Φόρμα αναζήτησης

Χρειαζόμαστε πολιτικούς με όραμα

Του Δημήτρη Λαμπριανίδη*

Η ποιότητα ζωής σε μια χώρα καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το μέγεθος και την ποιότητα του κράτους προνοίας για τους κατοίκους της. Ειδικότερα για τα άτομα που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, όπως τα άτομα με αναπηρίες. Η αναπηρία είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό κοινωνική κατασκευή, και εκεί που υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές και υπηρεσίες προς τα άτομα με αναπηρίες, η αναπηρία γίνεται πολύ πιο ήπια. Μαζί επιτρέπει στην κοινωνία να αξιοποιήσει τις ικανότητες των ατόμων με αναπηρίες, τόσο για την προσωπική και οικογενειακή τους πρόοδο όσο και για την πρόοδο της χώρας γενικά. Ζούμε σε εποχή που σημασία δεν έχουν οι ανικανότητες αλλά οι ικανότητες των ανθρώπων, και κάθε ανεπτυγμένη κοινωνία πρέπει να ψάχνει τρόπους για να αξιοποιεί τις ικανότητες όλων των πολιτών της.

Υποδομές – Δυνατότητες

Όταν αναφερόμαστε σε υποδομές εννοούμε, για παράδειγμα, τη δυνατότητα σε άτομα με αναπηρίες που διακινούνται με τροχοκάθισμα να έχουν πρόσβαση σε όλα τα κτήρια όπως και στις δημόσιες συγκοινωνίες, π.χ. λεωφορεία. Οι υπηρεσίες αφορούν για παράδειγμα τη στήριξη ατόμων με βαριές αναπηρίες για ανεξάρτητη διαβίωση και έλεγχο της ζωής τους, εξειδικευμένες υπηρεσίες διακίνησης για άτομα που δεν μπορούν να οδηγήσουν, ή εξατομικευμένες υπηρεσίες εκπαίδευσης και κατάρτισης σε επαγγέλματα που ενδιαφέρουν το άτομο με αναπηρία. Αντικατοπτρίζουν πολιτικές ένταξης και κοινωνικής ενσωμάτωσης του ατόμου με αναπηρία στην κοινωνία γενικά.

Κοινωνική πρόνοια

Προϋπόθεση για να πετύχουν αυτές οι πολιτικές είναι το άτομο να λαμβάνει τις κατάλληλες ποιοτικές υπηρεσίες υγείας για διαχείριση των επιπλοκών που δημιουργεί η αναπηρία στο σώμα του, με σκοπό να έχει τη δυνατότητα να ζει ενταγμένος και παραγωγικός στην κοινωνία. Πολλά άτομα με αναπηρίες ή χρόνιες ασθένειες περιθωριοποιούνται σε μικρό ή μεγάλο βαθμό λόγω προβλημάτων υγείας, τα οποία μπορεί να είναι διαχειρίσιμα αν έχουν πρόσβαση στις κατάλληλες υπηρεσίες μέσα από ένα σύστημα υγείας που δεν θα κάνει διακρίσεις. Τέτοιες πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας είναι επένδυση στην πρόοδο και αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της χώρας γενικά, και οδηγούν στην κινητοποίηση των πολιτών για να είναι ακόμα πιο παραγωγικοί. Επένδυση η οποία χρειάζεται φυσικά πόρους για να υλοποιηθεί, και είναι τομέας στον οποίο η χώρα μας οφείλει να διαθέσει περισσότερους πόρους αφού στοιχεία της Eurostat δείχνουν αρνητική εικόνα για την Κύπρο. Σε σύγκριση με άλλες χώρες στην ΕΕ η Κύπρος δαπανά μόλις το 4,2% των δαπανών για κοινωνική πρόνοια, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι πέραν του 7%. Οι συνολικές δαπάνες για κοινωνική πρόνοια είναι στην Κύπρο 19,1% του ΑΕΠ ενώ στην ΕΕ ο μέσος όρος πέραν του 28% (στοιχεία 2016).

Μέχρι το 2030

Οι αριθμοί δείχνουν το κενό που οφείλουμε να καλύψουμε ως χώρα, σε συνθήκες ανάπτυξης, αν πραγματικά θέλουμε να μας χαρακτηρίζει η υπευθυνότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη. Διαφορετικά, η ανάπτυξη θα εξυπηρετεί περισσότερο τη συσσώρευση πλούτου παρά την αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων γενικά και την πρόοδο της χώρας. Παράλληλα, μέσα από έσοδα “εκτός” της κανονικής οικονομίας, όπως για παράδειγμα τα τεράστια έσοδα που έχει η χώρα μας από την πώληση διαβατηρίων σε ξένους οι οποίοι επενδύουν κυρίως σε ακριβά ακίνητα, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα ταμείο στεγαστικής πολιτικής διοχετεύοντας ένα μικρό ποσοστό από αυτά τα έσοδα. Μια υπεύθυνη πολιτική απέναντι στους πολίτες χαμηλών εισοδημάτων. Με ορίζοντα το 2030 με τους δεκαεπτά στόχους βιώσιμης ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, χρειαζόμαστε υπεύθυνες πολιτικές και πολιτικούς με όραμα.

* Εκπρ. Τύπου ΠΟΣΦΠ
Πρ. Οργάνωσης Παραπληγικών