Φόρμα αναζήτησης

Αν εταράξαν τέλεια; Έν’ κοντά. Εν τους φαίνεται;

«Μα πού ζούμεν, θκιάολε μαύρε;». Κραυγή απόγνωσης έμοιαζε η φωνή του φίλου μου στην άλλη άκρη της γραμμής.

«Πού ζούμεν; Στο Ιράν;», επέμεινε.

Δεν απάντησα. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Ίσως να ήταν οι τρελές ποσότητες δικλοφενάκης που έχω από την Κυριακή στο σώμα μου, όταν έσκυψα να σηκώσω το παιδί μου και έμεινα. Ημι-εξάρθρωση λεκάνης, παρενθετικά, η διάγνωση.

Νομίζω όμως πως ούτε καν αυτός ήταν ο λόγος της σιωπής μου, τελικά. Μάλλον θεώρησα το ερώτημα ρητορικό. Να ζεις εδώ –εδώ έτσι– και να διερωτάσαι όντως πού ζεις; Μα εδώ; Ωσάν να μην ξέρεις το χάλι του τόπου; Δεν γίνεται!

Το να απορείς πάλι εάν ζούμε στο Ιράν; Και να ζεις εδώ; Κάτσε, και να το εννοείς ότι απορείς; Χαχα, καλό! Σε έχουν πλακώσει και εσένα στη δικλοφενάκη, κούκλα μου; Ούτε έτσι δεν γίνεται… Τόσο; Μόνο με LSD θα μπορούσε. Άσε που το Ιράν σε πολλά είναι καλύτερο σίγουρα από τον Ουγκανικό Πελλότοπο του Αϊράν, εδώ. Ακόμα και αυτό το Ιράν, ναι.

>«Είσαι εκεί;» Η ερώτηση ανέστησε τη συνομιλία. «Πού να είμαι ρε; Ημι-ξεκωλιάρης σε αναρρωτική να πάω πού;», απάντησα γελώντας. «Απορώ που βρίσκεις τη δύναμη να κάνεις πλάκα!», αποκρίθηκε ενοχλημένα σχεδόν.

Του εξήγησα ότι σ’ αυτή τη χώρα –άκου να απορεί πού ζούμε!..– είτε γελάς είτε κλαις με αυτό που βλέπεις γύρω σου. Και εγώ δεν έχω δάκρυα για πέταμα όσο κι αν με ζώνει η απελπισία όσο ποτέ, το τελευταίο διάστημα τουλάχιστον.

«Θα μεταδίδουν εκκλησίες, ’που την τηλεόραση!», μονολογούσε η φωνή στην άλλη άκρη και εγώ πάσχιζα να αναγνωρίσω τον φίλο μου, έναν άνθρωπο ψύχραιμο γενικώς, ο οποίος έμοιαζε να είχε ξυπνήσει –8 Σεπτεμβρίου του ’78– στην Τεχεράνη, χαράματα με τους μουλάδες να έχουν επιβάλει τον στρατιωτικό νόμο παντού.

Κάτι δευτερόλεπτα είχα λοιπόν, προκειμένου να του πω αυτό που σκεφτόμουν χωρίς να τον εκνευρίσω κι άλλο αλλά και χωρίς να αναγκαστώ να αφαιρέσω την ουσία. Δεν τα κατάφερα. Ψέλλισα απλά το εξής: «Ε, καλά κάνουν!».

Σιωπή.
Loading…
Κι άλλη σιωπή.
Αποτέλεσμα: «Μα τι λαλείς ρε; Περιπαίζεις με;».

Θα είμαι απολύτως ειλικρινής και μαζί σας όπως υπήρξα και μαζί του. Ναι, θεωρώ φαιδρό το 2020 ένας άθλιος και ανυπόληπτος όσο ελάχιστοι άλλοι –πλην του Προέδρου μας– άνθρωπος, ο Αρχιεπίσκοπος, να επιβάλλει τη μετάδοση των λειτουργιών από τηλεοράσεως σε καθημερινή βάση.

