Φόρμα αναζήτησης

Αλήθεια, πώς εισβάλλει ο κορωνοϊός στην εφηβεία;

Κρατώ το 2007 ως χρονιά ορόσημο για τη σχέση μου με τους νέους. Εκείνη τη χρονιά και για πρώτη φορά, μια εκπληκτική ομάδα εφήβων ηλικίας 14 – 17 εισέβαλε στη ζωή μου στα πλαίσια υλοποίησης του προγράμματος SAFE (Sexual Awareness for Europe). Ενός προγράμματος που απευθυνόταν σε έφηβες και έφηβους, με στόχο να βελτιώσει τις γνώσεις τους σε θέματα σεξουαλικής υγείας και δικαιωμάτων και να τους ενδυναμώσει έτσι ώστε να λαμβάνουν ενημερωμένες αποφάσεις για τη σεξουαλική τους υγεία και ευημερία.

Ο Αντώνης, η Ιόλη, η Κάλια και τόσα άλλα παιδιά λειτούργησαν ως καταλύτες στη ζωή μου, αλλά και στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία.  Με έμαθαν να ακούω τους έφηβους και τις έφηβες. Κάτι τόσο απλό, που συχνά απουσιάζει από τις σχέσεις, τόσο ενηλίκων με τους έφηβους όπου κυριαρχούν τα κηρύγματα, όσο και γενικότερα μεταξύ ενηλίκων. Με έμαθαν τη σημασία του πιο σημαντικού στοιχείου επικοινωνίας. Με βοήθησαν να κατανοήσω και να ανακαλύψω ταυτόχρονα τη σοφία που κρύβει ένας έφηβος και μια έφηβη, την εξυπνάδα, το χιούμορ, τη δημιουργικότητα, την αμφισβήτηση, την ανεμελιά και την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την αυθεντικότητά τους. Αυτοί με τη σειρά τους δάμασαν την αλαζονεία μιας ενήλικης που θεωρούσε ότι γνωρίζει τα πάντα και ξέρει καλύτερα από έναν έφηβο. Ό,τι και εάν αυτό σημαίνει.

Ήμουν ευγνώμων για την ευκαιρία που μου δόθηκε τότε, γιατί τα δικά μου παιδιά ήταν ακόμη μικρά και έτσι μπόρεσα ως γονιός να λάβω ένα μάθημα ζωής από τους καλύτερους δασκάλους. Από τότε μέχρι και σήμερα ακούω, αφουγκράζομαι τους έφηβους και τις έφηβες, σέβομαι την άποψή τους, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά θέματα που τους απασχολούν, τους προβληματίζουν, τους ενθουσιάζουν. Πάνω από όλα αναγνωρίζω ότι μπορούν να δώσουν λύσεις στα θέματα που τους αφορούν. Φτάνει να τους δίνεις τον χρόνο και τον χώρο να εκφραστούν ελεύθερα χωρίς να τους κρίνεις, και κυριότερα, ξανά, να τους ακούς.

Πόσο Safe νιώθουν;

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα που προκαλεί η πανδημία, με βασάνισε από την πρώτη στιγμή το ερώτημα πώς βιώνουν οι έφηβοι την πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση, μια κατάσταση που επεκτείνεται πέραν και πάνω από το πώς θα καλυφθεί η σχολική ύλη. Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, η πολιτεία μόνο με αυτήν την πτυχή που επηρεάζει παιδιά και έφηβους ασχολήθηκε μέχρι στιγμής. Έτσι, ξύπνησε μέσα μου και η ανάμνηση του προγράμματος SAFE του 2007.

SAFE… Μια λέξη που περικλείει μια έννοια πολύτιμη ανέκαθεν, η οποία όμως αίφνης προκύπτει επιτακτικά στη ζωή μας, εισβάλλει και την κυριεύει.

Είναι γι’ αυτό που θεωρώ σημαντικό σήμερα να δώσω βήμα για να ακουστούν οι σκέψεις και οι προβληματισμοί τους, σε μια προσπάθεια να ακουστεί και αυτή η μεγάλη, συνήθως παραμελημένη, πληθυσμιακή ομάδα. Ζήτησα, λοιπόν, από έφηβους και έφηβες από το κοντινό μου περιβάλλον να μοιραστούν τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους. Είναι δεδομένο ότι δεν αντιπροσωπεύουν όλες τις έφηβες και τους έφηβους, ωστόσο υποψιάζομαι ότι οι συνέπειες του ιού σε αυτές τις ηλικίες, πολύ σύντομα θα απασχολήσει ως ειδικό θέμα ερευνητές, αν δεν γίνεται ήδη.

«Ένα ψυχοπλάκωμα»

Μια μικρή γεύση από τον «κόσμο» των εφήβων:

  • «Η πρώτη βδομάδα έμοιαζε με καλοκαίρι. Κλειστά τα σχολεία και τα ιδιαίτερα, το μόνο που έλειπε ήταν η θάλασσα. Η δεύτερη βδομάδα με προσγείωσε. Ξεκίνησαν τα διαδικτυακά μαθήματα και το άγχος για τις εξετάσεις… μόνο που πλέον οι ατέλειωτες μέρες μου επέτρεπαν να το διαχειριστώ καλύτερα. Επίσης, χωρίς το ‘κέρφιου’ μπορούσα να πάω σε πάρκα, να περπατήσω, να γυμναστώ, να περάσω ωραία με τους φίλους μου.. ΝΑ ΞΑΛΑΦΡΩΣΩ. Η τρίτη βδομάδα είναι με διαφορά η πιο δύσκολη. Το κέρφιου μάς περιορίζει στο σπίτι. Που σημαίνει ότι δεν εκτονωνόμαστε. Νεύρα και βαρεμάρα είναι τα κύρια συναισθήματά μου. Η εποικοδομητικότητα των πρώτων δύο βδομάδων χάθηκε. Ο ιός εξαπλώνεται και δυστυχώς είχαμε τα πρώτα θύματα. Κάτι που με ανησυχεί για τα άτομα που είναι κοντά σε μένα.»

