Φόρμα αναζήτησης

H ατιμωρησία εξέθρεψε τον φασισμό

Αυτό που έγινε στην Ελλάδα μετά τις μάχες του Δεκεμβρίου του 1944 (τα λεγόμενα Δεκεμβριανά) αποτελεί την πιο μελανή ιστορία της χώρας [...]

Read More...

Ο πρόσφατος παροξυσμός της βουλευτίνας του ΔΗΣΥ για τον Γρίβα και την Ένωση υπογραμμίζει για μια ακόμα φορά πόσο έχει συντείνει στη διαμόρφωση της πολιτικής ιδεολογίας η ατιμωρησία των εγκληματιών και δοσίλογων στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Για να κατανοηθεί αυτό μια ανασκόπηση της Ιστορίας, έστω και πολύ σύντομης, είναι αναγκαία. Ποιοι αντιστάθηκαν στην Ελλάδα κατά των γερμανοϊταλών κατακτητών; Την απάντηση τη δίνουν οι ίδιοι οι Γερμανοί που σε αναφορά τους στις 05/07/1943 προειδοποιούσαν ότι «το 90% των Ελλήνων είναι ομοφώνως εχθρικοί έναντι των Δυνάμεων του Άξονος και έτοιμοι δι’ ανοικτήν εξέγερσιν… Το ΕΑΜ έχει καταστεί ο κυριότερος φορεύς του αντιστασιακού κινήματος και αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο διά τις δυνάμεις κατοχής» (Λ. Σταυριανός La Resistance Grecque, σελ. 146). Η αντίσταση, όμως, δεν είχε στόχο μόνο την απελευθέρωση από τον κατακτητή αλλά και την «αποκατάσταση και κατοχύρωση της εσωτερικής λευτεριάς» όπως δήλωνε τότε ο Δημήτρης Γλυνός. Κι αυτό ήταν αναμενόμενο αν ληφθεί υπόψη ότι πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ελληνικός λαός καταδυναστευόταν από τη δικτατορία του Μεταξά.

Αυτό που έγινε στην Ελλάδα μετά τις μάχες του Δεκεμβρίου του 1944 (τα λεγόμενα Δεκεμβριανά) αποτελεί την πιο μελανή ιστορία της χώρας. Το ελληνικό κατεστημένο συνεπικουρούμενο από τους Άγγλους που επιθυμούσαν να εξασφαλίσουν την παλινόρθωση του προσφιλέστατου ανθυπάτου τους, Γεώργιου Β’, ενέταξαν στον στρατό 1.500 αξιωματικούς των προδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας αντί να τους δικάσουν για έσχατη προδοσία. Τοιουτοτρόπως, οι συνεργάτες των Ταγμάτων Ασφαλείας (που λειτουργούσαν υπό τις διαταγές του αντιστράτηγου των Ες Ες Walter Schimana) όπως ο Γρίβας και οι Χίτες δεν χρειάστηκε να λογοδοτήσουν σε κανέναν για τον δωσιλογισμό τους. Ταυτόχρονα, το κατεστημένο έθεσε ως στόχο τη δυσφήμηση, τη συκοφάντηση και την ουσιαστική εξαφάνιση της Αντίστασης. Οι Έλληνες που σήκωσαν το βάρος του αγώνα εναντίον των κατακτητών εξοστρακίσθηκαν διότι ήταν «πράκτορες» εξωτερικών εχθρών και εχθροί των Ελλήνων! Όμως αυτό δεν αρκούσε. Όφειλε η δυσφήμηση της Αντίστασης να ολοκληρωθεί με τη φυσική εξόντωση των αγωνιστών της. Θα εξοντώνονταν από τους ίδιους τους Έλληνες ούτως ώστε ν’ απαλλαγεί το έθνος από τους «συμμορίτες». Βέβαια, ο «συμμοριτοπόλεμος» θα μπορούσε ν’ αποφευχθεί αν η στάση των Άγγλων ήταν δημοκρατική. Ο Francis Noel-Baker έλεγε «εμείς εξωθήσαμε τους αριστερούς στα άκρα» (Βλ. το βιβλίο του The Whole Story, σελ. 43) ενώ ο στρατάρχης Wilson ομολόγησε ότι «το ΕΑΜ θα μπορούσε να συγκρατηθεί προτού καν κινηθεί αν οι Βρετανοί κρατούσαν καλόπιστη στάση στο θέμα της μοναρχίας» (Βλ. «Η στρατηγική της αντεπανάστασης» Τ. Giltin, σελ.105)

