν τις ποινές που πρότεινε ύστερα από μελέτη το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αυτοί οι κύριοι, που δεν έβαλαν ούτε μια επιπλέον συνεδρία για να ψηφιστούν τα νέα πρόστιμα πριν από το καλοκαίρι, αναρωτιέμαι εάν μπορούν να κοιμούνται τη νύχτα μετά τους απανωτούς θανάτους στην άσφαλτο. Είχε πει ο πρόεδρος της Επιτροπής τότε κλείνοντας τη συνεδρία το εξής θρυλικό, που είχαμε καταγράψει σε σχόλιο στην εφημερίδα μας, προσπαθώντας να δικαιολογήσει το ότι θα έμενε στα συρτάρια για το καλοκαίρι η νομοθετική μεταρρύθμιση: «δεν νομίζω ότι θα σώσουμε την κατάσταση»… Κι όμως, θα μπορούσατε.

Γίναμε παχύδερμα κύριοι. Ο θάνατος στην άσφαλτο δεν είναι απλές στατιστικές. Είναι άνθρωποι και οικογένειες, είναι άδικες απώλειες μοναδικών ζωών, πόνος αφόρητος.
Και μετά, η πάταξη των οδικών παραβάσεων, και η δημιουργία κουλτούρας οδικής ασφάλειας που όλοι επικαλούνται. Σαφώς και είναι απαραίτητο στοιχείο στη σφαιρική αντιμετώπιση του κοινωνικού αυτού προβλήματος η οδική συνείδηση. Αλλά κάποτε πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι και εν μέρει και θεσμικό το ζήτημα. Η ανομία που επικρατεί σε αυτόν τον τόπο -στο τιμόνι το ζούμε κάθε μέρα- ξεκινά από τους ίδιους τους θεσμούς που δεν παίζουν τίμια. Σε κανένα επίπεδο. Όταν αρχίσουμε να αλλάζουμε κουλτούρες στα πάνω δώματα να δείτε πώς διαμορφώνεται προς το καλύτερο και το είδωλο στον καθρέφτη που αντικατοπτρίζει τις συμπεριφορές της κοινωνίας. Μας κάνατε αγρίμια και μετά μας δώσατε ένα τιμόνι και βγήκαμε στη ζούγκλα.

Όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν αθωώνουν όλους εμάς τους χρήστες του οδικού δικτύου, τον καθένα από μας ξεχωριστά, από τις ευθύνες μας. Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να γίνει φονιάς είτε του συνανθρώπου σου είτε του εαυτού σου. Όχι «σκέψου» που λέει η απλοϊκή καμπάνια της Αστυνομίας. Κατέβασ’ τον νου σου όπου τον έσιεις.