Φόρμα αναζήτησης

Αν τολμάτε, πάρτε το κράτος από τα χέρια της μαφίας τους

Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να δούμε χαΐρι; Ας το δούμε χαλαρά. Κάνει και ζέστη. Και δεν θα δούμε ούτως ή άλλως.

Οπότε, ας μην χαλιόμαστε.

Με τέτοια διάθεση. Χθες είχαμε δει τα ρεζιλίκια της κυβέρνησης για τον εταιρικό φόρο. Ο οποίος, το 2012 όταν ήρθε εδώ κλιμάκιο της τρόικας ήταν η «κόκκινη γραμμή» (sic) για την τότε αντιπολίτευση, σημερινή κυβέρνησή μας. Την κάτι μήνες αργότερα κυβέρνησή μας.

Με τον τότε υποψήφιο Πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη να εκστομίζει το υπέροχο: «Η Κύπρος, η πατρίδα μας, χρειάζεται σταθερό και μακροχρόνιο οικονομικό πλαίσιο λειτουργίας. Με αυτή την έννοια τόνισα την ανάγκη να διατηρηθεί σταθερό το φορολογικό πλαίσιο».

Και τον Αβέρωφ Νεοφύτου, να δηλώνει ότι εξήγησε στην τρόικα «πόσο σημαντικό είναι για την Κύπρο που είναι μια χώρα παροχής υπηρεσιών, που στηρίζεται η οικονομία της κυρίως στις υπηρεσίες, να διατηρηθεί ο χαμηλός εταιρικός συντελεστής».

Και τι δεν είχαν πει για την ιδέα αύξησής του από το 10% στο 11%. Δεν θα μας μείνει εταιρεία για εταιρεία, φώναζαν και καταστροφολογούσαν. Και όταν, κάτι μήνες μετά ανέλαβαν, ανέβασαν τον εταιρικό φόρο στο 12,5%.

Προχθές, ο υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης, έριξε ως βόμβα (μέσω των ΜΜΕ που το μετέφεραν και του ΥΠΟΙΚ που το επιβεβαίωσε, τάχα) την… ιδέα για αύξηση του εταιρικού φόρου στο… 15%. Μάλιστα, για να χρυσώσει το χάπι, ένα χάπι το οποίο θα απέφερε στο κράτος γύρω στα 170 εκατομμύρια ετησίως, ο ΥΠΟΙΚ, πρότεινε στους «εμπλεκόμενους» αντισταθμιστικά μέτρα.

Έτσι που και το κράτος να κλείσει τρύπες και εκείνοι να έχουν κάποιο αντάλλαγμα για τις απώλειες αλλά και, κυρίως, η εικόνα του κυπριακού πλυντηρίου διεθνώς να ανέβει σε μια καλύτερη κατηγορία από εκείνην του φορολογικού παραδείσου, σκέτο. Ένα Α2+, φερ’ ειπείν.

Το τελευταίο παραμένει μεγάλο αγκάθι για τη χώρα μας. Αν δεν είναι ξεκάθαρο το «πλυντήριο» ας το χρησιμοποιήσουμε το πολιτικώς ορθόν: «υπηρεσίες». Διότι ναι μεν δεν είναι όλες οι υπηρεσίες που παρέχουμε αυτού του τύπου αλλά οι υπηρεσίες πλυντηρίου μας, πάντα ονομάζονται «υπηρεσίες».

Οι εμπλεκόμενοι, συνεδρίασαν και το απέρριψαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Το κόστος, λέει, όπως και να το δει κανείς και ό,τι αντιστάθμισμα και να δώσει, θα είναι αβάσταχτο. Θα μείνουμε να τα πλένουμε στο χέρι. Και μπορεί να έχουν και δίκιο. Διότι, εδώ, φτάνουμε και στο χαΐρι που λέγαμε. Και επιβάλλεται να το δούμε λίγο.

Διοικούμαστε από μία κυβέρνηση η οποία, σήμερα, λέει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που έλεγε στις τελευταίες της μέρες ως αντιπολίτευση. Και εννοείται πως σήμερα δεν θα σταθώ στη δήλωση-διάγνωση του νυν Προέδρου μας -τότε, οκτώ μήνες πριν τις εκλογές- το αλήστου μνήμης εκείνο: (Η κρίση) «δεν οφείλεται στο τραπεζικό σύστημα αλλά οφείλεται ακριβώς στα δημοσιονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το κράτος».

Αυτό είναι φοητσιάρικο να σκεφτεί κανείς ότι ο άνθρωπος που το είπε, το εννοούσε τότε, ότι τόσο καταλάβαινε και ότι μας κυβερνά ακόμα. Είναι τόσο φοητσιάρικο που λες, δεν πειράζει ας πιστέψω ότι ήταν τόσο λαϊκιστής και απατεών. «Μα…», σου λέει ο άλλος. «Μάξεις και ξερός», του λες. Κουβέντα δεν θέλεις να ακούσεις για το άλλο. Σενάριο τρόμου!

