Φόρμα αναζήτησης

Περιμένοντας τον λογαριασμό

Μοιράζουμε λεφτά που δεν έχουμε, καταργούμε φόρους στα καύσιμα, βγάζουμε τη γλώσσα μας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με αφορμή τα διαβατήρια. Το ιδιωτικό και το κρατικό χρέος στα ύψη. Θα πληρώνουμε για χρόνια. Θέλουμε ακόμη να πιστεύουμε πως μπορεί κάποιος να μας πάρει στα σοβαρά;

Το πρόβλημα όμως είναι σοβαρό. Το θέμα με τα διαβατήρια δεν είναι καινούργιο. Από καιρό μας έρχονται προειδοποιήσεις και θα έπρεπε να είχαμε πάρει το μήνυμα. Ίσως και να το έχουμε πάρει, αλλά ποιος θέλει να χαλάσει το «πάρτι». Ποιος θα αναλάβει να πείσει όσους κάνουν χρυσές δουλειές από τα διαβατήρια ότι θα πρέπει να σοβαρευτούν, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης έριξε την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στον κάλαθο του νηπιαγωγείου της ΠΑΣΥΔΥ; Άραγε καταλάβαμε ότι κάποτε τα πάρτι τελειώνουν και οι μόνοι που γελούν είναι οι θεατές και όχι οι πρωταγωνιστές; Θα βρούμε μπροστά μας τις εξυπνάδες που λέμε. Το θέμα είναι πότε.

Η τραπεζική κρίση του 2013 βρίσκεται στον άξονα δικηγόροι – τράπεζες – κατασκευαστές ακινήτων – πολιτική, σύμφωνα με τα όσα έγραψε ο πρώην πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ στο βιβλίο του. Μάθαμε κάτι από την πρόσφατη εμπειρία μας; Μάλλον όχι.

Τα χρήματα από τα διαβατήρια είναι μη επαναλαμβανόμενα έσοδα. Είναι για αυτό που για χρόνια το Υπουργείο Οικονομικών αστοχούσε στις προβλέψεις για τα έσοδα και κατέγραφε μεγαλύτερα από το αναμενόμενο πλεονάσματα. Τώρα ξεκινήσαμε να επιστρέφουμε αυτά τα πλεονάσματα στην κοινωνία, αλλά με σταθερές αποκοπές όπως η μείωση της φορολογίας για τα καύσιμα. Πρόταση του ΔΗΚΟ και του ΔΗΣΥ, την αγκάλιασαν αμέσως και οι λαϊκιστές της αντιπολίτευσης. Το Υπουργείο Οικονομικών «ένιψε τας χείρας του». Να δω πού θα τα βρούνε αυτά τα 50 εκατ. ευρώ αν υποχρεωθούμε να σοβαρευτούμε με τα διαβατήρια.

Θα μπορούσαμε βεβαίως αυτά τα 50 εκατ. ευρώ να τα ρίχναμε στην οικονομία με έργα υποδομής, όπως η δημιουργία τραμ για την πρωτεύουσα, όπως εισηγήθηκε και ο δήμαρχος Λευκωσίας Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης. Ποιος τον ακούει όμως; Μάλλον ούτε καν η ίδια του η οικογένεια. Κρίμα όμως, γιατί ο δήμαρχος δείχνει να είναι σε θέση να δει καλύτερα τη μεγάλη εικόνα. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε πλούτο. Το κράτος δεν είναι για να κάνει τον επιχειρηματία, ωστόσο θα πρέπει να ξεπεράσουμε αγκυλώσεις και να καταλάβουμε πως χωρίς τη συμμετοχή του και τη δημιουργία εκ μέρους του κατάλληλων συνθηκών, δεν μπορούμε να έχουμε έργα υποδομής.

Το κράτος ξοδεύει

Βλέπουμε όμως το κράτος να ξοδεύει με άνεση άλλων εποχών. Δεν εξοικονομεί από σπατάλες για να δώσει εκεί που υπάρχει ανάγκη, ούτε δείχνει να έχει πλάνο για το πού μπορεί να ξοδέψει με βάση προτεραιότητες. Όσο νοικοκύρεμα έγινε με το «πιστόλι» της τρόικας θα το ξηλώσουμε, ούτε λόγος για περαιτέρω εξορθολογισμό. Ραντεβού στην επόμενη οικονομική κρίση για βελτιώσεις. Προς το παρόν το χρήμα πέφτει με το αλεξίπτωτο, όπως έγινε στην περίπτωση με τους χαμηλοσυνταξιούχους, χωρίς να υπάρχει ένα πλάνο για το πού θα βρεθούν τα χρήματα για τις επόμενες γενιές συνταξιούχων. Ούτε λόγος για τους πολυσυνταξιούχους, ούτε λόγος για τη δημιουργία αποταμιευτικών ταμείων. Πάρτε 20 και 50 ευρώ και λύθηκε το πρόβλημα, ή έτσι θέλουμε να νομίζουμε. Αυτές είναι πρακτικές άλλων εποχών.

Την ίδια ώρα το χρέος μετά το κάζο με τον Συνεργατισμό εκτοξεύθηκε στο 110% του ΑΕΠ και ακόμη δεν έχουμε δει τα νομοσχέδια για τη δημιουργία του φορέα να βρίσκουν τον δρόμο τους για τη Βουλή. Ακόμη ψάχνει τον δρόμο του για τη Βουλή και το νομοσχέδιο για τον διαχωρισμό της ΑΗΚ και για την είσοδο στρατηγικού επενδυτή στην ΑΤΗΚ. Σε εκκρεμότητα και το νομοσχέδιο για τους δήμους και για τη μεταρρύθμιση της δημόσιας υπηρεσίας. Τίποτα δεν φαίνεται να βρίσκει πλέον τον δρόμο του, αλλά δεν θέλουμε να μας λένε κουβέντα για τα διαβατήρια.