Φόρμα αναζήτησης

Αν κάποιος ρωτήσει για εμάς

Παραβιάσεις συνόρων. Παραβιάσεις δικαιωμάτων. Παραβιάσεις τροχαίες. Και παραβιάσεις ερωτικές. Περνούν οι μέρες μας με παραβιάσεις. Έτσι, κατεβάζει την αυλαία της άλλη μια χρονιά. Είμαστε ευτυχισμένοι; Αισιόδοξοι; Εμείς δεν παραβιάζουμε τις απαγορεύσεις. Οι απαγορεύσεις μας παραβιάζουν. Δεν τρελαινόμαστε μόνοι μας. Ποτέ. Μας τρελαίνουν οι ευρισκόμενοι επικεφαλής μας. Το μυαλό μας είναι στο κεφάλι μας τόσο όσο να μην σαστίζουμε καθόλου πλέον γι’ αυτά που ζούμε. Τις στιγμές που οι λύπες μας επικρατούν των χαρών μας, αλλάζει η ροή του αίματος στις φλέβες μας. Οι άνθρωποι που μπουχτίσαμε να ακούμε τις ομιλίες τους στις τηλεοράσεις. Λένε ασυναρτησίες κουνώντας το δάχτυλο μπροστά στα μάτια μας. Έτσι τελειώνει άλλη μια χρονιά. Έστω και αν τα δωμάτια στολίζονται με χριστουγεννιάτικα δέντρα, πάλι υπάρχει ένας ακατάπαυστος πόνος. Οι ιαχές πολέμου πληθώρα πάνω από το κεφάλι μας. Αυτά τα Χριστούγεννα έχουν ένα προνόμιο. Μπαίνουμε στη νέα χρονιά με προσευχές για να μην γίνει πόλεμος, όχι με ελπίδες για ειρήνη. Όσοι ζουν είδαν και αυτή τη μέρα. Όσοι πέθαναν έφυγαν χωρίς να μπορέσουν να δουν τι θα συνέβαινε αργότερα. Κάποιοι πέθαναν χωρίς να μπορέσουν να δουν το παλιό τους χωριό. Τι παράξενο, θυμάμαι ότι ένας φίλος μου πέθανε πριν εφτά χρόνια. Εφτά χρόνια. Τόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός; Έτσι γρήγορα θα περάσουν και τα εναπομείναντα μας χρόνια; Μετά από εκατό χρόνια δεν θα μείνει κανείς από αυτούς που ζουν σήμερα; Πότε θα έρθει μια γενιά που καταλαβαίνει πόσο ανόητα και άσκοπα πράγματα είναι ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και οι διακρίσεις; Είναι πολύ μακριά ακόμα αυτό; Έστω και αν τώρα ζώνει την καρδιά μας η βαθιά θλίψη που δεν θα μπορέσουμε να δούμε εκείνη την ημέρα, το όνειρο αυτό αξίζει όλο τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

Πήρα ένα μήνυμα από τη Λισαβόνα. «Η Λισαβόνα ζει τη δεκαετία του 1990», μου λέει. «Άρα εμείς είμαστε πιο τυχεροί από εσάς, εμείς ζούμε τη δεκαετία του 1950 μας», του είπα. Η Λισαβόνα είναι η πιο παλιά πόλη της Ευρώπης μετά την Αθήνα. Είδα μια ταινία: «Νυχτερινό Τρένο στη Λισαβόνα». Σε εμάς το τρένο έμεινε στη δεκαετία του 1950. Αλλά η ζωή είναι όπως παλιά! Κατεστημένο ήθελα να πω. Δεν είναι ντομάτες και αγγούρια. Μίκρυνε το μέγεθος των αγγουριών, αλλά μεγάλωσε η μύτη των ευρισκόμενων στο προσκήνιο. Πλήθυναν οι Πινόκιο ανάμεσά μας. Μεγάλωσε η αξία της πλαστογραφίας και της διπλοπροσωπίας, δεν έχει πια αξία η αξιοπρέπεια! Υπήρχε και παλιά κολακεία, αλλά τώρα ανέβηκε στα ύψη. Μπήκαν ξανά στη ζωή μας λόγια που είχε παρέλθει η ημερομηνία λήξης τους. Τα παιδιά, που θεωρούσαμε ότι έπρεπε να είναι πιο μπροστά από τους πατεράδες τους, έμειναν πιο πίσω από αυτούς και η πρόβλεψή μας δεν βγήκε σωστή.

Τώρα ετοιμαζόμαστε να μπούμε σε μια νέα χρονιά με τύμπανα πολέμου στολίζοντας τα δωμάτιά μας με χριστουγεννιάτικα δέντρα. Παραβιάζονται τα χωρικά μας ύδατα. Η πατρίδα μας είναι υπό κατοχή. Πολλές οι διαλέξεις, οι συναντήσεις, πολλά τα σεμινάρια, τα εργαστήρια. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Είμαστε Κύπριοι. Λέμε καλά λόγια. Αχ Μουσταφά αχ… Αν πήγαινες σε εκείνη τη δεξίωση, μήπως θα γινόταν χαλασμός κόσμου; Θα πάω, είπες. Ύστερα το μετάνιωσες. Μήπως ήρθε από την Άγκυρα και αυτή η παραίνεση; Ή μήπως το αποφάσισες μόνος σου για να μην τρομάξεις περισσότερο κανέναν; Είμαι περίεργος. Απαγορεύεται να συναντηθείς και να συνομιλήσεις με τον Νίκο μέχρι τον Απρίλιο; Και τι λένε; Κάνεις επένδυση για τις εκλογές. Ακόμα δεν αποφάσισες να κατέλθεις ως υποψήφιος; Τι κάνεις είπες; Μαζεύεις τα μηνύματα στήριξης του λαού; Μάζεψέ τα να δούμε. Μάζεψέ τα και δεν ξέρω σε τι θα ωφελήσουν. Ο λαός μας λέει ένα πράγμα και κάνει άλλο. Ξέρεις, τα ξέρεις και εσύ αυτά.

Είχε ένα σάζι ο αγαπητός φίλος μου δάσκαλος Αρίφ που πέθανε πριν εφτά χρόνια. Κάποτε το έπαιζε. Ήταν από την Τηλλυρία. Τον έλεγαν και «Τήλλυρο». Διετέλεσε διοικητής πάνω στα βουνά, έγινε κομουνιστής πριν διαβάσει το κομμουνιστικό μανιφέστο. Όταν πέθανε ο Sartre, με ρώτησε «ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος». Είπε «άι σιχτίρ» στην τηλεόραση σε έναν από την Τουρκία που είπε «εγώ είμαι πιο Κύπριος από εσάς». Και εκδιώχθηκε από την τηλεόραση. Το άτομο από την Τουρκία στο οποίο είχε πει «άι σιχτίρ» εκείνη την ημέρα, έφτιαξε κόμμα μετά τον θάνατό του. Κατήλθε στις εκλογές. Και κέρδισε. Έγινε βουλευτής. Τώρα εκφωνεί παντού ομιλίες λέγοντας «εμείς θα διοικήσουμε αυτή τη χώρα». Αχ δάσκαλε Αρίφ αχ… Πάρε πάλι εκείνο το σάζι στα χέρια σου. Παίξε, παίξε ξανά.

«Στολισμένε μου γερανέ αν φτάσεις στο δικό μας χέρι

Πες ζάχαρη, πες καϊμάκι, πες μέλι
Αν κάποιος ρωτήσει για εμάς
Πες καημένη, χλωμή αγαπημένη».

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.