Αλλά, ας ξεχάσουμε ότι το επέβαλε αυτός και ότι η διαπλοκή της κυβέρνησης (σε διάφορα επίπεδα) με το εκκλησιαστικό χρήμα από τη μία και ο λαϊκισμός της ως τελευταίο και αξιοθρήνητο δεκανίκι από την άλλη, την οδηγεί στη γελοιοποίηση της κοσμικότητας του κράτους και του Συντάγματος με κάθε ευκαιρία.

Εδώ -τι λέμε;- ο υπουργός Υγείας κατάφερε μετά από εβδομάδες, και αφού πιέστηκε, να μας πει τις προάλλες ότι «προσωπική άποψή» του (!) είναι πως ο κόσμος δεν πρέπει να κοινωνεί.

Ωσάν να πρέπει να μας αφορά η προσωπική του άποψη –με σπουδές Διοίκησης Επιχειρήσεων– και να είναι αυτή η δουλειά του. Να μας λέει τις προσωπικές του απόψεις, για ένα θέμα το οποίο μπορεί να είναι –και θα είναι φοβάμαι– η αχίλλειος πτέρνα στην προστασία του τόπου, για την οποία πληρώνεται κάτι χιλιάρικα τον μήνα!

Δεν τη συζητάμε, την ξεφτίλα του πράγματος, λοιπόν. Ειδικά για μια κυβέρνηση η οποία υποβιβάζει μονίμως τον εαυτό της σε τριτοτέταρτο καντηλανάφτη του Βήτα. Εδώ, το «75 άτομα» όριο, και μας προέκυψε από τις εκκλησίες!

Ας τα βάλουμε όμως αυτά στην άκρη, του είπα. Κι ας σκεφτούμε ακριβώς αυτό: πού ζούμε. Ποιο ήταν το επίπεδό μας αλλά και πόσο ακόμα κατρακύλησε τις τελευταίες μέρες, με όσα βλέπουμε και ακούμε. Μες στον πανικό της μάζας.

Δεδομένου ότι η τηλεόραση θα μειώσει, όσο και να είναι αυτό, που εγώ πιστεύω θα είναι αρκετά, την προσέλευση στις εκκλησίες ακόμα και εάν τα δικά μας τα ταλιμπάνια στη Σύνοδο δεν κάνουν λ.χ. αυτό που έκανε και το Πατριαρχείο Αντιοχείας το οποίο τροποποίησε τη μετάληψη –τουλάχιστον– ως διαδικασία ή αυτό που λέει ο Οικουμενικός Πατριάρχης (!…), γιατί να μην τις μεταδίδουν;

Επίσης, μπήκαμε στην περίοδο πριν το Πάσχα, όπου πολλοί ηλικιωμένοι και άρα ακόμη πιο ευάλωτοι στον κορονοϊό πάνε στην εκκλησία ή θα πηγαίνουν σύντομα, καθημερινά. Πέρα από τον κίνδυνο της μετάδοσης είναι και ένα θέμα δικής τους προστασίας.

Αν ο Κλήρος -στη χώρα μας- είναι αχρείος και ανεύθυνος και για να μην αδειάσει το παγκάρι αφήνει τον κόσμο όχι μόνο να μεταλαμβάνει αλλά και να προσκυνά τις εικόνες, με ανοησίες περί ανοσίας και θαυμάτων, εμείς ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύσουμε αυτή την ομάδα, τους υπόλοιπους. Αλλά τελικά και την κοινή λογική.

