Φόρμα αναζήτησης

Είναι λύση η αποχώρηση του Χάρη Γεωργιάδη;

Η αποχώρηση του υπουργού Οικονομικών Χάρη Γεωργιάδη μετά το πόρισμα της ερευνητικής επιτροπής για τον Συνεργατισμό ήταν αναμενόμενη. Δικαίως ή αδίκως, υπάρχει ένα πόρισμα που του επιρρίπτει βαρύτατες ευθύνες και δεν θα μπορούσε να συνεχίσει για πολύ ακόμη στο υπουργείο.

Αν δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό, θα φρόντιζαν οι βουλευτές να του το υποδείξουν στις επόμενες εμφανίσεις του στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στο «σπίτι» τους θα παιζόταν σε βάρος του υπουργού ένα χοντρό επικοινωνιακό παιχνίδι ακόμη και σε πολύ σοβαρά ζητήματα. Κανείς δεν θα τους αδικούσε. Αυτό είναι το παιχνίδι της πολιτικής και ο υπουργός το ξέρει πολύ καλά. Ήταν μικρός ακόμη όταν είδε άλλους να γαντζώνονται στην καρέκλα και αυτή να τους συμπαρασύρει στον πολιτικό πάτο. Είναι όμως λύση στο πρόβλημα η αποχώρησή του μέχρι το τέλος του χρόνου;

Ενδεχομένως να ελπίζει πως όποιος επιχειρήσει να γελοιοποιήσει έναν απερχόμενο υπουργό, όταν στο τραπέζι θα υπάρχουν σημαντικά νομοσχέδια, απλώς θα εκτεθεί διπλά στα μάτια της κοινής γνώμης ως επικίνδυνα αδίστακτος ή / και μη σοβαρός. Η αντιπολίτευση στα σημαντικά θα έχει άλλοθι αν θέλει να είναι σοβαρή. Ίσως να δικαιωθεί καθώς δεν μπορώ να φανταστώ να μην ψηφίζουν τον προϋπολογισμό του 2020 στο τέλος του χρόνου γιατί τον έφερε ο Χάρης Γεωργιάδης που θα αποχωρεί λίγες μέρες μετά.

Ωστόσο, οι της αντιπολίτευσης δύσκολα θα μπορέσουν να ζήσουν με τον υπουργό Οικονομικών για λίγους μήνες ακόμη. Θα είναι δύσκολο για αυτούς να του πιστώσουν μια μεγάλη απόδραση από μια πολύ δύσκολη θέση. Σίγουρα δεν θα του κάνουν εύκολη τη ζωή. Με κάθε ευκαιρία θα του κτυπούν το πόρισμα της ερευνητικής στα έδρανα της Βουλής για ακόμη λίγους εύκολους πολιτικούς πόντους, αλλά ώς εκεί. Αν στις ευρωεκλογές αυτοί οι πόντοι στοιχίσουν, τότε ίσως Προεδρικό και ΔΗΣΥ να προετοιμάσουν τον επόμενο υπουργό Οικονομικών πιο σύντομα από το τέλος του χρόνου, ίσως και άλλους υπουργούς στο πλαίσιο ενός ευρύτερου ανασχηματισμού. Άλλωστε, δεν είναι μόνο για τον Χάρη Γεωργιάδη πολλά τα εφτά χρόνια σε ένα υπουργείο.

Θα μπορούσε όμως ο υπουργός να υποβάλει άμεσα την παραίτησή του; Δύσκολα από τη στιγμή που δεν έγινε για λόγους ευθιξίας από την πρώτη στιγμή. Άμεση παραίτησή του για τα κυπριακά δεδομένα θα είχε εκληφθεί ως αποδοχή του πορίσματος και της ευθύνης. Δεν θα ήταν ρεαλιστικό να αναμένουν κάτι τέτοιο και μάλιστα κόντρα στο αφήγημα της κυβέρνησης και του ίδιου του υπουργού. Από τη στιγμή που ο υπουργός επέλεξε την Παρασκευή να απαντήσει στα ίσα στο πόρισμα, αναδεικνύοντας τα τρωτά του σημεία, δεν θα είχε νόημα.

Έκτισε την υπεράσπισή του με στοιχεία και απάντησε στα μέλη της επιτροπής σε προσωπικό επίπεδο. Στο κάδρο έβαλε την Κεντρική Τράπεζα και τους ίδιους τους βουλευτές που τους βόλεψε το πόρισμα. Μαζί κινήθηκαν στο θέμα του Συνεργατισμού και ας δεν το εντόπισε όσο θα έπρεπε η ερευνητική επιτροπή. Απαντήσεις έδωσε και για τα περί διασπάθισης, για τις διαφημίσεις, τις προσλήψεις και τη μη ενημέρωση του Προέδρου που κατέγραψε το πόρισμα.

 

Τα κεφάλαια

Επεσήμανε πως επιπλέον κεφάλαια χρειάστηκαν και οι άλλες συστημικές τράπεζες, όχι μόνο ο Συνεργατισμός. Με τη διαφορά πως ο Συνεργατισμός θα μπορούσε να τα έχει αν το κράτος είχε πάρει το ένα δισεκατομμύριο ευρώ που προνοούσε το μνημόνιο. Σε αυτό δεν απαντά ο υπουργός καθώς το πόρισμα απέτυχε να το εντοπίσει. Η επιχειρηματολογία του ωστόσο ήταν σωστά δομημένη. Αυτά όμως για όσους αντέχουν ακόμη να ακολουθούν τη συζήτηση για τον Συνεργατισμό.