Φόρμα αναζήτησης

Από πού κρατά η έχθρα για το σώμα μας

Από μια άποψη ο Μόρφου έκανε ένα χρήσιμο και τολμηρό βήμα. Έβγαλε από το μυαλό τις σκέψεις του, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Βέβαια, εν έτει 2019 -λένε πολλοί- αυτά είναι ανήκουστα πράματα.

Και ποιος λέει ότι εν έτει 2019 αυτά που υποστηρίζει ένας μητροπολίτης είναι ξεπερασμένα; Προχωρημένη εν έτει 2019 είναι μόνο η τεχνολογία και οι επιστήμες που εξελίσσονται μαζί της.

Όλα τα άλλα είναι βαθιά απωθημένα μέσα μας τα οποία κρατάνε από αιώνες τώρα. Χιλιετηρίδες.

Το ζητούμενο είναι από τις νομιζόμενες ασυναρτησίες αυτές να μπορέσουμε να αναζητήσουμε το διά ταύτα. Που δεν είναι άλλο από την αντιπάθεια ιερωμένων κατά του ανθρωπίνου σώματος.

Να ξεκαθαρίσω πως γνωρίζω, παρακολουθώ και συζητώ με φωτισμένους ιερωμένους. Είναι άνθρωποι ήρεμοι που αποδέχονται πως δεν ξέρουν τα πάντα. Άνθρωποι που μελετώντας τη Θεολογία αναζητούν το νόημα και την ύπαρξή μας. Ζουν, όμως, στο περιθώριο και η φωνή τους δεν έχει ισχύ, αλλά δεν το βάζουν κάτω κι επιμένουν. Μπορεί να διαφωνώ μαζί τους σε πολλά και διάφορα, αλλά κρίνω χρήσιμη τη σκέψη και την προσέγγισή τους.

Από άμβωνος…

Υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν κουμάντο όμως. Από άμβωνος αυτοκαθορίζονται ως εκπρόσωποι του Θεού και συνήθως η αποστολή τους είναι να τρομοκρατούν τους κοινούς θνητούς. Πριν δύο χρόνια βρέθηκα σε μια πανήγυρη και πρόσεξα πως ανάμεσα στις τόσες εικόνες της θρησκείας μας υπήρχαν και απεικονίσεις της κόλασης. Πιο αποτρόπαια εικόνα δεν είδα πουθενά. Οι άνθρωποι, εννοείται οι αμαρτωλοί, καίγονται στα καζάνια, ή είναι παλουκωμένοι από πίσω, το στόμα και τα μάτια. Αν ένα μικρό παιδί δει αυτήν την εικόνα πάνω από ένα λεπτό, στην ψυχή του θα εισβάλει ο φόβος για την τιμωρία.

Από πού αντλεί ο Νεόφυτος αυτήν την ανθρωποφαγία; Οι δηλώσεις του ξάφνιασαν ακόμα και ανθρώπους που τον εκτιμούν και τον σέβονται. Τι έκανε τον Νεόφυτο να επιστρέψει στα πιο δύσβατα στερεότυπα, τα οποία μάλιστα φροντίζει να εξιστορεί με πάσα σοβαρότητα;

Αλλάζουν τα στερεότυπα αν δεν τα αλλάζουν οι ανθρώποι; Έχει σχέση η ηλικία τους; Οι συνάψεις στον εγκέφαλό τους και οι νευροδιαβιβαστές του έχουν μπλοκάρει από κάθε εξέλιξη και ως εκ τούτου, όχι μόνο δεν αναθεωρούν τίποτα, αλλά όπως τον Νεόφυτο επανακάμπτουν πιο σίγουροι και πιο απειλητικοί;

Χωρίς ποτέ να έχω απόλυτη άποψη, τολμώ να υποστηρίξω πως αιτία για την αιχμαλωσία αυτή της σκέψης, αυτό που ευθύνεται είναι το ανθρώπινο σώμα στην ύπαρξή μας.

Όσοι λοιπόν γελάμε ή θυμώνουμε με τα λεχθέντα αυτά, καλό είναι να αναζητήσουμε την πηγή της απέχθειας κατά του ανθρωπίνου σώματος.

Το σώμα θεωρείται πηγή και αιτία δυστυχίας. Πονάμε επειδή αισθανόμαστε. Πεθαίνουμε γιατί χάνουμε το σώμα μας. Άρα, αυτό φταίει για τα δεινά μας. Είναι η πηγή της αμαρτίας, γιατί ως σώμα έχει ανάγκες, έχει επιθυμίες.