(To «ημερολόγιο» του Κωσταντίνου 17 χρονών)

  • «Εμένα θυμώνει με που είμαστε κλεισμένοι σπίτι και δεν μπορούμε να βγούμε έξω καθόλου. Εκείνο που απολαμβάνω, είναι ο ύπνος.»

(Κορίτσι, 16 χρονών)

  • «Αυτό που μας θυμώνει περισσότερο είναι ότι είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι. Ως νέοι θέλουμε να βγούμε έξω με τους φίλους μας, να διασκεδάσουμε και να περάσουμε καλά. Αυτό που απολαμβάνουμε περισσότερο είναι η ξεκούραση. Λόγω της υπερφορτωμένης καθημερινότητάς μας δεν έχουμε χρόνο για ξεκούραση, ούτε χρόνο για τον εαυτό μας.»

(Κορίτσι, 16 χρονών)

  • «Είμαι ένας δεκαεξάχρονος και βιώνω το φαινόμενο της πανδημίας του κορωνοϊού όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός. Είμαι ήδη για τρίτη εβδομάδα περιορισμένος μακριά από τους φίλους και τους συγγενείς μου προσπαθώντας να περάσω τις ώρες μου με διάφορους τρόπους. Ο κορωνοϊός έχει αρνητικά αποτελέσματα και δυσάρεστες συνέπειες που με ψυχοπλακώνουν, όπως όλο τον κόσμο. Οι πολλοί θάνατοι και πολλά άλλα με έφεραν στη θέση να προβληματιστώ και να αυτοπεριοριστώ όπως πρέπει στο σπίτι μου και όπως πρέπει να κάνει όλος ο κόσμος για να μην έχουμε χειρότερα αποτελέσματα. Όσο περνάνε οι ώρες και οι μέρες, τόσο πιο πολύ βαρετό είναι, αλλά παράλληλα περνάω πιο πολύ χρόνο με την οικογένειά μου και έχω περισσότερη ώρα για να παίζω ηλεκτρονικά παιχνίδια που μου αρέσει, όπως και σε όλους τους έφηβους. Θυμώνω με όσους δεν υπακούνε στις οδηγίες του κράτους και κυκλοφορούν χωρίς να σκέφτονται το κακό που μπορούν να προκαλέσουν στους συνανθρώπους μας.»

(Αντρέας 16 χρονών)

  • «Με θυμώνει το ότι πρέπει να είμαστε κλεισμένοι σπίτι χωρίς καμιά επαφή με φίλους. Απολαμβάνω το ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε και βλέπουμε Netflix όλη μέρα.»

(Κορίτσι, 16 χρονών).

  • «Λόγω της πανδημίας, τα σχολεία έκλεισαν και οι εξετάσεις ακυρώθηκαν. Oι βαθμοί μας θα ‘υπολογιστούν’ με βάση τις προηγούμενες αξιολογήσεις, κάτι το οποίο δημιουργεί φοβίες σε πολλούς. Οι προηγούμενοι βαθμοί μπορεί να μην είναι αντιπροσωπευτικοί των πραγματικών μας δυνατοτήτων καθώς η κύρια προετοιμασία γίνεται για τις εξετάσεις. Οι συναντήσεις με τους φίλους μας δεν αποτελούν επιλογή, αλλά πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε τα κοινωνικά δίκτυα και συνεχίζουμε να ασχολούμαστε με τις ίδιες δραστηριότητες, όπως το να παίζουμε διαδικτυακά επιτραπέζια. Το πιο σημαντικό είναι ότι έχουμε δημιουργήσει ένα δίκτυο υποστήριξης φίλων και μπορούμε να απευθυνθούμε ο ένας με τον άλλο διαδικτυακά, ειδικά σε δύσκολες στιγμές, όπως αυτές που περνούμε.»

(Κωσταντίνος 18 ετών)

Να τους ακούμε

Στη βάση των πιο πάνω, τονίζω πως δεν ζουν όλοι οι έφηβοι σε ένα ιδανικό, ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον ή σε  ίδιες, παρόμοιες έστω συνθήκες με αυτές που περιγράφηκαν πιο πάνω. Γνωρίζουμε ότι δεν ζουν όλοι οι έφηβοι στο σπίτι τους συντροφιά με ηλεκτρονικά και το Netflix. Κάποιοι δουλεύουν, κάποιοι δεν έχουν γονείς ή και τους δύο γονείς τους, ζουν σε στέγες, σε χώρους φιλοξενίας για ασυνόδευτά παιδιά, στην Κοφίνου. Άραγε υπάρχουν έφηβοι που ζουν μόνοι τους; Δεν το ξέρω, απλά το απεύχομαι. Σίγουρα υπάρχουν οι έφηβοι και έφηβες ανάμεσά μας που δεν θα ακουστούν γιατί επιλέγουν να μην μιλούν. Επικοινωνούν με πολλούς άλλους τρόπους. Είναι ευθύνη μας να εντοπίζουμε αυτούς τους τρόπους, να τους ακούμε.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.