Φόρμα αναζήτησης

Αναζητείται ο ορθολογισμός του Χάρη Γεωργιάδη

Η κυβέρνηση ανησυχούσε εξαρχής για την πορεία των ερευνών και για το γεγονός ότι αισθανόταν ότι τα βασικά συμπεράσματά της θα κατέληγαν στη συγκεκριμενοποίηση των ενεργειών και των πολιτικών της τελευταίας περιόδου που αφορούσαν την πορεία διάλυσης του Συνεργατισμού. Η όποια ωστόσο προσπάθεια επίδρασης στην έρευνα ήταν εκ των πραγμάτων παντελώς αδύνατη και πολιτικά αστόχευτη. Η σημερινή όμως αντίδραση των κυβερνώντων μπροστά από τις οδυνηρές αλήθειες που αφορούν το τελευταίο κομμάτι της κρίσης στον συνεργατισμό είναι όχι απλώς μη παραγωγική, αλλά αναδεικνύει κατά τρόπο θριαμβευτικό την πολιτική αλαζονεία, η οποία κατοικοεδρεύει στα προεδρικά δώματα και ορίζει τον χαρακτήρα της παρούσας διακυβέρνησης με επικεφαλής τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Τι καθορίζει σήμερα την αμετροεπή πολιτική συμπεριφορά της σημερινών κυβερνώντων.

Πρώτον, αφορά την εντελώς απαράδεκτη στάση από τις πρώτες ώρες της δημοσιοποίησης του πορίσματος, του πρωταγωνιστή των συζητήσεων που είναι ο υπουργός Οικονομικών. Η πρώτη του δήλωση ήταν χαρακτηριστική για το τι θα ακολουθούσε στην πορεία. Είχε σαφώς προδιαγράψει τις αντιδράσεις του και τις μέρες που ακολούθησαν το πόρισμα με τις έντονες συζητήσεις στο εσωτερικό με την πρωτοφανή αναφορά του ότι «την πολιτική ευθύνη για την οικονομία της χώρας μας την αναλαμβάνω καθημερινά εδώ και έξι χρόνια με εντολή του Προέδρου της Δημοκρατίας», ενώ η ερευνητική κάνει λόγο για τις βαρύτατες πολιτικές ευθύνες του ιδίου. Στην πορεία ο Χάρης Γεωργιάδης επιχείρησε να αμφισβητήσει τις ικανότητες των τριών μελών της ερευνητικής.

Η αποδόμηση

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα επιχειρεί να αποδομήσει την ερευνητική επιτροπή και το πόρισμά της εστιάζοντας σε μια προσωπική επίθεση εναντίον των μελών της. Αυτή η στάση του υπουργού Οικονομικών αναδεικνύει ξαφνικά τη διάσταση του πολιτικού Χάρη Γεωργιάδη από τον ορθολογισμό στη βάση του οποίου ασκούσε τα καθήκοντά του τα τελευταία έξι χρόνια. Ένας ορθολογισμός ο οποίος τροφοδοτούσε τη δράση του στα ζητήματα της οικονομίας και στις τολμηρές αποφάσεις που αναλάμβανε. Αν η όλη εικόνα του ως ένας πολιτικός που έκανε τη δική του προσπάθεια στην οικονομία επλήγη με δύο φράσεις που εξέφρασε λίγο μετά την κοινοποίηση του περιεχόμενου της έρευνας, οι επόμενες αντιδράσεις του, οι δικαιολογίες που εκστομίζει με κάθε ευκαιρία για να δικαιωθεί σε προσωπικό επίπεδο, στην κυριολεξία τον έχουν ακυρώσει ως πολιτικό. Η αντίδρασή του στο πόρισμα της ερευνητικής εμπεριέχει όχι μόνο το στοιχείο του συναισθηματισμού, αλλά και του πολιτικού καιροσκοπισμού και «αμαύρωσε» την πολιτική του πορεία, ενώ είναι σαφές ότι δεν πρόκειται να ξεφύγει από τη μέγκενη των συμπερασμάτων του πορίσματος ούτε με την εξαγγελία του για φυγή στα τέλη του χρόνου, ούτε και με την προεδρική κάλυψη.

Ουδείς βεβαίως γνωρίζει πραγματικά τι έχει κατά νου το επόμενο διάστημα να πράξει ο Χάρης Γεωργιάδης έστω και αν διακηρύττει ότι θα εγκαταλείψει το υπουργείο στο τέλος του έτους. Μπορεί να ξεπεράσει την κριτική επιμένοντας ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε την τελευταία πενταετία, ότι τα προβλήματα ήταν διαχρονικά και δεν αντιμετωπίζονταν με μέτρα, ή ότι δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός που θα πληρώσει όταν ο Συνεργατισμός έφερε μαζί του όλα τα προβλήματα που δημιούργησε το κομματικό κατεστημένο τις τελευταίες δεκαετίες. Η απόφασή του ωστόσο να αγνοήσει τα συμπεράσματα της ερευνητικής προκαλεί θλίψη σε πολλούς πολιτικούς του φίλους και όχι μόνο πάντα συμφωνούντες με όλες τις πολιτικές του. Αντιλαμβάνονται ωστόσο ότι με την πολιτική του πρακτική των τελευταίων ημερών απομακρύνεται από ένα ακόμη πιο σοβαρό κύκλο στην πολιτική του καριέρα. Κάτι που πιθανώς να χαροποιεί πολλούς άλλους εσωκομματικούς του αντιπάλους έστω και αν τη δεδομένη στιγμή εμφανίζονται σφόδρα υποστηρικτές του.

Δεύτερον, η αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας στο πόρισμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις του ήταν πλήρως ανερμάτιστη και εκτός λογικής. Η αντίδρασή του αντικατοπτρίζει την καρδιά της διακυβέρνησης και την παντελή έλλειψη ηθικής στην ανάληψη των ευθυνών της. «Η ερευνητική επιτροπή έκανε μια αξιολογότατη δουλειά αλλά εκεί που τα ευρήματα οδηγούν σε συμπεράσματα υπάρχει σφάλμα ως προς τα συμπεράσματα» μάς είπε δύο εικοσιτετράωρα μετά την κοινοποίηση της ερευνητικής. Προχθές Παρασκευή εξέφρασε την εκτίμηση ότι δεν μπορεί «επειδή έτσι αποφάσισαν τρεις που δεν θεμελιώνουν αυτά που λένε, να πω, ότι ξέρετε για να διασωθούν οι θεσμοί πρέπει να θυσιασθεί η Ιφιγένεια».

Οι δύο προεδρικές δηλώσεις αναδεικνύουν προφανώς το μέγεθος της αναλγησίας και της αλαζονείας της εξουσίας όπως την ασκεί τουλάχιστον τη δεύτερη πενταετία ο Νίκος Αναστασιάδης. Ένα πολιτικό αλαλούμ του οποίου ακόμη τον πάτο δεν βίωσε η κοινωνία, προσαρμοσμένο στα μέτρα των δικών του στόχων και που αγγίζει όχι μόνο την οικονομία και την παραμορφωτική αντίληψη για τη λεγόμενη ανάκαμψή της, αλλά δυστυχώς και το μέλλον της ίδια της πατρίδας μας.