Η επικράτηση της Ακροδεξιάς μας χάρισε τους δικτάτορες, τους προβοκάτορες, τους δωσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, τους οικονομικούς σαλταδόρους του μεταπολέμου, τους πραξικοπηματίες του 1967, τους ημέτερους πραξικοπηματίες το 1974, τον Γρίβα, τον Σαμψών, τον Αμβρόσιο Καλαβρύτρων και των ομοϊδεατών του, τις βουλευτίνες (με το ίδιο όνομα) που ξελαρυγγίζονται ακόμα για την Ένωση. Σαν να μην αρκούσαν αυτά, η Ακροδεξιά δεν επέτρεψε το 1974 να δικαστούν οι πρωτεργάτες του πραξικοπήματος, οι δήμιοι της Κύπρου, τουτέστιν οι ταξίαρχος Γεωργίτσης, συνταγματάρχης Κομπόκης, επίλαρχος Κορκόντζελος, αντισυνταγματάρχης Λαμπρινός, ταγματάρχης των καταδρομών Δαμασκηνός. Όσο απίστευτο κι αν ηχεί, αυτοί οι εγκληματίες συνέχισαν τη σταδιοδρομία τους στην Ελλάδα σαν να μην συνέβη τίποτα στην Κύπρο, αντί να εκτελεσθούν (ίσχυε τότε η θανατική ποινή). Είναι ένα μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο που πολύ σωστά ο κ. Ομήρου, το απεκάλεσε σε μια παρουσίαση της ΕΡΤ ως εθνικό όνειδος.

Αλλά και η Ακροδεξιά της Κύπρου, το εθνικοεκκλησιαστικό κατεστημένο, μπορεί να καυχηθεί εξίσου εντυπωσιακά «επιτεύγματα». Ο Μακάριος πριν την εισβολή έκλινε το ρήμα «συγχωρώ» σε όλους τους χρόνους κι αυτή του η τακτική ενεθάρρυνε την τρομοκρατία. Νομοτελειακά, λοιπόν, ακολούθησε η άφεση αμαρτιών στους εγκληματίες της ΕΟΚΑ Β’ με τον κλάδο ελαίας. Ο δε Κληρίδης, υποκύπτοντας στα κελεύσματα των ακροδεξιών, μερίμνησε για την επιστροφή των 62 μελών της ΕΟΚΑ Β’ στις θέσεις τις οποίες απώλεσαν λόγω της συμμετοχής τους στο πραξικόπημα, προς αποκατάσταση της «τιμής» τους και, φυσικά, της τσέπης τους (τα «ου περί χρημάτων ο αγώνας» τα αγοράζουν μόνο οι αδαείς). Αλλά όλες οι κυβερνήσεις μετά το 1974 υποτάχθηκαν στον φόβο και απέφυγαν να συγκρουσθούν με το τέρας του φασισμού. Το κλασικότερο παράδειγμα είναι το φρικιαστικό έγκλημα στα χωριά Αλόα, Μάραθα και Σαλαντάρι που τον Αύγουστο του 1974 ΕΟΚΑβητατζήδες σκότωσαν 126 γυναικόπαιδα και πέταξαν τα πτώματά τους στα σκουπίδια. Κάποιοι, και δη βουλευτές, προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη σοβαρότητα του εγκλήματος λέγοντας ότι ήταν «έργο» μερικών «κοπελλουθκιών». Αυτό όμως που έχει σημασία δεν είναι τι λέει ένας γραφικός βουλευτής ή ένας αρθρογράφος αλλά τι λένε τα Ηνωμένα Έθνη που στην επίσημη μηνιαία ενημερωτική έκθεσή τους τον Σεπτέμβριο του 1974 χαρακτηρίζουν αυτό το συμβάν ως «Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας» (Βλ. UN monthly chronicle, Volume 11 (1974), United Nations, Office of Public Information, σελ. 98). Καμιά κυβέρνηση δεν είχε την τόλμη να συλλάβει τους ένοχους που είναι γνωστοί στους πάντες και κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας. Η ετυμηγορία ενός διεθνούς δικαστηρίου για τη στάση της κυπριακής πολιτείας θα ήταν καταδικαστική: θα απεφάσιζε ότι ήταν συνεργός στο έγκλημα αφού η ανοχή σ’ αυτή την περίπτωση ισοδυναμεί με ενοχή. Διερωτώμαι αν έχουμε το ηθικό ανάστημα να κατηγορούμε την Τουρκία για εγκλήματα πολέμου όταν εμείς, σύμφωνα με τα ΗΕ, είμαστε ένοχοι.

Οι πρόσφατες δηλώσεις της βουλευτίνας του ΔΗΣΥ υπέρ της Ένωσης, εκτός του ότι αλείφουν βούτυρο στο ψωμί των «γκρίζων λύκων» και των Τ/Κ που επιμένουν στις εγγυήσεις, συνιστούν σοβινιστική παρέκκλιση από την επίσημη θέση του κόμματος. Σε ένα κανονικό δημοκρατικό κράτος η εν λόγω βουλευτίνα όφειλε να παραιτηθεί και μετά να εκφραστεί υπέρ της Ένωσης διαφορετικά το κόμμα της θα τη διέγραφε. Το θέμα φαίνεται να έληξε με κάποιες «διευκρινίσεις» και ευχολόγια. Άλλη μια φαρσοκωμωδία που επιβεβαιώνει ότι στην Κύπρο η ατιμωρησία ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά!

Send this to a friend