Η αποστροφή προς το σώμα από τους φανατικούς χριστιανούς οφείλεται και στη θανάτωση του Ιησού. Ένας Θεός δεν μπορεί να θανατώνεται. Η ενανθρώπιση, αντί να εκληφθεί ως συμφιλίωση του σώματος και της ψυχής, θεωρήθηκε μέγιστη ενοχή. Υποφέρουμε γιατί δεν είμαστε άγγελοι, δεν είμαστε θεοί, υποφέρουμε γιατί το σώμα μας είναι η αρχική πηγή της δυστυχίας μας. Και αφόρητης ενοχής.

Οι σκληροπυρηνικοί

Οι σκληροπυρηνικοί κάθε θρησκείας δεν συγχωρούν που βρίσκονται μέσα σε ένα σώμα με τόσες ανάγκες και επιθυμίες. Από αυτό γεννιέται ένας αποτροπιασμός απέναντι σε όσους ζουν και χαίρονται και (με) το σώμα τους.

Η ιστορία αυτή ξεκίνησε με τον παραμερισμό του ελληνικού πνεύματος. Οι φανατικοί χριστιανοί επιτέθηκαν πρώτα σε όλα τα ελληνικά αγάλματα. Τα αποκεφάλισαν, τους έκοψαν τα γεννητικά όργανα, τα παραμόρφωσαν με κάθε βιαιότητα. Έπρεπε η εμφανής σωματική ομορφιά να εκλείψει. Το κάλλος να αφανιστεί και τη θέση του να πάρει ο φόβος και η ασχήμια της τιμωρίας.

Μην ψάχνετε σε κανέναν Νεόφυτο για να βρείτε πώς βρικολακιάζει μια άσχημη ψυχή. Μπορεί ο Πλωτίνος να σημείωνε πως «μια ψυχή δεν μπορεί να δει το ωραίο αν δεν είναι ωραία αυτή η ίδια», αλλά κι ίδιος ο νεοπλατωνικός αυτός φιλόσοφος είχε ζητήματα και προβλήματα με την ενσώματι παρουσία του (μας).

Κάπου εκεί στις αρχές των μετά Χριστόν αιώνων, οι πρώην καταδιωγμένοι χριστιανοί βγήκαν από πάνω και ό,τι τους έκαναν οι Ρωμαίοι τα επανέλαβαν στους λεγόμενους εθνικούς ή ειδωλολάτρες.

Επικράτησαν οριστικά με το κλείσιμο όλων των φιλοσοφικών σχολών της Ελλάδας και ειδικά της Ακαδημίας του Πλάτωνα κάπου στον 5ον μ.Χριστό αιώνα από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό.

Η ήττα του ελληνικού πνεύματος (ομορφιά-παιδεία- έρωτας)  ήταν οριστική και κρατάει μέχρι σήμερα, χωρίς φυσικά να καταδιώκεται γιατί διασώθηκε από εμπνευσμένους (από αυτό) Δυτικούς διανοούμενους.

Η Καθολική Εκκλησία πρωτοστάτησε κατά τον Μεσαίωνα στην καταδίωξη κάθε διαφορετικής άποψης. Πιο δραματικό παράδειγμα, το κάψιμο στην πυρά του Τζορτάνο Μπρούνο, θεολόγου και επιστήμονα το 1600 μ.Χ. Τον έκαψαν ζωντανό, όπως και τόσους άλλους, χαρακτηρίζοντάς τον αιρετικό. Αμέτρητος ο αριθμός των θυμάτων τους. Η σύγκρουση με τον Προτεσταντισμό θα προκαλέσει απίστευτα, φρικαλέα εγκλήματα και μόνο στα χρόνια μας παρουσιάζεται μια ύφεση.

Αν απορεί κανείς γιατί οι γυναίκες δεν αναφέρονται σχεδόν καθόλου, η απάντηση είναι πολύ απλή: Ότι υποτιμάς, δεν το λογαριάζεις…

Η πραγματική τραγωδία

Μην διερωτάστε, λοιπόν, αν έπαθε κάτι ο Νεόφυτος. Αυτά που είπε, είναι τα στερεότυπα που επεβλήθησαν διά του φόβου, της ενοχής και της τιμωρίας διά μέσου των αιώνων και φυσικά δεν άφησαν ανεπηρέαστη τη δική μας Ορθοδοξία. Μόνο και μόνο το Σχίσμα που ακόμα διαρκεί υποδηλοί πόσο βαθιές είναι στερεότυπες «αλήθειες» στον κόσμο των θρησκειών.