Όχι, λοιπόν, δεν θα σταθώ εκεί. Θα ξαναπάω στο ότι έλεγαν ακριβώς τα αντίθετα και μάλιστα τα εξηγούσαν με οικονομικά θεωρήματα, περί κατάρρευσης του σύμπαντος. Σήμερα κάνουν την πλέον θεαματική το τελευταίο διάστημα από τις πολλές και αρκούντως θεαματικές κωλοτούμπες της Παρέας Πασαπορτιάδη και παραδέχονται ότι ο χαμηλός εταιρικός φόρος είναι πρόβλημα.

Είναι όμως;

Εάν θες να είσαι μια κανονική χώρα με ένα σοβαρό όνομα και μια κάποια ή καλύτερα την όποια υπόληψη διεθνώς, ναι. Είναι. Δεν μπορείς να παίζεις έτσι ακριβώς. Όχι ότι δεν το κάνουν κι άλλοι, απλώς εσύ είσαι της απώλειας και ευρύτερα. Πότε όμως αποφασίσαμε ότι μια τέτοια χώρα είμαστε; Και βασισμένοι σε τι το αποφασίσαμε; Δίνοντας ποιο πλάνο ως εναλλακτική επιλογή;

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος ο οποίος θα ήθελε να μείνουμε αυτό που είμαστε. Άλλωστε, μέρα-νύχτα φωνάζω ότι δεν μπορούμε, αντί πλάνου για το μέλλον, να δένουμε τις τύχες όλων μας πάνω στην επόμενη αρπαχτή ενός κατεστημένου καρχαριών, διακοσίων τόσων οικογενειών μεγαλοδικηγόρων, μεγαλολογιστών και διαφόρων άλλων και όταν το κόλπο ξοφλά να πληρώνουμε τα σπασμένα για να επενδύουν εκείνοι στο επόμενο. Αυτό γίνεται σήμερα. Αυτό γίνεται εδώ και χρόνια.

Γιατί; Διότι δεν υπάρχει κράτος και αυτό που υπάρχει διοικείται από όργανα αυτών των συγκεκριμένων και φιλόδοξους διεφθαρμένους.

Όμως, από την άλλη, θέλω και μία εναλλακτική επιλογή ως πολίτης. Όχι τον Χάρη και τον όποιον ΥΠΟΙΚ της όποιας κυβέρνησης να επινοούν συνεχώς αυτό που η διάλεκτός μας περιγράφει θαυμάσια ως μιλλοσφοντζίσματα, χωρίς κανείς να εξηγεί πώς, γιατί και τι παρακάτω.

Πιέζει η Ευρώπη; Ας ψηλώσουμε τον εταιρικό φόρο και θα έρθουν αντισταθμίσματα. Σοβαρολογούμε; Ποιες μελέτες έγιναν για να δούμε τις συνέπειες, πέραν της αυθεντίας του Χαρουθκιού, υποθέτω. Από ποιους και πότε;

Ναι, και εγώ θεωρώ ως το μεγαλύτερο των καρκινωμάτων μας από κάθε άποψη αυτό το σινάφι. Πολιτικά πρωτίστως και σε σχέση με την υπόσκαψη και της δημοκρατίας αλλά και της προόδου. Όμως το να τα γκρεμίσουμε ακόμα και αυτά, ακόμα και το σύστημα του πλυντηρίου, εν μία νυκτί με πατέντες τύπου Συνεργατισμός και τόσα άλλα, ό,τι κατέβει του καθενός και να κάψουμε και τα χλωρά με τα ξερά, αντί να τολμήσουν κάποιοι να κόψουν τη φόρα αυτής της μαφίας που μας κυβερνά και να οδηγήσουν τον δημόσιο πλούτο πίσω στην πολιτεία από τα χέρια αυτών (και του παρακράτους Τράγων ΛΤΔ), αυτό δεν είναι λύση.

Είναι καιρός να απαιτήσουμε να σταματήσει ΚΑΙ αυτή η πρακτική του άρπα-κόλλα και βλέπουμε, των μαθητευόμενων (πάνω μας) κοπελλουθκιών και λοιπόν μάγων. Της οικονομίας, Της εξωτερικής πολιτικής και όλων των άλλων.

Δεν είναι επιλογή το άρπα-κόλλα και βλέπουμε.

Διότι βλέπουμε. Αλλά είναι καιρός να καταλάβουμε επιτέλους και… τι!

Τι άλλο πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε, δηλαδή;