Φόρμα αναζήτησης

Ανάγκη σοβαρής πρωτοβουλίας για επανάληψη διαπραγματεύσεων

Του Αλέκου Μαρκίδη

Η αντίδραση της ΚΔ στις τουρκικές συνεχιζόμενες παράνομες διατρητικές ενέργειες της Τουρκίας δεν ήταν η ενδεδειγμένη. Η επιμονή σε κυρώσεις από την ΕΕ ακούεται ευχάριστα από την κοινή γνώμη, απέσπασε δε ομοφωνία στο λεγόμενο Εθνικό Συμβούλιο. Το συναίσθημα υπαγόρευε και υπαγορεύει «να βρούμε τρόπο να προκαλέσουμε πόνο στην Τουρκία». Υψώσαμε δε τον πήχη τόσο πολύ, που πριν μέρες πολλοί νόμιζαν ότι θα επιβληθούν κυρώσεις παρόμοιες με αυτές, που επιβλήθηκαν εναντίον της Ρωσίας σε σχέση με την Κριμαία!! Έτσι, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα υιοθετηθούν οι κυρώσεις, που ανακοινώθηκαν ότι θα παρουσιασθούν στο Συμβούλιο Υπουργών της ΕΕ. Αν μην αυταπατώμεθα όμως. Οι κυρώσεις αυτές ισοδυναμούν με «κώνωπα επί κέρατος βοός».

Δεν πιστεύω ότι είναι δυνατό να υπάρχει στέλεχος με υπεύθυνη θέση στο Υπουργείο Εξωτερικών της ΚΔ, από το ανώτατο μέχρι το κατώτατο, που να πιστεύει ότι η Τουρκία θα υποκύψει στις οποιεσδήποτε κυρώσεις, είτε πρόκειται για αυτές που είδαν το φως της δημοσιότητας, είτε για άλλες αλμυρότερες. Το ερώτημα είναι αν ο ΠτΔ και ο Υπουργός Εξωτερικών και γενικά η πολιτική ηγεσία έχουν μετρήσει την αντίδραση της Τουρκίας και μελετήσει τρόπους αποτελεσματικής αντίδρασής μας στην Τουρκική αντίδραση. Πολύ αμφιβάλλω. Αλλά ίδωμεν.

Έκδηλα και όπως εν πάση περιπτώσει διαφάνηκε από δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών η Τουρκική αντίδραση στόχο μάλλον θα έχει την ΚΔ.

Από δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών στο Τρίτο του ΡΙΚ την Παρασκευή το πρωί προκύπτει ότι η πολιτική μας θέση τώρα είναι «επανάληψη των συνομιλιών από εκεί που σταμάτησαν στο Crans Montana πριν από δύο χρόνια», χωρίς, όπως είπε «υποσημειώσεις». Νοουμένου βέβαια ότι θα σταματήσει η Τουρκία τις προκλήσεις. Πρόκειται για όρο μη πραγματοποιήσιμο, διότι η Τουρκία δεν θα σταματήσει τις προκλήσεις.

Σε ποιον συμφέρει η άπρακτη πάροδος του χρόνου χωρίς ζωντανή διαπραγμάτευση για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος; Την Τουρκία είναι η απάντηση. Ο χρόνος δούλεψε, δουλεύει και θα συνεχίσει να δουλεύει εναντίον μας. Η Τουρκία κατά τα δύο χρόνια μετά το Crans Montana, οπότε και έβαλε μπροστά σχέδιο λύσεως εκτός παραμέτρων των ΗΕ, έχει κερδίσει πολλά, που μόλις τώρα έχουν αρχίσει να διαφαίνονται. Και για τα κέρδη της αυτά δεν είναι άμοιρη ευθυνών η δική μας εσφαλμένη πολιτική, που το μόνο αποτέλεσμά της ήταν η σύγχυση για το τι πράγματι επιδιώκουμε.

Διαπραγματευθήκαμε επανειλημμένα παρά την κατοχή μεγάλου μέρους του εδάφους μας, δηλαδή παρά την συνέχιση της επί του εδάφους παραβίασης της κυριαρχίας της ΚΔ. Και όμως, θεωρήσαμε αδιανόητη την επανάληψη της διαπραγμάτευσης λόγω παραβιάσεως της ΑΟΖ! Ποια η διαφορά; Και γιατί να προσφέρουμε στον αντίπαλο τέτοιο δώρο, που ο ίδιος επιδίωξε; Είναι ή δεν είναι αντιφατική η συμπεριφορά μας;

Σε σχέση δε με το ερώτημα τι θα γίνει, να μου επιτρέψετε μια πρόβλεψη. Οι διατρητικές εργασίες της Τουρκίας θα συνεχισθούν. Αλλά βέβαια εργασίες του είδους αυτού δεν διαρκούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κάποτε θα φύγουν και τα γεωτρύπανα. Αφού συμπληρωθεί όμως το τουρκικό πρόγραμμα. Και τότε; Θα πάμε για διαπραγμάτευση επειδή θα έχουν σταματήσει οι προκλήσεις; Τι σημαίνει «θα έχουν σταματήσει οι προκλήσεις»; Πως θα έχουν σταματήσει; Επειδή απλώς η Τουρκία θα έχει συμπληρώσει το συγκεκριμένο πρόγραμμα, που είχε στόχο;

Χθες είναι η δεύτερη φορά που ο κ. Ακκιντζί μας έπιασε με την τελευταία πρότασή του υπνώττοντες. Πέρυσι ήταν η πρόταση να δεχθούμε το πλαίσιο Γκουτέρες, ως στρατηγική συμφωνία. Χθες, η πρόταση για  κοινή Επιτροπή Υδρογονανθράκων, στην οποία η αντίδραση «κυβερνητικής πηγής» ήταν μάλλον συγχυσμένη, αλλ’  έκδηλα δημιουργήθηκε κλίμα απόρριψης, προτού υπάρξει η ενδεδειγμένη μελέτη.

Η πρωτοβουλία κινήσεων πρέπει να επανέλθει στη δική μας πλευρά. Η μόνη εφικτή λύση ήταν και είναι η ΔΔΟ. Όχι μόνο εφικτή, αλλά και σωστική για όλους και Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους. Αρκετά έχουμε παίξει με το θέμα, δηλητηριάζοντας και την κοινή γνώμη. Για το ζήτημα αυτό είναι τεράστιες και οι ευθύνες του ΔΗΣΥ. Έχει πολιτική υποχρέωση να επαναλάβει και να υποστηρίξει σταθερά την διαχρονική πολιτική του, την γραμμή του ιδρυτή του. Άλλως, ας ομολογήσει ότι η γραμμή αυτή έχει πτωχεύσει. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να παίζει σε δύο ταμπλό.