Πάντα θα υπάρχει ακροατήριο σε αυτές τις θεωρίες. Οι άνθρωποι, ωθούμενοι από μια παράξενη και ανερμήνευτη ακόμα επιθυμία, έλκονται από τον φόβο, υποκύπτουν σε απάνθρωπες καταδίκες, εν ολίγοις αντί να σώζουν την ψυχή τους τη «δαιμονίζουν» εκλιπαρώντας το έλεος.

Φυσικά οι θρησκείες δεν πρέπει να ταυτίζονται με τη Θεολογία. Η μελέτη και των δύο έχει ακόμα πολλά να προσφέρει στην ανθρωπότητα, που στον 21ο αιώνα φαίνεται να βαδίζει και πάλι σε ένα τεντωμένο σκοινί μη μπορώντας να αναγνωρίσει ξεκάθαρο το τοπίο του μέλλοντος.

Ζούμε με την επέλαση της παγκοσμιοποίησης ίσως την πιο ενδιαφέρουσα καμπή της Ιστορίας της ανθρωπότητας.

Σκεφτείτε πόσα εκατομμύρια ανθρώπινα σώματα και ψυχές αφανίστηκαν σε αμέτρητους πολέμους. Πόσα θυσιάστηκαν από φανατικούς σε φωτιές και σε σταυρούς. Αποκεφαλίστηκαν με λαιμητόμους και τσεκούρια γιατί απέναντί τους ορθώνεται πάντα ένας αμείλικτος διώκτης που δεν επιτρέπει ή δεν αντέχει την εξομάλυνση των σχέσεών μας ως ανθρώπινα όντα.

Αν πιστεύουμε στην εξέλιξη, οφείλουμε να δούμε πως ο λόγος του Νεόφυτου μάς σέρνει πίσω στα σκοτεινά χρόνια.

Ίσως αυτή είναι και η μοναδική αντιπαλότητα που διακυβεύει το μέλλον του ανθρώπινου είδους. Σκοτάδι και τιμωρία από τη μια και φως και δημιουργία από την άλλη.

Η Ψυχιατρική διέλυσε πολλά από τα σκοτάδια που σέρναμε αιώνες πάνω μας. Αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του διάσημου Αμερικανού αστρονόμου Καρλ Σάγκαν που ειλικρινά με νουθέτησαν. «Μόλις που βρέξαμε τους αστραγάλους μας στην παραλία του απέραντου και άγνωστου ωκεανού που απλώνεται μπροστά μας». Και φυσικά μιλούσε σχετικά με την εξέλιξη της ανθρωπότητας μέσα σε ελάχιστες χιλιετηρίδες.

Μπορείτε να ηρεμήσετε αγίοι πατέρες; Ούτε τους αστραγάλους σας δεν βρέξατε ακόμα.

Οι ενοχές ως «ακάθαρτο» βάρος.

Θα ήταν ανώφελο να προσωποποιηθεί ο Μόρφου Νεόφυτος για να καταδείξουμε πως οι ενοχές είναι από τις πιο μεγάλες και συσβάσταχτες αναπηρίες που σέρνει μέσα του ο άνθρωπος. Οι ενοχές είναι η προβληματική συνείδηση η οποία ως «ακάθαρτο» βάρος υποδουλώνει τον άνθρωπο και τον αναγκάζει να υποκύπτει και να δίνει την επικυριαρχία και την προταιρεότητα στην υλική παντοκρατορία. Ζούμε σε έναν αντιπνευματικό κόσμο με όλα τα «αγαθά» στα πόδια και στα χέρια μας, αλλά πάντα μας λείπει η ουσία. Ο Μόρφου, αντί να το αναδείξει αυτό, πρόβαλε ακριβώς το αντίθετο. Τον τρόμο τού να είμαστε άνθρωποι. Με τα προβλήματά μας, με τις ανησυχίες, τις ιδιαιτερότητες, αλλά και τους έρωτές μας. Αυτό είμαστε, τι άλλο θα μπορούσαμε να είμαστε δηλαδή; Οι φανατισμοί κάθε είδους, εθνικισμοί, ρατσισμοί και αφορισμοί, δεν είναι παρά τα συμπτώματα άρρωστων ανθρώπων κάθε εξουσίας που ποτέ δεν κατάφεραν να στοχαστούν το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Αντί αυτού οι νεοπλατωνικοί υπήρξαν πολέμιοι του σώματος και σ’ αυτούς οφείλεται κατά κύριο λόγο η αντιπάθεια προς το σώμα. Και οι χριστιανοί φανατικοί που το ενοχοποιούν ως αμαρτωλό, ας τολμήσουν να απαντήσουν στο ερώτημα: Μπορούσε να υπάρξει Ιησούς Χριστός χωρίς σώμα;