Στο κάτω κάτω εγώ λέω και το άλλο: η συντριπτική πλειονότητα των φορολογουμένων –αν μιλάμε για το ΡΙΚ, διότι για εκείνο μιλάμε– είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Γιατί, υπό αυτές τις συνθήκες, να μην έχουν το δικαίωμα να δουν τη λειτουργία; Ποιος θα τους το απαγορεύσει και γιατί;

Όποιος δεν θέλει ας δει κάτι άλλο. Μην σας πω και… ποιος δεν βλέπει κάτι άλλο στις μέρες μας ακόμα και από εκείνους που βλέπουν ακόμη τηλεόραση. Διότι και εκεί μειώνονται δραστικά οι αριθμοί.

Πού ζούμε λοιπόν; Ζούμε σε μια χώρα η οποία πολιτισμικά είναι τουλάχιστον 100 χρόνια πίσω από την εποχή της σε αμέτρητα πράγματα. Και από επιλογή παραμένει εκεί.

Ζούμε σε ένα νησί όπου πολύς κόσμος θεωρεί ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους πούμε ότι οι επιστήμονες λένε ότι δεν πρέπει να μεταλαμβάνουν και ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει τεράστια ζητήματα, διότι –αυτό το άκουσα με τα αφτιά μου– για τους ίδιους, λέει, δεν μεταδίδεται! Άρα, εμείς θα το ρισκάρουμε μαζί τους. Εδώ ζούμε.

Σε μια κοινωνία, επίσης, η οποία συμπεριφέρεται όπως υπενθύμιζε σήμερα ένας φίλος, όπως ακριβώς συμπεριφέρονταν μερικές χώρες της δυτικής Αφρικής όταν ξέσπασε ο Έμπολα το 2014. Αρνούμενες κατηγορηματικά, οι τοπικές κοινωνίες, να παρατήσουν τη δική τους… Μετάληψη, την «ιερή τελετή» του «καθαρισμού» των νεκρών με τα χέρια, παρά τις πιέσεις των επιστημόνων. Μέχρι να τους πείσουν είχαν χαθεί 12,000 ζωές, εξ αιτίας αυτής της πρακτικής. Σε μια τέτοια κοινωνία ζούμε.

Σε μια χώρα, ακόμα, στην οποία όταν σοκαρισμένος είχα ακούσει το πιο πάνω (ότι για τους δικούς μας του είδους, η επιστήμη μην πάμε πια και σε πατριαρχεία αρχίζοντας από το Οικουμενικό, έχει λάθος…) μαζί με το κλασικό –και σεβαστό εκείνο– ότι η μετάληψη λέει είναι το «σώμα και το αίμα του Χριστού» και «η Χάρις του Θεού η οποία μπαίνει μέσα μας», θα μπορούσα λοιπόν είχα καταλήξει και με… άλλα βγαλμένα, πέραν της λεκάνης. Γιατί;

Μα, διότι τόλμησα να ερωτήσω εάν η αυτή η Χάρις έχει ημερομηνία λήξης. Μόνο έτσι μπορώ να φανταστώ ότι η τελευταία που μπήκε μέσα δεν μπορεί να συντηρηθεί με λίγη πίστη και λίγη προσευχή και θα πρέπει ντε και καλά να ανανεωθεί πρακτικά –κι ας πάμε όλοι μαζί τους– προκειμένου οι τράγοι που παίζουν με τον φόβο του κοσμάκη να μην χάσουν τα έσοδα στα παγκάρια.

Ε, είναι και πολύ χριστιανικό, βλέπετε. Διόλου εγωιστικό επίσης! Εδώ ζούμε λοιπόν, καλέ μου φίλε. Και μπροστά στον κορωνοϊό της παραφροσύνης που απλώνεται, ο άλλος μπορεί να είναι σαν κοινό κρυολόγημα, τελικά.

Τώρα που κινδυνεύουμε και με παγκόσμια οικονομική κρίση; Ας το χειριστούμε ψύχραιμα και προσεκτικά.

Υστερόγραφο: ΡΙΚάδες μου, τη λειτουργία και στο Catch Up να χαρείτε. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω…

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.